خطاب به مسئولانی که در میدان جنگ ترکیبی، بلندگوی یاس شدهاند:۱) نفی صلاحیت حرفهای و نقض وظایف ذاتی:مطابق با بیانات راهبردی رهبر معظم انقلاب در ۶ شهریور ۱۴۰۵، ضعف و نقص نیازمند اقدام است، نه روایت. در حقوق اداری و منطق حکمرانی، مسئول و کارگزار نظام اسلامی، ناظر خنثی نیست که مشکلات را گزارش کند؛ بلکه کارگزار بر طرف نمودن آنها است. اختصاص تریبونهای رسمی به #روایت ضعف در این جنگ روایتها بهجای برنامهریزی برای حل چالشها، نه تنها یک خطای محاسباتی و رسانه ای، بلکه مصداق #ترک فعل است. مسئولی که توان تبدیل مشکل به راهکار را ندارد، عملا" صلاحیت تصدی جایگاه کارگزاری نظام را از دست داده است.۲)مسئولیت حقوقی در قبال امنیت روانی جامعه:درشرایط #جنگ_ترکیبی و تحریمهای ظالمانه، #امنیت_روانی یکی از ارکان امنیت ملی است. پمپاژ یاس توسط برخی مسئولان، مصداق تضعیف اراده ملی و ایجاد خلل در انسجام اجتماعی است. طبق منطق امنیتی، بیان ضعف ساختاری درفضای عمومی (بهجای محافل کارشناسی)، کمک مستقیم به ماشین جنگ روانی دشمن است. این رفتار، فراتر از یک سلیقه سیاسی، یک نقض آشکار مصالح امنیت ملی است و بلا شک از سوی دستگاههای نظارتی و افکار عمومی موردِ پرسش قرار می گیرد.۳)تکلیف قانونی به تبیین قدرت (اصل شکرانه اجتماعی):آیه وَ اَمَّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث، در فضای حاکمیتی، یک تکلیف تبیینی است. مسئولان تراز جمهوری اسلامی موظفند ظرفیتهای کشور و نصرتهای الهی را در کنار تلاش برای حل معضلات روایت کنند. عدم توانایی در روایت قدرت، نشاندهنده فقدان بینش راهبردی این رجال سیاسی، برای تشخیص اولویتهای نظام است.