امانتِ ولایت؛ از محراب تا امروز
تاریخِ تشیع، روایتِ خونبارِ امانتی است که از شانهای به شانهی دیگر منتقل شده است. از محرابِ کوفه تا کوچههای مدینه، و از قتلگاهِ کربلا تا صبحگاه ۹ اسفند ۱۴۰۴، این «امانتِ ولایت» بوده که علیرغمِ تمامِ ترورها، بمبارانها و کینهتوزیها، همچنان برافراشته مانده است.
شهادتِ رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در پی تجاوزِ وحشیانهی آمریکایی و صهیونیستی، فصلی جدید از این روایتِ کهنِ «ایستادگی در برابر ظلم» را گشود. در این خصوص جستارهایی را عرض میکنم:۱. ولایت؛ عَلَمی که بر زمین نمیمانددشمن در طولِ تاریخ، از صدر اسلام تا انقلابِ ایران، همواره گمان کرده است که با حذفِ فیزیکیِ «ولی»، جریانِ حق متوقف میشود. اما سِرِ تداومِ این نظام در این است که ولایت، یک «شخص» نیست، بلکه یک «مقامِ امانت» است. همانگونه که با ترورِ شهدای محراب یا حزب جمهوری در دههی شصت، انقلابِ نوپای ایران جانِ تازهای گرفت، شهادتِ رهبرِ حکیمِ ما نیز نشان داد که این پرچم، با رفتنِ یک علمدار، بر زمین نمیماند. انتقالِ قدرت به جانشینِ ایشان در کوتاهترین زمان، تجلیِ این واقعیت بود که «امانتِ ولایت» در حصارِ تَنها نیست.۲. سنتِ ابراهیمی در برابر نمرودیان زمانرهبرِ شهید در تمامِ دورانِ زعامت خود، نگهبانِ سنتی بود که از امام راحل (ره) به ارث برده بود: «نه ظلم کن و نه زیرِ بارِ ظلم برو». این ایستادگیِ بیتخفیف در برابرِ هژمونیِ آمریکا، ریشه در همان غیرتِ دینیای داشت که در طول تاریخ، اولیای الهی را به قربانگاه کشانده است. بمبارانِ ۹ اسفند، انتقامِ استکبار از «نه» بزرگی بود که رهبری به نظمِ نوینِ جهانیِ آنها گفته بود. این شهادت، مُهرِ تأییدی بر درستیِ این مسیرِ نمرودشکن بود.
۳. تداومِ مسیر؛ از شهادت تا اقتدارامانتِ ولایت در دورانِ جدید، با خونِ پاکِ رهبری که خود را فدایِ امنیت و استقلالِ ایران کرد، آبیاری شد. این خون، به «امانت» اعتباری مضاعف بخشید. امروز، هر که این پرچم را به دست میگیرد، نه تنها مسئولیتِ ادارهیِ کشور، بلکه بارِ سنگینِ خونِ شهیدی را بر دوش دارد که تا آخرین لحظه در برابرِ زیادهخواهیِ دشمن سر خم نکرد. این تداوم، پیامی روشن برای متجاوزان دارد: «ما ملتی هستیم که با شهادت، زندهتر میشویم و با رفتنِ یک رهبر، هزاران رهروِ مصممتر متولد داریم.»۴. پیوندِ نسلها در سایهیِ این امانتحضورِ نسلهای مختلف در تشییعِ باشکوه از تهران تا مشهد، نشاندهندهیِ این بود که «امانتِ ولایت» به درستی به نسلهایِ جوان منتقل شده است. جوانانی که شاهدِ شهادتِ رهبرِ خود در جبههیِ تقابلِ مستقیم با آمریکا بودند، اکنون خود را پاسدارانِ اصلیِ این امانت میدانند. این پیوندِ میانِ نسلِ قدیم و جدید، ضامنِ بقایِ انقلاب و تداومِ سنتِ مبارزه با ظلم است.از محرابِ خونینِ تاریخ تا امروز، حقیقت یکی است: «ولایت، لنگرگاهِ ثبات و عزتِ این امت است». شهادتِ رهبرِ انقلاب اسلامی، اگرچه داغی عظیم بر دلها نهاد، اما ثابت کرد که این امانت، در دستِ ملتی است که ایستادگی را از امامانِ خود آموختهاند. اکنون، با گذار از این حادثهیِ تلخ، ایران واردِ دورانِ جدیدی از «اقتدارِ برآمده از خون» شده است؛ دورانی که در آن، امانتِ ولایت، درخشانتر از همیشه، راهِ رسیدن به قلههایِ تمدنِ اسلامی را روشن میکند.#باید_برخاست#بدرقه_آقای_شهید_ایران#مثلی_لا_یباع_مثله#رضا_معممی_مقدم#سنت_حسنه_وقف
08:31 - 9 تیر 1405
