پرچم بر زمین نمیماند
در قاموسِ سرخِ تشیع، «پایان» معنایی ندارد؛ هر قطره خونی که بر خاک میچکد، بذرِ قیامِ بعدی است. دشمنِ کینهتوز در ۹ اسفند ۱۴۰۴ گمان کرد با جنایتِ ترور و پروازِ ملکوتیِ علمدارِ انقلاب، ستونِ خیمه را فرو کشیده است. اما تاریخِ فروردین ۱۴۰۵، شهادت میدهد که نه تنها خیمه فرود نیامد، بلکه با بیعتِ تاریخی ۱۷ اسفند و آغاز زعامتِ خلفِ صالح ایشان، پرچمِ این نهضت با صلابتی مضاعف در وزشِ بادهای حماسه قرار گرفته است. این، استمرارِ همان منطقِ عاشورایی است که در آن، افتادنِ یک علمدار، فراخوانِ لشکری از علمداران است.
۱. دونالد ترامپ با همان نگاهِ سرد و «معاملهگرانه»اش، تصور میکرد سیاستِ «حذفِ فیزیکی»، یک سودِ خالص برای اتاقِ جنگِ واشنگتن خواهد بود. او که جهان را در متراژِ برجهای منهتن میبیند، نفهمیده است که رهبری در ایران، یک «منصبِ اداری» نیست که با ترور خالی بماند؛ بلکه یک «حقیقتِ جاری» در جانِ ملت است. دشمن با موشکهایش به دنبال «خلاء قدرت» بود، اما با «تراکمِ غیرت» روبرو شد. آنها «شخص» را زدند، اما «شخصیتِ» جاری در رگهای یک امت را تقویت کردند.۲. در حالی که رسانههای غربی در شیپورِ ناامیدی میدمیدند، خبرگانِ ملت با انتخابی هوشمندانه و برآمده از بطنِ سالها شاگردی در مکتبِ ولایت، نشان دادند که نظامِ اسلامی در بحرانیترین شرایط نیز از «انضباطِ معنوی و سیاسی» خارج نمیشود. آغازِ زعامتِ آیتالله مجتبی خامنهای در آستانه نوروز، پیامی روشن به پنتاگون بود: «ما برای هر نبردی، فرماندهی آماده و برای هر تهدیدی، پاسخی سختتر در آستین داریم.» این انتقالِ پرچم، نه یک جابجاییِ ساده، که بازتولیدِ روحِ مقاومت در کالبدی تازه بود.۳. نوروزِ ۱۴۰۵، متفاوتترین بهارِ تاریخِ ماست. امسال سبزیِ سفرههای هفتسین ما با سرخِ جبهههای نبرد گره خورده است. در حالی که بمبافکنهای دشمن در آسمان پرسه میزنند، ملت ایران در «بقاعِ» و «حرمها»، لحظه تحویل سال را به میثاقی دوباره با آرمانهای امامِ شهید تبدیل کردند. این تقارنِ رمضان و نبرد، یادآورِ جنگِ بدر است؛ روزی که مؤمنان با دهانِ روزه، پشتِ مستکبران را به خاک مالیدند.
08:41 - 10 فروردین 1405