گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: در سال های اخیر هوش مصنوعی جای بسیاری از مهارت ها، از جمله مهارت هایی که برای انجام آنها به برخی مشاغل انسانی نیاز بود را گرفته است.
این گونه نیست که کارگران آمریکایی از وقوع انقلاب تکنولوژیکی بی خبر باشند. موسسه گالوپ در یکی از نظر سنجی های خود در سال 2018 نشان داد که 70 درصد آمریکاییان معتقدند تعداد مشاغلی که هوش مصنوعی ایجاد می کند از مشاغلی که از بین می برد بیشتر است.
اندرو یانگ نامزد دمکرات ریاست جمهوری زنگ اخطار را به صدا درآورده و این چشم انداز را پیش رو گسترانده است که در دراز مدت میلیون ها نفر در معرض خطر بی شغلی قرار خواهند گرفت.
من یک متخصص در بازارهای کار در آمریکا هستم و معتقدم که بی تردید هوش مصنوعی آینده نیروی کار آمریکا را دستخوش تغییر خواهد کرد؛ اما یانگ نیز درمورد تاثیر هوش مصنوعی بر بازار کار اغراق کرده است.
راه حل از دست رفتن مشاغل در نتیجه خودکارسازی بیشتر از آنکه در پیشنهاد درآمد تضمین شده یانگ نهفته باشد، در مهارت افزایی نیروی کار قرار دارد، روندی که شامل آموزش کارگران برای انجام مشاغلی است که خلق آنها نتیجه قهری یک اقتصاد خودکارشده تر است.
صنایع رو به رشد
فرانک لوی اقتصاددان ام آی تی اشاره کرده است که هوش مصنوعی بیشتر بخش هایی از حرفه ها را خودکارسازی می کند تا تمامیت آنها را.
برای مثال بخشی از کار انسان ها در مشاغل خود پردازش اطلاعات است، در حالی که رایانه ها فقط می توانند فرامین را اجرا کنند. حتی مشاغلی که به دلیل خودکارسازی کوچک شده اند از جمله اجزایی هستند که انجام آنها مستلزم قضاوت انسانی است.
به همین دلیل است که حرفه هایی مثل نمایندگان خدمات مشتریان هنوز وجود دارند، با اینکه روندهای خودکارسازی شده آموخته اند که بسیاری از تعاملات روتین را انجام دهند.
مدل های پیش بینی کننده ای که در قلب هوش مصنوعی قرار دارند، هیچگاه همیشه و بدون نقص درست عمل نمی کنند. مواردی وجود دارد که خارج از مرزهای تصمیمات عادی یا روتین قرار می گیرند – مثل مسائل حقوقی- که باید از سوی افرادی مورد حل و فصل قرار گیرند که توانایی اتخاذ تصمیمات پیچیده را دارند.
این بدان معناست که مشاغل با مهارت پایین، همان مشاغلی که چون وظایف روتین مشابهی را انجام می دهند واقعا می توانند جایگزین شوند، احتمالا ناپدید می شوند در حالی که مشاغل واجد مهارت های متوسط تا بالا احتمالا رشد می کنند.
اما پیش بینی نتایج همیشه کار ساده ای نیست. برای مثال دستگاه های خودپرداز جایگزین عده زیادی از تحویلداران بانک ها شده اند. اما این تحول آنچنان کاهش بنیادینی را در هزینه های اداره یک شعبه بانک به وجود آورده که بانک ها مثل قارچ در گوشه و کنار اکثر شهرهای بزرگ در حال سبز شدن هستند.
در نتیجه این دو نیروی هم سنگ، از زمان اختراع دستگاه خودپرداز، تعداد تحویلداران تقریبا ثابت باقی مانده که دلیل عمده آن این است که برای انجام جنبه های غیر روتین خدمات مشتریان در تعداد روزافزونی از شعب بانکی، به وجود آنها احتیاج است.
چه کسانی در معرض خطر قرار دارند؟
اقتصاددانانی که در مورد هوش مصنوعی مطالعه می کنند، چون بیشتر تمایل دارند به تصویر بزرگ تر نگاه کنند، غالبا جدی بودن از دست رفتن مشاغل را کم اهمیت جلوه می دهند.
