فوتبال قرار بود میدان رقابتِ شرافت باشد؛ جایی برای نمایش غیرت، احترام و پهلوانی. اما آنچه در سالهای اخیر ـ و بهویژه در بازی دیروز تبریز ـ شاهدش بودیم، چیزی جز فروپاشی تدریجی انسانیت در مستطیل سبز نیست.سالهاست که پرتاب اشیاء به داخل زمین، فحاشی به بازیکنان و برهم زدن آرامش مسابقات به یک عادت ناپسند تبدیل شده؛ رفتاری که بارها دربارهاش هشدار داده شد، اما جدی گرفته نشد. نتیجه این بیتوجهی، حالا به مرحلهای خطرناکتر رسیده است؛ جایی که توهینها از بازیکن فراتر رفته و حرمت خانوادهها و پیشکسوتان فوتبال نیز شکسته میشود.در بازی دیروز، آنچه بیش از نتیجه تلخ بود، شنیدن الفاظی بود که هیچ نسبتی با فرهنگ، تعصب سالم و عشق به فوتبال ندارد. پیشکسوتانی که عمرشان را پای این ورزش گذاشتهاند، امروز آماج توهین قرار میگیرند و خانوادهها به ابزاری برای تخریب روانی تبدیل میشوند؛ این دیگر فوتبال نیست، این زنگ خطر یک سقوط اخلاقی است.اگر امروز در برابر این رفتارها سکوت شود، فردا چیزی از ریشههای فرهنگی فوتبال باقی نخواهد ماند. فوتبال بدون اخلاق، بدون احترام و بدون انسانیت، فقط یک هیاهوی خالی است؛ زمینی که در آن نه قهرمانی معنا دارد و نه افتخاری برای نسلهای آینده.مرگ انسانیت در فوتبال، یک اتفاق ناگهانی نبود؛ حاصل سالها چشمپوشی، بیقانونی و عادیسازی توهین است. حالا وقت آن رسیده که همه ـ از تماشاگر تا مدیر و مسئول ـ بپذیریم که نجات فوتبال، پیش از هر چیز، نیازمند بازگشت به انسانیت است.#فوتبال#توهین#ورزش