از علی(ع) آموز درس عاشقی!
سالروز پیوند آسمانی حضرت علی(ع) و حضرت زهرا(س) یادآور مفهوم عشق است و نیازمند بازخوانی در شلوغی های دنیای مدرن است. مفهوم عشق در واقع همان مفهوم محبت اصیل در رابطه است. امروزه با باز کردن صفحات مجازی با تصاویری بی نقص از زوج هایی روبرو می شویم که با هدایای گران قیمت در حال نمایش دادن عشق خود به جهان هستند. این نمایش های ظاهری چنان در تار و پود فرهنگ عمومی نفوذ کرده که گاهی فراموش می کنیم عشق واقعی نه یک کالای قابل نمایش بلکه یک جریان حیات بخش و درونی است که به دور از چشم غریبه ها و در خلوت امن خانه ها جریان دارد.دنیای مدرن غالبا همه چیز را با خط کش سود زیان و جذابیت های ظاهری می سنجد. در این نگاه محاسبه گرایانه اگر رابطه ای نتواند تایید و تحسین دیگران را در قالب واکنش های مجازی بگیرد گویی فاقد ارزش است. اما در یک نگاه عمیق اخلاقی ارزش محبت به نیت درونی و تعهد بی قید و شرط زوجین بستگی دارد نه به میزان دیده شدن آن توسط دیگران. پیوند حضرت زهرا سلام الله علیها و امیرالمومنین علیه السلام الگوی بی بدیل این محبت اصیل است. آن ها عشق را در فداکاری های خاموش، احترام متقابل و ایستادگی در برابر سخت ترین طوفان های اجتماعی معنا کردند. در خانه ساده اما پر از نور آن ها هیچ نیازی به اثبات خوشبختی به چشم های بیگانه نبود زیرا وجود آن ها از رضایت الهی و آرامش سرشار بود. در حقیقت عاشقانه های ریشه دار نه در مقابل دوربین ها بلکه در لحظات پرالتهاب و خسته کننده زندگی خود را نشان می دهند. تصور کنید مرد و زنی را که در حال ساختن مسیر پر فراز و نشیب زندگی مشترک خود هستند. عشق واقعی برای این زوج جوان در سورپرایزهای پرهزینه و تشریفات آنچنانی خلاصه نمی شود.
عشق یعنی وقتی مرد پس از ساعت ها کار سنگین با ذهنی خسته به خانه برمی گردد با تمام توان تلاش کند تا باری از دوش همسرش بردارد. این دقیقا همان تجلی محبت و عشق در خانواده است. محبت یعنی مرد با وجود خستگی زیاد با روی گشاده به استقبال همسرش برود و محیط خانه را به پناهگاهی امن برای هر دو نفر تبدیل کند. در مقابل زن نیز با درک این تلاش های همسرش فضایی سرشار از آرامش و مدارا برای او فراهم می سازد تا خستگی های بیرون از خانه با این محبت اصیل به در شود.نمایش های ظاهری شاید برای لحظاتی تحسین دیگران را برانگیزند اما هرگز نمی توانند پایه های تربیتی سالمی برای فرزندان بسازند. کودکان به ویژه در سنین طلایی رشد گیرنده های بسیار حساسی دارند. یک کودک شاید متوجه ارزش مادی اجسام نشود اما با تمام وجودش رفتار عاطفی میان پدر و مادرش را درک می کند. وقتی این کودک می بیند که پدرش با وجود مشغله های زیاد روی زمین می نشیند و با تمام تمرکز با او بازی می کند و با مادرش با احترام و محبت رفتار می کند در حال یادگیری بزرگترین درس اخلاقی زندگی اش است. این کودک در فضایی بزرگ می شود که محبت در آن یک جریان واقعی و لمس شدنی است نه یک تظاهر دروغین برای غریبه ها. او در فضای این خانه یاد می گیرد که عشق یعنی ایستادن در کنار یکدیگر در روزهای سخت. یعنی تقسیم خستگی ها و یعنی ساختن یک حریم امن که هیچ نگاه بیگانه ای به آن راه ندارد. خانواده ای که بر پایه این محبت ریشه دار بنا شده باشد در برابر هر بحرانی مقاوم است و فرزندانی تربیت می کند که برای احساس ارزشمند بودن نیازی به تایید دیگران ندارند.
11:46 - 28 اردیبهشت 1405
