به کجا میرویم، چنین شتابان؟ آیا برای اصلاح اقتصاد برنامه ای داریم؟
به کجا میرویم، چنین شتابان؟ ناترازی و تورم و زد و بندهای رانتی و حقوق و پاداش های نجومی و وام های کلان بدون بازگشت و پول ملی از رده خارج و بانک های ربوی و صنایع ناتراز و مشکلات در آب و برق و گاز و فرسودگی در کل منابع و صنایع کشور و اقتصاد سیاست زده ای که در دام تحریم ها و جنگ ها افتاده اند بخش کوچکی از مشکلاتی هست که تصمیمات مدیران ایجاد کرده . پول ملی کشور از زمان مدیریت ۴ رئیس جمهور تا به الان ۱۶۰ برابر مقابل دیگر ارزهای خارجی آب رفته است و قیمت سکه امامی از ۲۰۰ هزار تومان به رقم عجیب ۲۰۰ میلیون تومان رسیده!!!! هنوز مسیر تورمی و گرانی با تمام قدرت ادامه میدهیم. چاپ پول و اوراق بدهی دیگر به یک عادت تبدیل شده است . برنامه ای برای تغییر دارید ؟ اتاق فکر برخی مسئولان، که ناتوان از حل مشکلات هستند ،دست به فرافکنی و عادی انگاری زده اند. یک روز از تورم فلان کشور میگویند و یک روز از مشکلات دیگر کشور میکنند در حالیکه ،مشکلات آنها در مقابل ما ۱درصد هم نیست. یا اسم این همه مشکل و تورم را با واژه مقاومت خلط،میکنند تا مشکلات و گرانی ،ناشی از چاپ پول و سوءمدیریت را تطهیر نمایی کنند. راه حل ،هر شکستی، در کنترل قیمت را ،به نام مقاومت ،به آینده موکول میکنند و از دوش خود برمیدارند. گویا اصلا درک درستی از معنای واژه مقاومت ندارند. به جای مقاوم سازی واقعی اقتصاد، آنرا نحیف سازی کردیم ، و به ناچار به شعار و تبلیغات و حرف درمانی روی آورده ند. هر چه از واقعیت دور شویم ،توان اصلاح را از دست داده و مجبوریم ،بیشتر و بیشتر تبلیغ درمانی و نمایش درمانی کنیم و این چرخه باطل تا جایی ادامه یابد که دیگر راه گریزی از آن نیست. همانطور که سیاه نمایی یعنی بدهی ها را بیشتر از حد مشکل نشان دادن ، کار ناپسندی است ،سفید نمایی ،یعتی کتمان کردن مشکلات و زیبا سازی، اشکالات ،کار بسیار بسیار برتری از آن است . دندانی درد بگیرد و بگوییم ،نه چیزی نیست خودش خوب میشود،زیاد راجب آن فکر نکن،این دندان درد برای اینه که بفهمی چقدر در مقابل دردش میتوانی مقاومت کنی!!!!آخرش هم که معلوم است چه میشود. اقتصاد بر پایه ،مالیات از صنایع در هم شکسته و چاپ پول و اوراق بدهی و پخش،همین پول به سازمان ها با ردیف بودجه های خاص که دستاوردی جز تورم برای کشور ندارند اداره میگردد. با این دست فرمان و ادامه آن،به کجا خواهیم رسید؟ آیا با فرافکنی ،شعار درمانی ،تبلیغ و نمایش و عادی انگاری میتوانیم مشکلات رادحل کنیم؟ تا دیرتر از این نشده تغییر رویه دهیم و یکبار برای همیشه ،شعار سال را به معنای واقعی کلمه عملی سازیم ،و مسئولانی که اشتباهات و ترک فعل و ناتوانی خود را با واژگانی مثل مقاومت ،لاپوشانی میکنند را برکنار ،و افراد توانمند را وارد میدان سازیم . همچنین افرادی که کارشان شعار بی عمل است و یا مشغول عادی انگاری ،بحران ها هستند و جز فرافکنی و مغالطه و انداختن مشکلات به گردن دیگران کار دیگری بلد نیستند نیز دستشان از مسیولیت کوتاه گردد. ثمره این مسئولان مثل درخت بی حاصل است که هر چه به آن، آب و کو دهید و رسیدگی کنید ،در آخر میوه نمیدهد. هر مسئولی که مشکلات دیگر کشورها را بزرگ نمائی کرد و مشکلات و بحران های خودمان را کوچک نمایی کرد،دوست نیست ،بلکه خواسته یا ناخواسته ،حاوی اصلاح امور را میگیرد و باعث تداوم رویه غلط در کشور میشود. این افراد نیز باید تریبون ازشون گرفته شود و از کار برکنار شوند. حرف زدن ،شعار ،نمایش فرافکنی ، سفید نمایی و عادی انگاری ،چاره ساز نیست. کافیست مشغول کار شوید و اقتصاد را از سیاست زدگی نجات دهید و روابط با همسایگان و دیگر کشورها را بهبود داده و جذب سرمایه نمایید و تعادل بین دول شرقی و غربی را رعایت کنید. یاحق
کلیه تصمیم گیران کشور
