در ماه های اخیر اخبار زیادی در خصوص مشکلات فعالان صنعت قطعه سازی کشور به گوش رسید که می توان تعدیل گسترده نیرو و تعطیلی خطوط تولید این شرکت ها را بخشی از مهمترین خبرهای این حوزه برشمرد.
با وجود اینکه برخی سعی می کنند تا در صنعت قطعه سازی نیز به مانند سایر بخش ها، تمام مشکلات را به تحریم های یک جانبه آمریکا مرتبط کنند، اما به اذعان کارشناسان، بسیاری از مشکلات این حوزه مدیون سیاست گذاری نادرست در صنعت خودروسازی و قطعه سازی است.
تدوین نادرست سیاست های کلان این صنعت و نبود نقشه راه موجب شده است تا پرده از مشکلات صنعت قطعه سازی با تحریم های صنعت خودرو کنار رود و در نتیجه فعالان این صنعت با مشکلات بسیاری برای ادامه حیات دست به گریبان باشند.
در میان این مشکلات که در ماه های اخیر به چشم آمده است، بی انصافی است اگر رقابت های ناسالم درون گروهی را کم اثر یا ناچیز بشماریم. رقابت هایی که در نهایت دود آن به چشم کارگران و شرکت هایی خواهد رفت که با سرمایه های بخش خصوصی توانسته اند در این صنعت مهم کشور تاثیرگذار باشند.
نیروی انسانی که سرمایه بی قیمت صنعت قطعه سازی است و برای آموزش و تربیت آنان انواع سرمایه گذاری های پیدا و پنهان خرج شده است، یکی از اولین آسیب دیدگان این رقابت های ناسالم است اما به نظر نگارنده مهمترین نیست.
مهمترین بخشی که از این رقابت ها که بعضا موجب آسیب دیدن صنعت خودروسازی نیز می شود، متاثر خواهد شد، همان سرمایه گذارانی هستند که در این سال ها با وجود تمام مشکلات و مصائب در ایران مانده اند و موجبات فعالیت و رونق صنعت خودرو و قطعه سازی را فراهم ساختند آن هم در حالی که بسیاری از کشورها با انواع و اقسام تسهیلات در صدد پهن کردن فرش قرمز برای جذب آنها هستند.
شاید امروز که مشکلات صنعت خودرو و قطعه سازی به واسطه تحریم های یکجانبه آمریکا بر همگان عیان شده است زمان مناسبی باشد که با تکیه بر توانمندی تمام شرکت های بزرگ و کوچک، عرصه را برای فعالیت های سالم شرکت های توانمند فراهم کنیم.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که یکبار برای همیشه راه خروج سرمایه های اجتماعی و اقتصادی را با اتخاذ تصمیمات صحیح و کارشناسی شده ببندیم و باور کنیم که با تکیه بر فعالان بومی صنعت قطعه سازی، توان عبور از شرایط فعلی را خواهیم داشت.