چگونه غمهای بزرگ را تاب بیاوریم؟
وداع با رهبر، فراتر از یک سوگواری، فرصتی برای همدلی و التیامِ دردهای مشترک ماست.
گروه زندگی:در روزهای پیشرو که جامعه خود را برای تشییع رهبر شهید آماده میکند، بسیاری از مردم حالوهوایی آمیخته از اندوه، بهت، بیقراری و دلتنگی را تجربه میکنند. این روزها فقط روزهای بدرقه و عزاداری نیست، بلکه برای بسیاری از ما زمان روبهرو شدن با یک فقدان بزرگ و سنگین است؛ فقدانی که میتواند احساس امنیت، آرامش و ثبات روانی را هم تحت تأثیر قرار دهد.در چنین شرایطی، شناختن چند مهارت ساده روانشناختی میتواند کمک کند تا هم این سوگ جمعی را بهتر تاب بیاوریم و هم عزاداری را به شکلی آرامتر و سالمتر پشت سر بگذاریم. در این گزارش با زهرا گیوی، روانشناس و مشاور گفتوگو کردهایم تا از چند راهکار کاربردی برایمان بگویید.
غم را انکار نکنید!
اولین قدم برای عبور از روزهای سخت فقدان، به رسمیت شناختن احساسات درونی است. سرکوب کردن غم یا تلاش برای انکار واقعیت، تنها روند التیام را کند میکند.این روانشناس توضیح میدهد: «در قدم اول باید بدانیم که تجربه احساساتی مثل شوک، خشم، ناباوری و اندوهِ عمیق در این روزها کاملاً طبیعی است. متأسفانه گاهی افراد تلاش میکنند این هیجانات را سرکوب کنند، اما این کار فقط روند التیام را به تعویق میاندازد. ما باید به خودمان و اطرافیانمان این اجازه و فضا را بدهیم که این درد و هیجانات منفی را به عنوان بخش گریزناپذیری از مسیر طبیعی سوگ، با تمام وجود تجربه و ابراز کنند.»
از غمتان حرف بزنید!
صحبت کردن درباره آنچه از سر میگذرانیم، بار سنگین روان را سبک میکند. با این حال، انتخاب همصحبت در این روزهای حساس اهمیت ویژهای دارد.زهرا گیوی میگوید:«صحبت کردن درباره دردی که میکشیم، قدرت زیادی در ترمیم روان دارد. حتماً درباره احساساتتان با افراد مورد اعتماد و همفکر گفتوگو کنید تا بار روانیتان تخلیه شود. اما نکته بسیار مهم در این روزها، انتخابِ همصحبت است؛ حتماً از معاشرت و همکلامی با افرادی که نقش شنونده همدل را ندارند و صرفاً با حرفهایشان تنش و اضطراب شما را بالا میبرند، آگاهانه فاصله بگیرید.»
سپر روانی باهم بودن!
انزوا و تنهایی در شرایط بحرانی، احساس ناامنی را تشدید میکند. قرار گرفتن در شبکههای ارتباطی سالم، نقش یک سپر حمایتی قوی را ایفا میکند.او توضیح میدهد: «یکی از آسیبها در زمان بحران، پناه بردن به انزواست. تنهایی در این شرایط، احساس ناامنی را به شدت تشدید میکند. حضور در جمعهای همدل، شبکههای ارتباطی سالم و گروههای حمایتی، مثل یک سپرِ محافظِ روانی عمل میکند. این کنار هم بودنها بار تنهایی را کم کرده و آن احساس امنیت روانیِ متزلزلشده را تا حد زیادی به ما برمیگرداند.»
از خودتان غافل نشوید
در میان بهت و اندوه، معمولاً نیازهای اولیه جسمانی نادیده گرفته میشوند، در حالی که روانِ خسته برای بازیابی خود به جسمی توانمند نیاز دارد.«در روزهای پرالتهابِ سوگواری، ذهن آنقدر درگیر بهت و اندوه است که معمولاً نیازهای اولیه جسمانی کاملاً فراموش میشوند. اما یادمان باشد که یک روانِ خسته و آسیبدیده، برای تابآوردنِ این شرایط به یک جسمِ توانمند نیاز دارد. شما باید به خوابِ کافی، تغذیه مناسب و داشتنِ تحرک اولویت بدهید؛ این کار توان روانی شما را در مواجهه با فشار این بحران بالا برده و از فرسودگیِ کامل جلوگیری میکند.»
در مراسمهای سوگواری شرکت کنید!
مراسمهای عزاداری صرفاً یک سنت اجتماعی نیستند؛ آنها کارکرد روانشناختی عمیقی برای پذیرش واقعیت و التیام دردهای مشترک دارند.گیوی درباره نقش آیینها میگوید:«ما در روانشناسی تأکید زیادی بر اهمیت آیینها داریم. شرکت در مراسمهای عزاداری و تشییع، کارکردی عمیق برای روان ما دارد. حضور در این آیینها کمک میکند تا ذهنِ ما فقدانِ رخداده را بهطور واقعی به رسمیت بشناسد و بپذیرد. از طرفی، وقتی در یک مراسم جمعی شرکت میکنیم، یک همدلی یکپارچه را تجربه میکنیم که به ما نشان میدهد در تحمل این درد تنها نیستیم.»
16:23 - 10 تیر 1405
0 بازدید
