حالا روضههای کشور دوست هم درمان نیست. گریه میکنی، بیشتر میسوزی. اشک میریزی، آتش تازه میشود. چه کردی با ما آقای کشور دوست؟ چه کردی که دیگر هیچ چیز در دلم عادی نمیشود؟
آقای شهیدم شما زندهاید...زندهتر از همیشه...زنده در ذهنهاواندیشهها... زنده در قلبهاوسینهها... زنده در گامهایی که این روزها هرشب کف خیابان با عنوان «امت مبعوث شده» برداشته میشوند... شما زندهاید.پس با لحن صدای شما همانطور محکم میخوانیم: «بسم الله الرحمن الرحیم»راه شما ادامه دارد...