حرم سلطان خراسان در غم فرزند
در آستانه سالروز شهادت جوادالائمه(ع)، بارگاه منور رضوی میزبان خیل زائرانی است که با اشک و سلام در سوگِ فرزند امام مهربانیها شمعِ ارادت افروختند.
خبرگزاری فارس- مشهد؛ همزمان با شب شهادتِ فرزندِ امام رضا(ع) حرمِ مطهر رضوی بار دیگر جامهی عزا بر تن کرد و صحنها و رواقها با زمزمهی روضه اشکِ زائران و نوای سوگ، حال و هوایی آکنده از اندوه و ارادت یافت.در شب شهادت امام جواد (ع) موجِ زائران آرامآرام به سوی حرم رضوی روانه میشود؛ مردان و زنانی که هر یک با دلهایی مملو از احترام، اندوه و دلدادگی خود را به صحنها و رواقهای نور میرسانند.خادمانِ حرم با چهرههایی آرام و دستانی گشوده زائران را به سمت مسیرهای ورودی هدایت میکنند.
روایت حضور زائران رضوی در شب شهادت جوادالائمه
بسیاری از زائران پیش از رسیدن به ضریح لحظهای در صحن میایستند؛ سرها پایین، لبها در ذکر و دلها در تکاپوی یاد امام. برخی شمع نذر میکنند و برخی زیر لب روضه میخوانند و گروهی فقط در سکوت اشک میریزند؛ سکوتی که از هزاران واژه رساتر است.در اطراف ضریح حلقههای زیارت فشردهتر میشود. زائران دست بر سینه سلام میدهند و از امام رئوف طلب شفاعت و آرامش میکنند. صدای مناجات، مداحی و روضهخوانی در گوشهوکنار صحنها میپیچد و فضای حرم را به دریایی از اندوه و نور بدل میسازد. امشب حرم تنها محل حضور نیست؛ مأمنِ دلهایی است که برای لحظهای آرام گرفتن به آغوش امام پناه آوردهاند.حضور کودکان در کنار سالمندان زائران غریب در کنار مجاوران و اشکهای خاموش در کنار زمزمههای بلند، شب شهادت را در حرم رضوی به روایتی زنده از ارادت و وفاداری تبدیل میکند. اینجا اندوه فقط غم نیست؛ نشانهی پیوندی است که نسلها را به هم و دلها را به ولایت گره میزند.امشب گنبدِ زرینِ حرم بیش از همیشه در سکوتِ آسمان میدرخشد؛ انگار خود نیز جامهی ماتم بر تن کرده است. زائران از هر سو میآیند؛ با دلهایی که در تبِ دلدادگی میتپد و لبهایی که زیر لب، نامِ امام رضا(ع) را چون دعا زمزمه میکنند.
موجِ عاشقان در اطراف ضریح
صحنها آکنده از آه است و رواقها آینهدارِ اشکهایی که بیصدا بر گونهها میلغزند.خادمانِ آستان با چهرههایی متین و دلهایی آکنده از خدمت، زائران را به سمتِ صحنها راهی میکنند؛ و هر قدم، گویی قدمی از جنسِ زیارت است و هر نفس، آغشته به عطرِ گلاب و یادِ غربت. برخی در آستانِ ورود میایستند، دستان را بر سینه میگذارند، سر تعظیم فرود میآورند و با نگاهی خیس سلامی آهسته به صاحبِ این بارگاه تقدیم میکنند.در کنارِ ضریح، موجِ عاشقان آرام و پیوسته میجوشد. دستی بر سر، دستی بر سینه و دلی آویخته به رشتهی امید؛ زائران آمدهاند تا در شبِ شهادت جوادالائمه(ع) سهمِ خود را از اندوهِ ولایت ادا کنند. یکی نجواکنان حاجت میگوید، دیگری روضه میخواند و آن یکی تنها اشک میریزد؛ اشکی که گویی ترجمانِ تمامِ ناگفتههای دل است.نوایِ مداحی و زمزمهی زیارتنامه در فضایِ حرم میپیچد و با هقهقِ آرامِ زائران درمیآمیزد. صحنها دریایی از نور و سوگ میشوند؛ جایی که غم، رنگِ عبادت میگیرد و اشک به زبانِ عشق بدل میشود.در این شبِ جانسوز حرمِ امام رضا(ع) نه فقط مأمنِ زائران که پناهِ دلهای شکستهای است که آمدهاند تا در سایهسارِ خورشید اندوهِ خود را به آرامش بسپارند.
شبِ اشک و ارادت در حرم رضوی
امشب حرمِ امام رضا(ع) رنگ و بوی دیگری دارد؛ صحنها آرامتر از همیشهاند اما دلها بیقرارتر. زائران با چشمانی اشکبار و زمزمههایی آمیخته به سلام و صلوات، آمدهاند تا در شبِ اندوه میهمانِ آستانِ خورشید باشند و داغِ شهادت را در کنار گنبدِ طلا به سوگ بنشینند.فضای حرم امشب حال و هوایی متفاوت دارد؛ گویی هر قدم با زمزمهی زیارتنامهای همراه است و هر نگاه بر پنجرهای از اشک و نیاز مینشیند.
21:29 - 26 اردیبهشت 1405
