از بندگان خدا تنها علما از او مى‌ترسند
«... إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ»از بندگان خدا تنها دانايانند كه از او مى‌ترسند. آرى، خدا شکست‌ناپذیر آمرزنده است.(فاطر۲۸)«خشیت» ترس همراه با تعظيم و برخاسته از علم و آگاهى است.
خشیت در مقابل پروردگار عالم ناشی از درک عظمت حضرت حق است که آن کسانی که معرفتشان بیشتر است، دانایی‌شان بیشتر است، خشیت از پروردگار مال آنها است.خشیت صفت اهل تقوا است؛ در توصیف متقین می‌فرماید: «الَّذینَ یَخشَونَ رَبَّهُم بِالغَیب» درواقع تقوا و خشیت جدا از هم نیستند و تحت یک مفهوم قرار میگیرند.
بنابراین ترس از خدا به معنى ترس از مسئوليتهائى است كه انسان در برابر او دارد، ترس از اينكه در اداى رسالت و وظيفه خويش كوتاهى كند، علاوه‌براین درك عظمت مقام پروردگار براى موجود محدودى همچون انسان خوف آفرين است.
خدای متعال در پایان آیه از دو صفت عزیز و غفور یاد می‌کند: «إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ»؛ یعنی عزت و قدرت بی‌پایانش سرچشمه خشيت انديشمندان، و غفوری او سبب اميد آنان است. پس اين دو نام مقدس، بندگان خدا را در ميان خوف و رجاء نگه می‌دارد چراکه حركت مداوم بسوى تكامل بدون اتصاف به اين دو وصف ممكن نيست.
06:51 - 9 اردیبهشت 1403
1 پاسخ