چاپید شاه
«چاپیدن شاه» توصیف سازوکار واقعی غارت ثروت ملی در دوره پهلوی است. بر اساس اسناد باقیمانده از سالهای پایانی رژیم شاه، بخش قابلتوجهی از درآمدهای ارزی ایران - بهویژه درآمدهای نفتی دهه ۵۰- از طریق بنیاد پهلوی، شرکتهای وابسته به دربار و حسابهای شخصی شاه و خاندانش، از چرخه نظارت عمومی خارج شده بود.
بنیاد پهلوی بهتنهایی مالک یا سهامدار صدها شرکت، بانک، کارخانه، هتل و ملک در داخل و خارج کشور بود؛ نهادی که به هیچ کس پاسخگو نبود.با نزدیکشدن به سقوط رژیم، این واقعیت عریانتر شد. محمدرضا پهلوی در هنگام فرار، مقادیر قابلتوجهی ارز، طلا و دارایی نقدشونده را از کشور خارج کرد و همزمان بخشی از خاندان سلطنتی نیز با انتقال سرمایهها به بانکهای خارجی، عملاً داراییهای ملی را به دارایی شخصی تبدیل کردند.
واقعیت آن است که «توسعه» مورد ادعای پهلوی، بیش از آنکه به نفع مردم باشد، به انباشت ثروت در دست یک خاندان و شبکه محدود درباری انجامید.
انقلاب اسلامی، واکنش طبیعی ملتی بود که دریافته بود ثروتش سالها بیحسابوکتاب «چاپیده» شده و آیندهاش به گروگان رفته است.
09:39 - 5 بهمن 1404