چه دلچسب...خدا برای هم حفظتون کنه الهی.
برادرم، مردی بدون صحنه اما با هزار نقش
برخی برادران، نه قهرمانان داستاناند و نه چهرههای برجسته صحنه؛ بلکه همان همراهان بیادعایی هستند که در دشوارترین لحظههای زندگی، بیهیچ پرسشی، در کنارمان میایستند.
گروه زندگی: در روزگاری که نقشها در خانوادهها گاه جابهجا و گاه فراموش میشوند، هنوز هم هستند رابطههایی که از چشم رسانهها دور ماندهاند، اما ستون روحی یک زندگیاند. این گزارش، روایتی است از یک خواهر، درباره برادری که نه جای پدر بود، نه بهدنبال دیدهشدن. اما در سکوت، آنقدر «مرد» بود که بشود به او تکیه کرد. بدون شعار، بدون نمایش؛ فقط با بودن. خانهای که با حضورش گرم میشد، نه با صدایش,من دختر یک خانوادهی پنجنفرهام. پدرم معلم بازنشستهای متین و آرام است که خانه را با سکوتش گرم میکرد. مادرم زنی صبور از نسل مادران دهه شصت. اما این روایت نه درباره آنها، که درباره علی است؛ برادرم. کسی که همیشه دو قدم عقبتر ایستاد، اما همه چیز را جلو برد.
برادری که بلد بود از کی وارد صحنه شود
از کودکی، علی اهل خودنمایی نبود. وقتی من و خواهرم با صدای بلند بحث میکردیم، او از گوشه اتاق، فقط نگاه کوتاهی به مادرم میانداخت، بلند میشد، در را میبست و میرفت آشپزخانه چای دم میکرد. نه اهل وساطت بود، نه دخالت. فقط حضور داشت؛ حضوری که وزن داشت. نقطهعطف رابطهام با علی، سال کنکورم بود. شبهایی که فشار درس و استرس نفسم را میبرید، او بدون نگاه مستقیم، فقط گفت: «من اگه جای تو بودم، از لج همین شرایط، میخوندم که قبول بشم». نه تحقیرم کرد، نه نصیحتم. فقط یک جمله. اما همان جمله، شد موتور محرک شبهای تاریک من.
صدای پدر، بدون اینکه جای پدر را بگیرد
پدرم مردی بود با غرور آرام؛ با لبخندهای نیمه و نگاههای پرمعنا. نه اهل نصیحت بود، نه اهل تحکم. علی، بدون تقلید، سایه همین منش را برداشت. مثلاً روزی که خواستم اولین سفر تنهاییام را بروم، پدرم فقط گفت: «حواست باشه» اما علی، شب قبل آمد توی اتاق و آرام گفت: «من میدونم بلدی. فقط اگر چیزی شد، حتی نصف شب، زنگ بزن. جواب میدم». همین جمله کافی بود تا حس کنم در این دنیای بزرگ، کسی هست که اگر زمین خوردم، دستم را بگیرد.
مردی که قرار نبود همه چیز را درست کند؛ فقط کنارم ماند
من اهل درد و دل کردن نبودم، حتی با مادرم. اما وقتی واقعاً کم میآوردم، نمیخواستم کسی نصیحتم کند. فقط میخواستم «باشد». علی این را بلد بود. یکبار که از محل کار با چشمان اشکی برگشتم، دیدم علی در آشپزخانه ظرف میشوید. فقط سرش را برگرداند، نگاهم کرد و گفت: «بیام برات چایی بریزم؟» نه سوالی، نه قضاوتی. فقط همان جمله ساده، نجاتبخش یک روز تلخ شد.
برادری یعنی آرامش، نه تسلط
در خانه ما، محبت تقسیم شده بود؛ مادرم بیشتر به خواهرم نزدیک بود، پدرم پناه من بود. اما علی؟ او سهم همه ما بود. نه خودش را تحمیل میکرد، نه عقب مینشست. در لحظههای بحران، وقتی به دور خودم میچرخیدم، یکباره میدیدم ایستاده همانجا، درست همان جایی که نیازش داشتم.
اگر تکیهگاه یعنی «کسی که همیشه هست»، علی بود
ما اهل درد و دلهای طولانی نبودیم. اما علی گاهی در یک پیام کوتاه مینوشت: «هوات رو دارم، خواهر کوچیکه» و من جواب میدادم: «میدونم، داداش قوی من». شاید ساده به نظر برسد، اما همین جملهها، وقتی دلتنگ بودم یا از دنیا خسته، حکم دیواری را داشت که میتوانستم بیترس به آن تکیه کنم. خوشبختی یعنی داشتن کسی که لازم نیست حرف بزند تا بفهمی کنارت ایستاده و من، خوشبختی را در داشتن برادری به نام علی، زندگی کردهام. پایان پیام/
05:50 - 8 اردیبهشت 1404
تازه ترین اخبار
- ترکمنستان میزبان آیینهای باشکوه نوروز؛ برگزاری جشنهای سراسری در 21 و 22 مارس
- اجتماع اهالی تجریش
- فیلم| رژه کامیونداران بخش فردوسِ رفسنجان
- تزریق ۵ هزار میلیارد ریال تسهیلات به بخش کشاورزی استان یزد
- پیشبینی آسمانی صاف تا کمی ابری در یزد
- توزیع بسته های معیشتی به مناسبت ماه مبارک رمضان در شهر نرجه
- فیلم| آمریکای دیروز=آمریکای امروز
- برپایی موکب فرهنگی با برنامههای مختلف فرهنگی و هنری
- گلستان گرم میشود
- استقرار همیاران سلامت روان در مسجد جامع همدان