وداع با «الماس بێتاڵ»
در حالی که شکستهبندی سنتی سالها به عنوان بخشی از طب بومی در ایران و جهان شناخته شده، پزشکان مدرن نیز امروز بر ارزشهای درمانی و تجربههای عملی این روش مهر تأیید میزنند. در چنین بستری، خبر درگذشت حاج الماس پالیزبان، مشهور به «الماس بێتاڵ»، آخرین حلقه زنده این سنت کهن، جامعه محلی را در سوگ فرو برده است.
به گزارش خبرگزاری فارس از ایلام، شکستهبندی سنتی، هنری که ریشه در اعماق تاریخ ایران و دیگر سرزمینهای خاورمیانه دارد، همچنان جایگاهی ویژه در میان مردم دارد؛ روشی که نسل به نسل از استادان محلی به شاگردان منتقل شده و در بسیاری از نقاط جهان به عنوان یک مکمل کارآمد در کنار پزشکی مدرن به رسمیت شناخته میشود.کارشناسان میگویند که این روش سنتی، اگرچه گاه با نگاه تردید پزشکان روبهرو بوده، اما در دهههای اخیر تحقیقات علمی نشان دادهاند که تجربه عمیق شکستهبندان محلی در تشخیص دررفتگیها، آسیبهای مفصلی و حتی گرفتگیهای عضلانی میتواند با اصول پزشکی ارتوپدی همراستا باشد. در واقع، بسیاری از بیماران به دلیل دسترسی محدود به امکانات پزشکی یا اعتماد به مهارت سنتی این درمانگران، همچنان به شکستهبندی مراجعه میکنند.پزشکان ارتوپد در گفتوگو با رسانههای محلی تأکید کردهاند که بخشی از موفقیتهای درمانی این روش ناشی از تجربه مستقیم لمس و مشاهده علائم است؛ چیزی که در بسیاری از مناطق دورافتاده جایگزین تجهیزات پزشکی گرانقیمت میشود. در همین راستا، وزارت بهداشت ایران طی سالهای اخیر مطالعاتی را برای بررسی علمی و چارچوبمند کردن شکستهبندی سنتی آغاز کرده است.با وجود این، کارشناسان هشدار میدهند که نبود نظارت کافی میتواند خطرناک باشد. پزشکان معتقدند که تلفیق دانش سنتی با اصول علمی میتواند به ایمنسازی این روش و استفاده گستردهتر از آن کمک کند. به گفته آنان، باید میان تجربه ارزشمند شکستهبندان و خطرهای ناشی از نبود تجهیزات مدرن تعادل ایجاد شود.در این میان، خبر درگذشت یکی از نامدارترین شکستهبندان غرب کشور، بار دیگر نگاهها را به سوی این سنت کهن جلب کرده است.
حاج الماس پالیزبان، که در میان مردم به «الماس بێتاڵ» شهرت داشت، پس از سالها خدمت بیمنت به بیماران دار فانی را وداع گفت. او نه تنها به خاطر مهارت در درمان شکستگیها، دررفتگیها و دردهای عضلانی شناخته میشد، بلکه به دلیل منش انسانی و دریافت نکردن دستمزد جز هزینه ناچیز لوازم پزشکی نیز محبوبیت گستردهای داشت.بنا بر روایت اهالی، او حتی نیمهشبها خانه بیماران را ترک نمیکرد و با دستان پرتوانش آرامبخش دردهایشان میشد. در سالهایی که دسترسی به پزشک متخصص برای بسیاری از روستاییان دشوار بود، حاج الماس به عنوان نخستین پناه بیماران شناخته میشد.مرگ او برای جامعه محلی به معنای پایان یک دوره است؛ دورهای که در آن تجربه شفاهی، ایمان به درمان و خدمت بیمنت، درمانگران را به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره مردم بدل میکرد.امروز بسیاری از شهروندان با انتشار پیامهای تسلیت در شبکههای اجتماعی یاد و خاطره او را زنده نگه داشتهاند. یکی از کاربران نوشته است: «الماس بێتاڵ فقط شکستهبند نبود، او مرهم دلهای شکسته هم بود.»پزشکان نیز در واکنش به این خبر، بار دیگر بر ارزش دانش سنتی در کنار علم نوین تأکید کردهاند. یکی از متخصصان ارتوپدی در سنندج گفت: «مهارت افرادی چون حاج الماس نشان میدهد که سنت و علم میتوانند همپوشانی داشته باشند. تجربه آنها باید ثبت و به نسلهای آینده منتقل شود.»اگرچه حاج الماس دیگر در میان مردم نیست، اما خاطره دستان شفابخش و خدمت بیچشمداشت او همچنان در ذهن و دل هزاران نفری که درمان یافتهاند زنده خواهد ماند.روحش شاد و قرین رحمت الهی.#شکستهبندی #بێتاڵ #الماس #ارتوپدی #سنت #علم #تجهیزات اخبار دست اول استان ایلام را اینجا بخوانید
11:43 - 9 مهر 1404
2 بازنشر
28٫7k بازدید