اینجا خیابان، میدان جنگ نرم و جای خالی موکبهای اربعین
راهپیماییهای شبانه مردم در دفاع از میدان و اقتدار جمهوری اسلامی ایران، آرامآرام حال و هوایی شبیه یک حرکت بزرگ مردمی پیدا کرده است. اما تجربه اربعین نشان میدهد برای اینکه چنین اجتماعاتی پرشورتر و ماندگارتر شود، یک حلقه مهم هنوز میتواند به آن افزوده شود!
به گزارش خبرنگار حج و زیارت خبرگزاری فارس؛ شب که میشود، خیابانهای شهر حال و هوای دیگری میگیرند. از کوچههای محلههای کوچک تا میدانهای بزرگ شهر، مردم آرامآرام به خیابان میآیند؛ بعضی با پرچم، بعضی با چفیهای بر گردن و بعضی هم برای اینکه دلگرمی برای رزمندگان هوافضا باشند. هوای شب پر است از صداهای آشنا؛ صلوات، نوحههای حماسی، سرودهای ملی و زمزمههایی که از دل جمعیت بلند میشود.در میان این جمعیت، یک جای این صحنه میتواند پررنگتر باشد؛ همان جایی که سالهاست ستون اصلی راهپیمایی اربعین را برپا نگه داشته است: موکبها. موکبداران اربعین، همان مردان و زنانی که در مسیر نجف تا کربلا نشان دادهاند چگونه میتوان از دل اخلاص و دستهای خالی، دریایی از خدمت ساخت. کسانی که شب و روز نمیشناسند؛ چای میدهند، غذا میدهند، جای استراحت فراهم میکنند و با یک لبخند ساده خستگی زائران را از تنشان میگیرند. امروز خیابانهای ایران به همان روحیه نیاز دارد.
اهمیت «خدمت» در حرکتهای مردمی
این شبها در بسیاری از شهرها و روستاها، مردم برای دفاع از ایران، برای نشان دادن همبستگی و برای اعلام ایستادگیشان گرد هم میآیند. این تجمعها جلوهای از همان روح جمعی است که در لحظههای حساس تاریخ این سرزمین خود را نشان میدهد. اما تجربه اربعین یک حقیقت روشن را یادآوری میکند: حرکتهای بزرگ مردمی زمانی ماندگار و پرشور میشوند که «خدمت» در دل آنها جریان داشته باشد.«موکبها ستون این خدمتاند.» اگر در مسیرهای راهپیمایی شبانه موکبها برپا شوند؛ اگر چای داغی در دست مردم قرار بگیرد، اگر غذایی ساده اما با محبت میان جمعیت توزیع شود، اگر جایی برای نشستن سالمندان یا بازی کودکان فراهم شود، آنوقت خیابان به یک میدان همبستگی تبدیل میشود.
فراتر از پذیرایی؛ نقش فرهنگی موکبها
اما باید توجه داشت تجربه موکبداری تنها در پذیرایی خلاصه نمیشود. یکی از مهمترین ظرفیتهای موکبها، کار فرهنگی است؛ همان چیزی که در سالهای اخیر در مسیر اربعین هم پررنگ شده است.در بسیاری از موکبها میتوان حلقههای گفتوگو و حلقههای معرفتی شکل داد؛ جمعهای صمیمی و کوتاهی که نوجوانان و جوانان بتوانند پرسشهایشان را مطرح کنند. پرسشهایی درباره دین، درباره ایران، درباره تاریخ، درباره آینده و درباره مسائلی که این روزها ذهنشان را درگیر کرده است.«موکب» میتواند جایی باشد که به این پرسشها با آرامش و احترام پاسخ داده شود.گاهی یک گفتوگوی ساده در گوشه یک موکب، میتواند بسیاری از شبههها و سوءبرداشتها را برطرف کند. نوجوانی که شاید در فضای مجازی با انبوهی از روایتهای متناقض روبهرو شده، در یک حلقه کوچک گفتوگو میتواند پاسخهایی روشن و صادقانه بشنود.به همین دلیل، در کنار موکبهای پذیرایی، میتوان موکبهای فرهنگی هم برپا کرد؛ موکبهایی که کارشان تنها توزیع چای و غذا نیست، بلکه گفتوگو، تبیین و ایجاد فهم مشترک است. مانند «موکبهای کتاب و روایت»، «موکبهای پاسخ به شبهات»، «موکبهای حلقههای معرفتی برای نوجوانان و دانشجویان» یا «موکبهای سرود، نمایش و برنامههای فرهنگی».
یک موکب کوچک، یک پیوند بزرگ خیابان و میدان
چند شب پیش در یکی از همین موکبها، چند دانشجو ـ معلم از هیچ، واقعاً از هیچ، موکبی کوچک راه انداخته بودند؛ نامش را گذاشته بودند «موکب کودک». بچهها میآمدند، نقاشی میکشیدند و دلنوشته مینوشتند. کاغذهای رنگی روی دیوار موکب آویزان میشد و مردم میایستادند و با لبخند نگاهشان میکردند.بعد تصمیم گرفتند این نقاشیها تنها روی دیوار نماند. آنها را جمع کردند و برای رزمندهها فرستادند؛ برای نیروهای هوافضا، دریایی و پدافند. یکی از رزمندهها وقتی دلنوشته ساده یک کودک به نام امیررضا را دید، درجه نظامیاش را از لباس کند و برای بچهها فرستاد. زیر همان کاغذ نوشته بود: «امیررضای عزیز، با دل پاکتون دعا کنید تا پایان جنگ با فرج آقامون ختم به پیروزی برای ایران بشه.»
«اربعین» یعنی همان روحیهای که مردم را کنار هم میآورد
در واقع این همان حلقهای است که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم؛ پیوند خیابان و میدان. خیابان باید میدان را تقویت کند و میدان هم پشتوانه خیابان باشد. این چرخه اگر زنده بماند، امید و ایستادگی هم زنده میماند.در این میان، موکبداران نقش بیبدیلی دارند. همانطور که در اربعین، حضور موکبها یکی از رازهای شور و عظمت آن راهپیمایی است، در این شبها هم میتوانند روح تازهای در حرکت مردمی بدمد. تصور کنید در هر محله، در هر میدان و در هر مسیر راهپیمایی، موکبی برپا باشد؛ موکب چای، موکب غذا، موکب کودک، موکب فرهنگی، موکب حلقههای معرفتی و گفتوگو. جایی که مردم لحظهای بایستند، گفتوگو کنند، نفس تازه کنند و دوباره به جمعیت بپیوندند. زیرا این همان تجربهای است که موکبداران اربعین سالها آن را آزمودهاند.با این وجود گاهی اربعین یعنی همان روحیهای که مردم را کنار هم میآورد؛ روحیهای که خدمت را عبادت میداند و حضور در کنار مردم را وظیفه. پس این روزها شاید وقت آن رسیده باشد که موکبداران اربعین، همانهایی که در جادههای عراق معجزه خدمت را رقم میزنند، این بار در کوچهها و خیابانهای ایران هم موکبهایشان را برپا کنند.پایان پیام/
15:34 - 8 فروردین 1405