تفاوت بزرگ لیگ برتر پس از جام جهانی ۲۰۲۶
پس از جام جهانی ۲۰۲۶ یک تغییر بزرگ در فوتبال ایران رخ داده که میتواند در تیم ملی تاثیرگذار باشد.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، اگر به چهار مقطع پس از جامهای جهانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و حالا ۲۰۲۶ نگاه کنیم، یک تفاوت مهم به چشم میآید؛ تفاوتی که شاید در نگاه اول چندان دیده نشود، اما میتواند روی فضای فوتبال ایران و حتی تیم ملی اثرگذار باشد.در جام جهانی ۲۰۰۶ هدایت تیم ملی ابتدا بر عهده برانکو ایوانکوویچ بود و سپس امیر قلعهنویی جانشین او شد. در همان مقطع نیز استقلال با صمد مرفاوی، پرسپولیس با مصطفی دنیزلی، سپاهان با لوکا بوناچیچ و پاس با مجید جلالی وارد فصل شدند.در آن زمان، مصطفی دنیزلی یکی از پرافتخارترین مربیان منطقه بود؛ قهرمانی با فنرباغچه، بشکیتاش و گالاتاسرای در ترکیه و تجربه هدایت تیم ملی این کشور را در کارنامه داشت. مجید جلالی از موفقترین مربیان داخلی که قهرمانی لیگ برتر با پاس و جام حذفی با صباباتری را در کارنامه داشت، روز نیمکت پاس مینشست.درباره لوکا بوناچیچ هم باید یک نکته را در نظر گرفت؛ او در سال ۲۰۰۶ مربی باتجربه و شناختهشدهای بود، اما مهمترین افتخاراتش در فوتبال ایران، یعنی رساندن سپاهان به فینال لیگ قهرمانان آسیا، بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ به دست آمد و در آن مقطع هنوز این رزومه را در کارنامه نداشت.
پس از جام جهانی ۲۰۱۴، کارلوس کیروش روی نیمکت تیم ملی ماند و در ۴ باشگاه بزرگ نیز علی دایی(پرسپولیس)، امیر قلعهنویی(استقلال) رسول خطیبی(تراکتور) و زلاتکو کرانچار(سپاهان) حضور داشتند. کیروش با سابقه هدایت رئال مادرید، تیم ملی پرتغال و سالها دستیاری سر الکس فرگوسن در منچستریونایتد، یکی از معتبرترین رزومههای تاریخ فوتبال ایران را داشت. علی دایی قهرمان لیگ برتر با سایپا و اسطوره فوتبال آسیا بود، قلعهنویی پنج قهرمانی لیگ برتر را در کارنامه داشت و کرانچار نیز سابقه قهرمانی لیگ کرواسی، حضور در جام جهانی به عنوان سرمربی کرواتها و قهرمانی لیگ ایران را با خود به همراه آورده بود.
پس از جام جهانی ۲۰۱۸ نیز وضعیت مشابهی دیده میشد؛ برانکو ایوانکوویچ پس از ۲ قهرمانی متوالی لیگ برتر و حضور در جام جهانی روی نیمکت پرسپولیس بود و همان سال تیمش را با وجود بسته بودن پنجره نقل و انتقالات و استفاده از تعدادی جوان به فینال لیگ قهرمانان آسیا رساند.وینفرد شفر سابقه قهرمانی جام ملتهای آفریقا با کامرون را داشت، امیر قلعهنویی پرافتخارترین مربی لیگ برتر محسوب میشد و جان توشاک با سابقه هدایت رئال مادرید، تیم ملی ولز و چند باشگاه بزرگ دیگر اروپایی به تراکتور آمده بود. تیم ملی هم همچنان با کارلوس کیروش کار میکرد.