به طور کلی فناوری های جدید معمولا تقاضا برای نیروی کار را افزایش می دهند، زیرا سریعا رشد می کنند. اما برای مناطق تک صنعتی مثل دیترویت با کارخانه های اتومبیل سازی اش یا آپلاچیا با معادن زغال سنگش، تصویر بزرگ تر به این راحتی نیست.
رشد اقتصادی مثبت در سراسر کشور - که گرایش های ملی بر آن تاثیر گذار بوده - نمی تواند صورتحساب های آن عده از کارگران اتومبیل سازی را بپردازد که در خط تولید کار می کردند و روبات ها جایگزین آنها شده اند. اگر آنها فرصت متخصص شدن در تعمیرات روبات ها را پیدا نکنند، ممکن است روزگار سختی را پیش رو داشته باشند.
یانگ - که معتقد است مهارت افزایی کارگران جواب نمی دهد – می گوید که دولت باید به هر آمریکایی ماهانه هزار دلار بپردازد تا آنها زمان لازم را برای در پیش گرفتن مسیر شغلی درست به دست آورند.
سناتور الیزابت وارن یک نامزد دیگر ریاست جمهوری می گوید که طرح یانگ شکلی از تامین اجتماعی است و به باور من حق با اوست. دادن پول به مردم برای آن دسته از کسانی که دیگر شغلی ندارند خوب جواب می دهد، اما برای کسانی که لازم است در بازار کار باقی بمانند راه حل درستی نیست.
در عوض مقامات آمریکایی باید برای مشاغل دارای مهارت های متوسط که سریعا رو به رشد دارند نردبانی را درنظر بگیرند. نهادهای تحصیلات عالی باید گواهینامه هایی را برای گذراندن دوره های فنی در نظر بگیرند که دانش فعلی کارگران منسوخ و کهنه نشود.
مهارت افزایی نیروی کار
تحصیلات کاری نیست که لازم باشد بعد از مدرسه انجام شود. سازگاری با تغییرات در بازار نیروی کار به معنای آموزش مداوم است. آن دسته از نهادهای آموزشی که یادگیری در کلاس درس را برای ایجاد مهارت های عمومی در شخص تکمیل می کنند و سپس تجربه اندوزی میدانی را که مهارت های خاص هر موسسه را در شخص ایجاد می کند، آمیزه با ارزشی را ارائه می دهند.
این درسی است که آلمان ها دهه ها پیش زمانی که سیستم «تحصیلات دوگانه» خود را به وجود آوردند آموختند، سیستمی که آموزش های شاق کلاس درس را با کارآموزی در بازار کار در عرصه عملی در هم آمیختند.
درنتیجه این امتزاج، آلمان توانست آموزش دیده ترین نیروی کار جهان را در صدها حرفه تربیت کند که از تولید تا پرستاری را شامل می شد. آزمون های ملی شاق در تمام این حرفه ها، معلوم می کنند که یک کارآموز چقدر دانش دارد و در عرصه عملی چه می تواند انجام دهد.
هرچند که ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم مسیر مشابهی را دنبال کرد، اما بیشتر شرکت ها بعدها آن را رها کردند، عمدتا به این دلیل که کارفرمایان تمایلی به اختصاص دادن بخشی از منابع خود به شکل آموزش در منزل را که آلمان ها با کمال میل فراهم می کردند نداشتند.
سرمایه گذاری روی این اشکال آموزش تنها با پرداخت یک مقرری به مردم اتفاق نخواهد افتاد. مهارت افزایی نیازمند سرمایه گذاری های فدرال و ایالتی و نیز خرید نوعی سرمایه گذاری کارفرما شبیه آنچه که شرکت های آلمانی انجام می دهند است.
مهارت افزایی کار پرهزینه ای نیست. در آلمان در سال 2010 دولت فدرال، ایالت ها و شهرداری ها 7 میلیارد و 200 میلیون یورو روی تحصیلات حرفه ای و آموزش در این کشور هزینه کرده اند.
اما من تنها راه حل احتمالی برای نگه داشتن کارگران در بازار کار را با وجود خودکارسازی- چه تازه وارد نیروی کار شده باشند و چه با وجود مجرب بودن، تصمیم گرفته باشند دانش خود را به روز رسانی کنند - این می دانم که صنایع آینده بهره وری خود را افزایش دهند و از خود مراقبت کنند.
نویسنده: کاترین نیومن (Katherine Newman) استاد جامعه شناسی در دانشگاه ماساچوست
منبع: ytre.ir/tlv
انتهای پیام.