تجمع خیابانی استاندارد دوگانه ندارد
حضور مردم در خیابان، چه در اعتراض و مخالفت و چه در همراهی و حمایت، قدرت ساز است؛ اما حاکمیت انتخاب میکند که این قدرت را جذب و یا آن را سرکوب کند.حضور مردم نشانهی زنده بودن سیاست است. جامعهای که مردمش به خیابان نمیآیند، لزوما آرام یا رضایتمند نیست و ممکن است خاموش، سرخورده یا بیاثر شده باشد.
مردم خودِ قدرت هستند، نه محل اعمال قدرت. وقتی گروه بزرگی از مردم در فضای عمومی حاضر میشوند، نوعی سرمایهی سیاسی و مشروعیت اجتماعی تولید میشود؛ حکومتها میتوانند این انرژی را جذب و تبدیل به انسجام ملی کنند، یا آن را تهدید ببینند و سرکوب کنند. تفاوت اصلی نظامهای باز و بسته در همین انتخاب است.
مخالفت خیابانی بخشی از مکانیسم اصلاح و بازخورد است، همان عاملی که استمرار حاکمیت را تضمین میکند، حکومتی که فقط تجمع حمایتی را مشروع بداند، در عمل بخشی از قدرت خود را نادیده گرفته و جامعه را از یک شریک سیاسی به تهدید وجودی بدل کرده است.
13:02 - 17 اردیبهشت 1405
123 بازدید