بعد از جام جهانی ۲۰۲۲ نیز اگرچه کیروش جای خود را به امیر قلعهنویی داد، اما روی نیمکت باشگاههای بزرگ همچنان مربیان صاحبنامی دیده میشدند.یحیی گلمحمدی با سابقه ۲ قهرمانی لیگ، قهرمانی در جام حذفی و حضور در فینال لیگ قهرمانان آسیا همچنان سرمربی پرسپولیس بود.ریکاردو ساپینتو با سابقه هدایت باشگاههای مطرحی مانند استاندارد لیژ، براگا و لژیا ورشو در استقلال فعالیت میکرد، ژوزه مورایس نیز با سالها حضور در کادر فنی ژوزه مورینیو در چلسی، اینتر و رئال مادرید و نقش داشتن در فتح لیگ قهرمانان اروپا، همچنین دو قهرمانی لیگ کره جنوبی، یک قهرمانی جام حذفی کره، قهرمانی لیگ عربستان با الهلال و تجربه موفق کار در فوتبال آسیا سرمربی سپاهان بود و قربان بردیف که دو بار روبین کازان را به قهرمانی لیگ روسیه رساند و با همان تیم پیروزیهای تاریخی مقابل بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپا را رقم زد نیز سرمربی تراکتور بود که در ادامه جای خود را به پاکو خمز داد.این مجموعه از مربیان، از نظر تجربه و افتخارات، یکی از سنگینترین ترکیبهای نیمکتهای فوتبال ایران در سالهای اخیر را تشکیل میدادند.
یک نکته جالب اینکه در هر چهار دوره گذشته به جز فصل پیشرو دستکم یکی از چهار باشگاه بزرگ فوتبال ایران توسط یک مربی خارجی هدایت میشد.از دنیزلی و بوناچیچ در سال ۲۰۰۶ گرفته تا کرانچار در ۲۰۱۴، برانکو، شفر و توشاک در ۲۰۱۸ و ساپینتو، مورایس و بردیف در ۲۰۲۲.اما شرایط پس از جام جهانی ۲۰۲۶ متفاوت به نظر میرسد. امیر قلعهنویی همچنان سرمربی تیم ملی است و پس از حذف ایران از جام جهانی، انتظار اصلی از او و کادر فنی، قهرمانی در جام ملتهای آسیاست. همزمان، پرسپولیس با مهدی تارتار، استقلال با سهراب بختیاریزاده، سپاهان با محرم نویدکیا و تراکتور با محمد ربیعی وارد فصل جدید شدهاند.نکته قابل توجه اینجاست که در بین ۱۶ سرمربی لیگ برتر، بهعلاوه رضا عنایتی و قاسم شهبا که تیمهای خود را به لیگ برتر رساندهاند، تنها در کارنامه مجتبی جباری یک عنوان قهرمانی (جام حذفی) دیده میشود و سایر سرمربیان هنوز موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر یا جام حذفی نشدهاند.البته این به هیچ وجه به معنای ضعف این نسل از مربیان نیست. بسیاری از آنها از نظر فنی مورد احترام هستند اما از منظر تجربه و رزومه، شرایط امروز با مقاطع پس از جامهای جهانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ تفاوت محسوسی دارد؛ دورههایی که فوتبال ایران همزمان از حضور چند مربی صاحبافتخار داخلی و خارجی روی نیمکت باشگاههای بزرگ بهره میبرد.اینکه این تفاوت چه تأثیری بر عملکرد تیم ملی در جام ملتهای آسیا خواهد گذاشت، موضوعی است که پاسخ آن تنها در زمین مسابقه مشخص میشود. اما بدون تردید، تیم ملی این بار مسیر متفاوت و شاید دشوارتری نسبت به دورههای گذشته پیش روی خود خواهد داشت.
شاید مهمترین تفاوت امروز فوتبال ایران با مقاطع پس از جامهای جهانی قبلی، کاهش تعداد مربیان پرافتخار و باتجربه روی نیمکت باشگاههای بزرگ باشد.در سالهای گذشته، باشگاهها که باید در کنار تیم ملی قرار بگیرند، مربیانی را روی نیمکت خود میدیدند که تجربه قهرمانی، حضور در رقابتهای بزرگ آسیایی و حتی موفقیت در فوتبال اروپا را در کارنامه داشتند و همین موضوع به ارتقای فضای فنی لیگ و افزایش سطح رقابت کمک میکرد. امروز اما فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری وارد دورهای از تغییر نسل روی نیمکتها شده است. این اتفاق به معنای ضعف مربیان فعلی نیست و چهبسا بسیاری از آنها در سالهای آینده به مربیان موفق و پرافتخار تبدیل شوند، اما واقعیت این است که تیم ملی در مسیر آمادهسازی برای جام ملتهای آسیا، دیگر از پشتوانه حضور آن نسل از مربیان باتجربه و رزومهدار در لیگ برتر برخوردار نیست.موضوعی که میتواند کار کادر فنی تیم ملی را برای حفظ کیفیت فنی و رسیدن به قهرمانی، دشوارتر از دورههای گذشته کند.#تیم_ملی #جام_جهانی#لیگ_برتر
15:34 - 21 تیر 1405
0 بازدید
