اگر چه انتظار این است که دشمن به حداقل اصول اخلاقی پایبند باشد ولیکن از دشمنانی چون ترامپ و نتانیاهو انتظاری بیش از کودک کشی نیست اما جنایتی که خائنین و وطن فروشان در حق این ملت کردند هرگز فراموش شدنی نیست و بمراتب اینان کثیف تر از عموهای خود هستند و تا ابد در دل تاریخ ثبت خواهد شد.
مشق ناتمام «ماکان»
در جغرافیای کوچک مدرسه‌ی «شجره طیبه»، الفبا را با «الف» مثل «ایثار» آغاز کردند؛ غافل از آنکه کینه‌ی ابلیسی نمرودها و فرعون‌های زمان، قرار است با آتش قهر «تاماهاک»، میان هجای «بابا نان داد» و «سفره‌ی خالی خانه»، فاصه‌ای به وسعت یک ابدیت بیندازد.
حالا سهم آن همه آرزو، مادری است که میان هق‌هق گریه‌هایش، دلش را به این باور غریب آرام کرده که: «شاید خدا می‌دانست تاب دیدن پیکر نحیف پسرم را ندارم و او را پیش از آنکه به خاک برسد، مستقیم به آسمان برده است.»بمیرم برای آن مادری که تمام سهمش از سال‌ها قد کشیدن پسرش، حالا خلاصه شده در یک لنگه کفش کتانی و یک پولیور آبی... آه از آن پولیور آبی مچاله! که همچون پیراهن یوسفی است که به کنعان میناب بازگشته؛ بوی پیراهن می‌آورد اما خود یوسف را، نه!اگر می‌بینید در میناب، قبری خالی مانده، گمان نکنید که کاملا خالیست؛ آن خاک سرد، مدفن تمام ادعاهای دروغین حقوق بشری است که ماشه‌ی تاماهاک را به سمت سینه‌ی لرزان کودکان چکاند.#میناب #مدرسه #شهید #ایران #دفاع #اسرائیل #آمریکا
20:19 - 29 فروردین 1405