سفیدشویی جنایت جنگی در عصر تیکتاک: نقش شوم اینفلوئنسرها در فراموشی میناب
۱۶۸ کودک زیر آوار مدرسه جان باختند، اما الگوریتم تیکتاک و اینستاگرام، ویدیوی رقص و شوخی یک اینفلوئنسر را بالاتر از جنایت جنگی نشان میدهد! این بزرگترین تراژدی عصر دیجیتال است: جنایت رخ میدهد، اما روایت آن در کامنتها و استوریهای رنگورورفته گم میشود.
به گزارش سازمان ملل، عفو بینالملل و دیدبان حقوق بشر، در حمله به مدرسه ابتدایی شجره طیبه میناب (هرمزگان)، دو موشک تاماهاک آمریکایی بهصورت «دابلتپ» ساختمان را هدف گرفتند. موشک اول کلاسهای درس را ویران کرد و موشک دوم، بازماندگان و امدادگران را در کام خود فرو برد. آمار رسمی از شهادت ۱۶۸ دانشآموز که عمدتاً دختران و پسران ۷ تا ۱۲ ساله بودند، گفت و کارشناسان سازمان ملل این حمله مستقیم به یک مدرسه فعال را رسماً جنایت جنگی اعلام کردند.اما اینفلوئنسرها با نقش شوم خود این جنایت جنگ را در فضای جهانی مسکوت گذاشتند؛ سکوت استراتژیک چهرههایی مثل امیرحسین قیاسی که دغدغه اصلیشان «آزادی اینترنت» بود نه محکومیت کشتار کودکان، استاندارد دوگانهای که جنایت در ایران را «اشتباه فنی» یا «هزینه جنگ» مینامد، اما همان افراد برای مشابه آن در غرب هشتگ میسازند و برخی سلبریتیها هم با ابراز «نگرانی» جزئی و اشک تمساح، بیش از آنکه به عدالت کمک کنند، تصویر خودشان را تطهیر کردند و به جای آنکه با در دستداشتن رسانه از فاجعه میناب به نسل جوان و نوجوان ایرانی و حتی جهان بگویند با چنین موضعگیریهایی فاجعه دیگری علیه کودکان میناب رقم زدند.آنها حتی کمکی به روشنگری نسل Z و Alpha که اخبار را از تیکتاک و اینستاگرام میگیرند نه رسانههای سنتی نکردند و از طرفی دیگر وقتی اینفلوئنسرها با میلیونها فالوور سکوت میکنند یا جنایت را توجیه مینمایند، فشار بینالمللی برای تحقیق مستقل کاهش مییابد و عادیسازی کشتار غیرنظامیان رقم میخورد.
09:39 - 7 اردیبهشت 1405