پرچم بر زمین نمی‌ماند

در قاموسِ سرخِ تشیع، «پایان» معنایی ندارد؛ هر قطره خونی که بر خاک می‌چکد، بذرِ قیامِ بعدی است. دشمنِ کینه‌توز در ۹ اسفند ۱۴۰۴ گمان کرد با جنایتِ ترور و پروازِ ملکوتیِ علمدارِ انقلاب، ستونِ خیمه را فرو کشیده است. اما تاریخِ فروردین ۱۴۰۵، شهادت می‌دهد که نه تنها خیمه فرود نیامد، بلکه با بیعتِ تاریخی ۱۷ اسفند و آغاز زعامتِ خلفِ صالح ایشان، پرچمِ این نهضت با صلابتی مضاعف در وزشِ بادهای حماسه قرار گرفته است. این، استمرارِ همان منطقِ عاشورایی است که در آن، افتادنِ یک علمدار، فراخوانِ لشکری از علمداران است.
۱. دونالد ترامپ با همان نگاهِ سرد و «معامله‌گرانه»اش، تصور می‌کرد سیاستِ «حذفِ فیزیکی»، یک سودِ خالص برای اتاقِ جنگِ واشنگتن خواهد بود. او که جهان را در متراژِ برج‌های منهتن می‌بیند، نفهمیده است که رهبری در ایران، یک «منصبِ اداری» نیست که با ترور خالی بماند؛ بلکه یک «حقیقتِ جاری» در جانِ ملت است. دشمن با موشک‌هایش به دنبال «خلاء قدرت» بود، اما با «تراکمِ غیرت» روبرو شد. آن‌ها «شخص» را زدند، اما «شخصیتِ» جاری در رگ‌های یک امت را تقویت کردند.۲. در حالی که رسانه‌های غربی در شیپورِ ناامیدی می‌دمیدند، خبرگانِ ملت با انتخابی هوشمندانه و برآمده از بطنِ سال‌ها شاگردی در مکتبِ ولایت، نشان دادند که نظامِ اسلامی در بحرانی‌ترین شرایط نیز از «انضباطِ معنوی و سیاسی» خارج نمی‌شود. آغازِ زعامتِ آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای در آستانه نوروز، پیامی روشن به پنتاگون بود: «ما برای هر نبردی، فرماندهی آماده و برای هر تهدیدی، پاسخی سخت‌تر در آستین داریم.» این انتقالِ پرچم، نه یک جابجاییِ ساده، که بازتولیدِ روحِ مقاومت در کالبدی تازه بود.۳. نوروزِ ۱۴۰۵، متفاوت‌ترین بهارِ تاریخِ ماست. امسال سبزیِ سفره‌های هفت‌سین ما با سرخِ جبهه‌های نبرد گره خورده است. در حالی که بمب‌افکن‌های دشمن در آسمان پرسه می‌زنند، ملت ایران در «بقاعِ» و «حرم‌ها»، لحظه تحویل سال را به میثاقی دوباره با آرمان‌های امامِ شهید تبدیل کردند. این تقارنِ رمضان و نبرد، یادآورِ جنگِ بدر است؛ روزی که مؤمنان با دهانِ روزه، پشتِ مستکبران را به خاک مالیدند.
۴. از آغازجنگ رمضان که ابلاغیه‌ی «حرم امام زادگان ‌، پناهگاه مردم» صادر شده، حرم‌های مطهر و امامزادگان، از نقشِ سنتی خود فراتر رفته و به «اتاقِ فکرِ محله» و «پناهگاهِ استراتژیک» تبدیل شده‌اند. وقتی پیرمردی در گوشه‌ی صحن، اخبارِ پیروزی جبهه مقاومت را از رادیوی حرم می‌شنود و جوانی در ایستگاهِ شارژِ همان بقعه، سلاحِ رسانه‌ای‌اش را تجهیز می‌کند، یعنی دشمن در «جنگِ اراده‌ها» شکست خورده است. ما از سنگرِ حرم‌ها به سوی فتحِ نهایی می‌رویم.آمریکا باید بداند که در ایران، «پرچم» بر زمین نمی‌ماند. اگر علمداری بر خاک افتاد، هزاران دست برای برافراشتنِ آن پیش می‌آید. ما در دهمین روز از فروردین ۱۴۰۵، در حالی که خونِ پاکِ رهبرِ شهیدمان هنوز گرم است و رهبریِ جوان و مقتدر سکان‌دارِ کشتیِ انقلاب شده، به جهانیان اعلام می‌کنیم: «ما هنرِ معامله بلد نیستیم، ما هنرِ شهادت و ایستادگی را از کربلا آموخته‌ایم.» این بهار، بهارِ پیروزی است و بوی شکوفه‌هایش، بویِ فتحِ قدس و شکستِ هیمنه‌ی پوشالیِ استکبار را با خود دارد.#از_حرم_پیروزیم#پرچم_بر_زمین_نمی‌ماند#میثاق_بهار#علمدار_انقلاب#استمرار_عاشورایی#رهبری_انقلابی#نوروز_مقاومت#بقاع_برقرار#حرم_سنگر_محله#جنگ_اراده‌ها#شهادت_و_ایستادگی#بیعت_تاریخی#وحدت_در_نبرد#پرچم_مقاومت#ایران_عزیز#تهران#رضا_معممی_مقدم#انقلاب_اسلامی#بقاع_متبرکه#سازمان_اوقاف#امامزادگان#سنت_حسنه_وقف
08:41 - 10 فروردین 1405
جامعه
امام و رهبری
حماسه و مقاومت

1 بازنشر4 واکنش
185٫1k بازدید