از نبود سالن باکیفیت موسیقی تا رسیدگی به نوازندگان خیابانی
حسام‌الدین سراج گفت: ما سالنی در تهران به عنوان تالار وحدت داریم که به عنوان میراث ملی آن را می‌شناسیم اما در سطح جهانی سالنی متوسط برای اجرای موسیقی است.
خبرگزاری فارس: نشست تخصصی «آوا و نواهای شهر تهران» روز دوشنبه ۳۰ مهرماه با حضور حسام‌الدین سراج خواننده موسیقی سنتی و نوازنده، رضا مهدوی پژوهشگر‌موسیقی و بابک بوبان پژوهشگر به همت مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران و موزه موسیقی در این موزه برگزار شد.
سالن‌هایی برای موسیقی ایرانی باید ایجاد شود
حسام‌الدین سراج در ابتدای این نشست به بیان آلودگی‌های مختلف صوتی در شهر تهران پرداخت و گفت: آواهای و نواهای هر تهران دو موضوع دارد؛ شهر و آوا و نوا. ما دلمان می‌خواهد شهرمان زیبا باشد و به ما آرامش دهد. این آرامش شاید در کوچه‌باغ‌های شهر تهران باشد اما در دل جنوب تهران هم هست؟شاید تهران بعضی از گوشه‌های آن زیبا باشد اما تهران ما یکدست نیست. به ویژه در سال‌های اخیر اتوبان‌های زیادی احداث شده که تهران را دگرگون کرده است. وی ادامه داد: آوا و نواها در تهران به بخش‌های مختلف تقسیم شده است. ساخت‌وسازهای تهران آرامش تهران را بهم زده است. زیبایی به ما برای تلاش و خوشبختی شوق‌وذوق می‌دهد. زیبایی تصویری و سمعی فرقی ندارد. خوشبخت کسی است که برای خوشبختی دیگران تلاش کند؛ این جمله زرتشت است. زیبایی شهر را هم می‌بینیم و هم می‌شنویم. آواهای شهر تهران به سمت موسیقی مبتذل حرکت کرده است. زمانی بود مرغ سحر در ذهن‌ها تکرار می‌شد اما الان گوش موسیقایی مردم به کدام سمت حرکت کرده است؟ سراج با بیان این توضیحات، افزود: در موسیقی نسبت هر نت با نت ماقبل خود است که ایجاد صوت زیبا می‌کند. در موسیقی زمانی که دو صدا با یکدیگر شنیده شود نسبت ایجاد می‌کند. بیس زیبایی‌شناسی در ذهن و فکر یک چیز است. به نظرم باید سالن‌هایی را برای اجرای موسیقی ایرانی داشته باشیم. به موسیقی ایران ظلم می‌شود. این خواننده اظهار کرد: آیا نباید بودجه‌ای برای موسیقی ایرانی شود؟ نباید موسیقی ایرانی حفظ شود؟ ما هرچه به طبیعت و نسبت‌ها نزدیک‌تر شویم، کار زیباتر می‌شود. همه چیز بر اساس خط‌کش و اندازه است.
سراج با اشاره به سالن‌های موسیقی ایرانی تصریح کرد: طراحی سالن برای موسیقی‌های مختلف تقاوتی ندارد. ما سالنی در تهران به عنوان تالار وحدت داریم که به عنوان میراث ملی آن را می‌شناسیم اما در سطح جهانی سالنی متوسط است. ما پس از انقلاب سالن مورد نیاز موسیقی را نساختیم. تعداد سالن زیاد است اما امکانات آن محدود است.
به موسیقی خیابانی باید پرداخته شود
رضا مهدوی پژوهشگر موسیقی اظهار کرد: جهان، جهان اصوات است. جهان بافرهنگ شنیداری معرفی شده است. شهرما خالی از معرفت شنیداری شده است. فکر می‌کنیم مبلمان شهری درختان خیابان ولیعصر، ساختمان‌های مدرن، چراغانی‌ها و غیره است اما یادمان می‌رود بخشی از شهر ما شنیداری است. وی ادامه داد: سالن‌های موسیقی کشور ما چندمنظوره ساخته می‌شود. ما بیشتر به تفنن موسیقی پرداختیم. نوازنده‌های خیابانی با موسیقی و آواهایی که می‌نوازند، چه پول بدهید چه نه به شهر ما خدمت می‌کنند که عموماً دانشجویان موسیقی هستند. جایگاهی برای موسیقی خیابانی باید ایجاد شود. هوای شهری با موسیقی خیابانی تلطیف می‌شود.مهدوی با اشاره به موسیقی ایرانی گفت: مدیریت شهری برای ما ساحت‌بندی قائل شده است. موسیقی از دوره مدرنیست‌ها به موسیقی تبدیل می‌شود که مردم با آن بیگانه هستند. ۵۰ سال آینده موسیقی پاپ که می‌بینید تبدیل به موسیقی کلاسیک می‌شود.وی با اشاره به موسیقی خیابانی ادامه داد: نوازندگان خیابانی موسیقی‌های جدی و کلاسیک را مردم‌وار می‌کنند. چرا همه بهره‌برداری‌ها برای پول‌دار هاست. معلومه کسی که پول دارد کنسرت هم برگزار می‌کند. ما موسیقی سالم نمی‌شنویم. فرهنگ آوازخوانی از مبلمان شهری ما دور شده است.
این پژوهشگر تصریح کرد: نوع غلط معماری نوع غلط موسیقی را ایجاد می‌کند. چرا نباید نوازنده‌ها به رسمیت شناخته شوند و برای آن‌ها شناسنامه صادر شود. معماری ما بافرهنگ شنیداری ما یکسان شود. مدیر موسیقی حتماً باید در اتاقش آلات موسیقی داشته باشد وگرنه دفاتر موسیقی ما با ارگان‌ها فرقی ندارد. انتقادات باید با موسیقی گفته شود. من اگر انتقادی داشته باشم باید با چهار مضرب آن را نشان دهم. موسیقی از نظام آموزش پرورش ما جدا شده است. سرود یک حرکت مردمی است باید در خیابان برگزار شود نه سالن‌های موسیقی.بابک بوبان در ادامه این نشست گفت: اگر نام برخی از شهرها برده شود چه رفته باشید و چه نه نمادهای بصری در ذهن نقش می‌بندد. آیا هویت یک شهر را آنچه چشم می‌بیند می‌سازد یا چیز دیگر هم شکل می‌دهد. وی افزود: صدای ساخت‌وساز ساختمان‌ها، صدای هواپیما، همهمه‌های خیابان، صداهای طبیعت و غیره صداهایی انسانی هستند که به گوش می‌رسد. چیزهایی را در یک شهر با گوش می‌شنوید که ایجاد هویت در شهر می‌کند. شاید شهر در برخورد اول به تصویر برسد اما در اصل شهر یعنی صدا. شهر از نوع بصری می‌تواند متفاوت باشد اما از لحاظ صوتی شهرها یکی هستند. هویت صوتی شهر را نمی‌شناسیم که دچار غفلت شده‌ایم.#موسیقی#نوا#آوا#نوازنده_خیابانیاخبار هنری را می‌توانید از طریق صفحه هنر و رسانه فارس دنبال کنید.
08:54 - 1 آبان 1403
1 پاسخ