وقتی همسایهها، جهادگران گمنام محله میشوند
خانوادههایی هستند که هنگام پخت غذا، یک پرس غذای اضافه برای همسایه سالمند در نظر میگیرند تا علاوه بر تأمین بخشی از نیازهای جسمی و تقویت تعلق اجتماعی، مهربانی و همدلی، دلهای آنان را روشن کند.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، «پدر و مادرم در شهر دیگری ساکن هستند و من برای آرامش دل خودم، هر روز که غذا درست میکنم یک نفر بیشتر در نظر میگیرم، آن یک نفر هم مادربزرگ همسایه ما که بسیار تنهاست».این جریان را خانم جوانی برایم تعریف کرد و با لبخندی از رضایت ادامه داد: شاید این مادربزرگ به غذای من نیاز نداشته باشد ولی وقتی هر روز به خانهاش میروم، احساس امید و شادی را در چشمانش میبینم.این حرکت کوچک اما پرمعنا در روزهای پس از جنگ و آتشبس، جانی دوباره به مفهوم جهاد میبخشد، جهادی از جنس همدلی و توجه به سالمندان محله. این مداخلههای همسایگی، نباید تنها در حد تعارفات معمول باقی بماند، بلکه نیازمند سازمانیدهی هدفمند است.
زنجیره امید، گامی نو در حمایت از سالمندانجوانان مسجد محله، با الهام از این روحیه، جریانی نو درانداختند، ایجاد «زنجیره تماس محلی»، در این طرح، هر جوان مسئولیت تماس روزانه با دو سالمند محله را در ساعتی مشخص بر عهده میگیرد. اگر یکی از سالمندان پاسخگو نبود، بلافاصله با مراجعه حضوری، وضعیت او پیگیر میشوند. این اقدام ساده اما منظم، میتواند اضطراب ناشی از اخبار بحران و جنگ را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.حسین محمدی، یکی از جهادگران مسجد محله زینبیه اصفهان میگوید: راستش با شنیدن اخبار این روزها، بیش از همه دلمان برای سالمندانی میسوخت که شاید دسترسی چندانی به فضای مجازی ندارند تا از شرایط این روزها مطلع شوند.وی در مورد این طرح توضیح میدهد: طرح زنجیره تماس محلی اتفاقاً بر سادگی استوار است. هر جوان، مسئولیت تماس روزانه با دو سالمند را بر عهده دارد. ساعتی مشخص که سالمند هم منتظر آن تماس است. زیبایی کار اینجاست که ما فقط به تماس تلفنی بسنده نمیکنیم، اگر تماسی بیپاسخ ماند، بلافاصله مراجعه حضوری انجام میشود. محمدی میگوید: تأثیر این کار فراتر از تصور ما بود. سالمندانی که پیش از این با شنیدن هر خبر نگرانکننده، دچار اضطراب میشدند، حالا میدانند که یک تکیهگاه محلی دارند. این پیوند انسانی، در واقع سدی در برابر اضطراب است. آنها دیگر خودشان را تنها نمیبینند و همین، بزرگترین قدرت این شبکه محلی است.
هر شهروند میتواند به یک مددکار بالقوه تبدیل شوددر کنار طرح زنجیره تماس، طرح یک پرس غذای بیشتر نیز در محلات اصفهان جان گرفته است. خانوادهها با درنظرگرفتن یک پرس غذای اضافه برای سالمند تنها یا نیازمند همسایه، نهتنها بخشی از نیازهای جسمی آنان را تأمین میکنند، بلکه با تقویت حس دیدهشدن، توجه و تعلق اجتماعی، بهتنهایی آنان پایان میدهند.بسیاری از سالمندان، خاطرات تلخ جنگهای گذشته را با خود دارند و اخبار ناگوار اخیر، اضطراب آنان را تشدید میکند. در چنین شرایطی، ایجاد فضاهای کوچک، امن و صمیمی برای گفتگو و همنشینی، اهمیتی حیاتی مییابد. حتی گعدههای ساده در راهروهای آپارتمان یا حیاط منازل، میتواند فرصتی برای آرامسازی ذهن و دوری موقت از اخبار نگرانکننده باشد.با تبدیل هر شهروند به یک مددکارِ بالقوه، میتوان اطمینان حاصل کرد که هیچ سالمندی در تنهایی، بیماری و فشارهای پس از بحران، قربانی خاموش شرایط نخواهد شد.
امروز، با اتخاذ رویکردی جامع که هم به نیازهای فیزیکی و هم به ابعاد روانی و اجتماعی سالمندان توجه دارد، میتوان این دوران را به بستری برای استقلال، مشارکت و رضایتمندی آنان تبدیل کرد. در این شبها که انسجام ملی با حضور در میدان حماسه رقم میخورد، بیایید سالمندان را هم دریابیم، با سپردن مسئولیتهای متناسب، ایمنسازی محیط، احترام به تصمیمات آنان و تشویق به تحرکِ فیزیکی، نهتنها طول عمر آنان را افزایش میدهیم، بلکه کیفیت و عزت را به روزهای زندگی آنان میبخشیم.بیایید با هم مفهوم «همسایگی» را دوباره تعریف کنیم. با دستانی پر از عشق و ذهنی خلاق، سپری بسازیم برای محافظت از گرانبهاترین سرمایههایمان، سالمندان عزیز محله. و به یاد داشته باشیم که هدف نهایی، افزودن سالها به زندگی نیست، بلکه افزودن زندگی به سالهاست.#همسایهها #جهادگران #محله #سالمندان #انسچامملی
20:56 - 31 اردیبهشت 1405
