حکمت ق/۸۵: سیتیزِنذلیل نباش
مرحوم عبدالله موحد با آن انتخاب قلبیاش یعنی رد کردن مربیگری امریکا بخاطر وطن با اینکه شهروند(سیتیزن) امریکا بود، درواقع به قلب دیناش عمل نمود. وطندوستی در قرآن و سخنان پیامبر(صلالله) و امامان مورد تأکید است: از جمله مضمون آیه ۸۵سوره قصص که به علاقه پیامبر به وطن اشاره داشته و مسلما عبارت حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الْایمانِ منسوب به پیامبر(ص) و جمله زیبای مولا علی علیهالسلام:«کشورها با میهندوستی آباد شدهاند» نیز ریشه در این آیه دارد. شبهه: طبیعتا این مساله اکنون بویژه برای نسل جوان مردود بوده و جای تعجب دارد که یعنی دین میگوید نباید مربی و کارمند کشور دیگر بود؟ پاسخ این است که اول اینکه قلب همواره بر عقل در خاطره جمعی ملتها برتری یافته زیرا نهایتا عاشقان در اذهان ماندگارتر شدند، دوم اینکه فلسفه وطندوستی مذکور این است که در هر جا هستی ببینی مصلحت وطن در چیست. گاهی میشوی چمران که میروی کارمند ناسا میشوی اما شرایط و مصلحت که اقتضا میکند میروی دوره چریکی در شامات میبینی و بعد شهید وطن و چهره ماندگار تاریخ و والسلام. حال این مساله را با برخی سیتیزنذلیلها در جنگهای اخیر بویژه جنگ تمدنی رمضان قیاس کنید. آیندگان از موحدها نقل خواهند کرد نه سیتیزنذلیلان و سیتیزنجویان.پس این ما هستیم که انتخاب میکنیم «موحّد باشیم یا مدّبر یا مدْبِر؟» که البته «موحدِ مدّبر» طعم و حال دیگری دارد تا مدّبر خالی و خدایی ناکرده مدْبِر(بخت برگشته). این را تاریخ و قصه ملتها میگوید.
حاضر نیستم کشتیگیران آمریکایی را آموزش دهم!
روایت محمدرضا طالقانی از «نهِ تاریخیِ» عبدالله موحد به پیشنهاد سرمربی تیم ملی آمریکا؛ من ایرانیام و دشمن را برای زمین زدن بچههای ایران تعلیم نمیدهم6 MBShow this thread
07:27 - 21 اردیبهشت 1405