به بهانه روز کارگر، کارگران را دریابیم
کارگران سربازان عرصه اقتصادی هستند که برای تحقق اهداف توسعه‌ای کشور به ویژه رشد تولید تلاش می‌کنند و همیشه مشغول کارند؛ تامین امنیت شغلی، اجرای کامل قوانین و توجه به منزلت اجتماعی ، خواسته این قشر است.
به گزارش خبرگزاری فارس از فیروزآباد، ۱۱ اردیبهشت روز جهانی کارگر نامیده شده است، روزی برای توجه به زحمات کارگران و تلاش برای احقاق حقوق بزرگ‌مردانی که جان زندگی را در دست دارند، به راستی که بوسه بر دستان پینه بسته آنها ستودنی است. هفته کارگر رو به اتمام است، هفته‌ای که گرامیداشت و تبریک آن به کارگران زحمتکش، شریف و تلاشگران عرصه کار و تولید کشورمان حق مطلب را به تنهایی ادا نمی‌کند. گویا باید کلامی دلنشین بر زبان جاری ساخت یا خبری خوش داد تا گرد خستگی را از تن این قشر نجیب و کم توقع درآورد. کارگران را به واسطه کارشان می‌توان شاهرگ نظام‌های اقتصادی دنیا تلقی کرد چرا که در سده‌های اخیر کارگران منشا تحولات گسترده در تمام ابعاد در سطح جهان و در تمام عرصه‌ها به خصوص سیاسی و اقتصادی بوده‌اند و هفته کار و کارگر تنها بهانه‌ای است تا از زحمتکشان عرصه کار تجلیل شود. از قشری که تلاش آنها موجب ساختن فرداهاست. کارگران زحمتکش ترین قشر جامعه هستند، انسان های شریفی که از حقوق و مزایای کمتری نسبت به دیگر اقشار جامعه برخوردارند. در توصیف کارگر همین بس که بگوییم کارگر یعنی کسی که بیشترین زحمت را کشیده و حجم سنگینی از کارها را بر دوش دارد و در مقابل از حداقل مزایا برخوردار است. در نگاه فرهنگ غنی و زندگی‌ساز اسلام، "کار" با جهان هستی و همه موجودات ارتباط دارد. اهمیت کارگر از آنجاست که خلقت و در پی آن استمرار حیات نه تنها در زمین بلکه در منظومه شمسی با کار محقق می شود. کارگران کارخانه‌ها، واحدهای تولیدی و صنعتی، کارگران معادن و دیگر کارگران در تامین نیازهای جامعه به صورت کلان و در سطح کشور نقش اساسی دارند و از همین روست که ولی نعمت نام گرفته‌اند و شایسته احترام و تکریم هستند.
این قشر، عزیز کرده خداوند متعال است به گونه ای که پیامبر اکرم(ص) بر دستان کارگر بوسه زد و فرمود؛ این دستی است که از آتش جهنم در امان است، ما نیز با الگوگیری از رسول مهربان خداوند و با تدبیر و برنامه ریزی باید دستان خسته کارگران را از زیر آسیاب سختی ها بیرون بیاوریم. بنیانگذار انقلاب اسلامی نیز مقام کارگر را ارج می نهند و در سخنانشان فرموده اند که اختصاص یک روز به کارگران شاید به لحاظ تشریفات و تعظیم باشد والاّ هر روز، روز کارگری و کارگران است بلکه عالم از کار و کارگر تشکیل شده است.اینکه ما یک روز اختصاص بدهیم به کارگر، مثل این است که یک روز را اختصاص بدهیم به نور، یک روز را اختصاص بدهیم به خورشید. وقت را غنیمت می شماریم و از مردان و کارگرانی می گوییم که در طول شبانه روز آنها را به چشم خود دیده ایم.آنها رفتگران زحمت کشی هستند که در کوچه و خیابان‌های شهر همواره با جاروی بلند در دست گام های به هم پیوسته دارند و این خش خش جارو و صدای آرام گام ها با کوچه های شهر آشنا است. آنها نان بازویشان را می خورند، نان آفتاب خوردن هایشان را و نان کبودی دستانشان را از سردی بی رحم هوا در فصل زمستان، برای همه، این قشر کارگر که برای کسب روزی حلال و اعتقاد به آموزه‌های دینی و عمل به وظایف انسانی و دینی خود، گرد و خاک را به جان خود می خرند تا مبادا دل خاکی خود را اسیر بی رحمی‌ها کنند ثابت شده است. صبح های سرد و زمستانی اگر فقط چند قدم در کوچه و خیابان‌های شهر برداریم دستانی را می‌بینیم که با دستکش پوشیده شده ولی باز می‌لرزند.
کار رفتگران سخت و طاقت‌فرساست، همه این را می‌دانیم و می‌گویند، اما تا در کنارشان نباشیم معنای این سختی را درک نمی کنیم و تا یک شب زمستان از خانه گرم بیرون نیاییم و جاروکشیدن و جمع‌کردن زباله‌های کنار خیابان را نبینیم، آنان را درک نمی کنیم. اگر دمادم صبح که سرما استخوان را می‌سوزاند با آنها کنار پیت حلبی‌ای که تکه‌های چوب در آن شعله‌ور است، ننشینیم و جرقه‌های آتش به سر و رویمان نپرد، عمق این کار طاقت‌فرسا را درک نمی‌کنیم! این کارگران زحمتکش مردانی هستند با سر و صورت خاکی اما با دل‌های آبی که روزانه چندین کیلومتر راه را پیاده طی می‌کنند و چه زیبا جارویی که وسیله کار آنها است هنگام نظافت با حرکت دست هماهنگ است حتی قامت استوارشان با هر یک پلک زدن خم می شود. به راستی این نارنجی پوشان، صبح که از خواب بیدار می شوند به چه می اندیشند؛ اجاره خانه، کفش و یا پوشاکی برای پسرش، شهریه دخترش، مهمانی آخر هفته همه را در سر مرور می کند اما بعد از پایان کار تن رنجور و خسته را به خانه برده و با لبخند وارد می شود، گویی هیچ مشکلی ندارد در حالی که چهره چروکیده و موی سفید حکایت از مشکلات بیش از اینها را می دهد.همان کارگری که جوانی اش را از دست داده تا چرخ های صنعت این کشور بچرخد، او که سال‌ها دل تاریک معادن دور را کاویده تا گوهری بر انگشت نوعروسی بدرخشد، ظهر گرم تابستان کنار کوره، نان پخته تا سفره ای بی قوت نماند. یادداشت: ابوالفتح رضایی#روز_کارگر #فیروزآباد #رفتگر
09:58 - 11 اردیبهشت 1403
1 پاسخ