پلی از جنس تلفن همراه
علی شلال قیسی، زندانی شماره ۱۵۱۷۱۶ زندان ابوغریبِ عراق بود. میگویند او صاحب آن عکس معروف است که مردی را در حالت ایستاده روی یک جعبه نشان میدهد. خودش میگوید: پانزده روز از مدت حبسم را اینگونه گذراندم.بعد از چند روز که برهنه در این وضعیت بودم، ملحفهای به من دادند تا بدنم را بپوشانم و آن را به شکل بالاپوش درآوردند. در حالی که روی آن جعبه بودم، سیمهای برق به دستم متصل کرده بودند و باید همانطور سرپا میایستادم.این عکس را بعد از آن گرفتند که سربازی ادرار خود را روی من ریخت. تمام سربازها یک دوربین داشتند و عکسهایی که از ما در آن وضعیت میگرفتند را نشانمان میدادند و تهدید میکردند که این عکسها را به خانوادههایمان نشان خواهند داد. عراق/ بغداد/ ۲۰۰۴در سال ۲۰۰۴، انتشار تصاویر شکنجه زندانیان عراقی در زندان ابوغریب توسط سربازان آمریکایی موجی از واکنشهای جهانی را به دنبال داشت. این تصاویر، که از مخوفترین رفتارهای نقض حقوق بشر در دوران جنگ محسوب میشد، ابتدا در رسانههای رسمی آمریکا چندان بازتاب نداشت، اما پس از پخش توسط شبکه CBS و انتشار جهانی آن، پرونده ابوغریب به یکی از بزرگترین رسواییهای حقوق بشری ایالات متحده تبدیل شد. تلاش مقامات آمریکایی برای کاهش موضوع به «اقدامات فردی چند سرباز» بینتیجه بود و انتشار تصاویر، روایت رسمی آنها را بیاعتبار کرد.پرونده ابوغریب نشان داد: «حقیقت حتی اگر از نظر رسانهای بایکوت شود، میتواند مسیر خود را به افکار عمومی جهان باز کند!»
آمریکا/ نیویورک/ ۲۰۲۱در سال ۲۰۲۱، رئیسجمهور ایران، ابراهیم رئیسی، در نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هنگام سخنرانی تصویر سردار قاسم سلیمانی را در دست گرفت. او با اشاره به نقش فرمانده پیشین نیروی قدس سپاه پاسداران در مبارزه با گروه داعش و با انتقاد از نقش آمریکا در منطقه، این تصویر را به نمایندگان حاضر در جلسه نشان داد.این اقدام مورد توجه رسانههای بینالمللی قرار گرفت و تصاویر آن در سطح جهان منتشر شد. علیرغم تلاش برخی پلتفرمها برای محدود کردن انتشار تصاویر سلیمانی، دوربینها و پوشش رسانهای جهانی، حقیقت را به افکار عمومی منتقل کردند.این صحنه نشان داد: «حقیقت حتی اگر از نظر رسانهای بایکوت شود، میتواند مسیر خود را به افکار عمومی جهان باز کند!» ایران/ تهران/ ۲۰۲۶در سال ۲۰۲۶، رییس مجلس شورای اسلامی ایران در گفتوگو با خبرنگار CNN، ویدیویی از اغتشاشاتی که آمریکا و اسرائیل در آن نقش برنامهریزی داشتند را به خبرنگار نشان داد.او تأکید کرد آنچه در رسانههای بینالمللی بازتاب پیدا میکند، اغلب تصویری یکطرفه و گزینشی است؛ تصویری که خشونت، تخریب و نقش سازمانیافته دشمنان را پنهان و فقط بخشی از واقعیت را منتقل میکند.این اقدام، مصاحبه را از یک گفتوگوی معمول رسانهای به چالشی مستقیم با روایتهای غربی تبدیل کرد؛ جایی که به جای دفاعِ صرفا کلامی، حقیقت با ارائه تصویر مقابل خبرنگار قرار گرفت.پیام این حرکت روشن بود: «حقیقت حتی اگر از نظر رسانهای بایکوت شود، میتواند مسیر خود را به افکار عمومی جهان باز کند!»
تا ابد ایراناین سه نمونه، هر کدام در زمان و مکان متفاوت، اما با یک ویژگی مشترک رخ دادهاند: تلاش زیادی برای محدودسازی، حذف یا تحریف واقعیت صورت گرفت، اما حقیقت مسیر خود را از میان قیچیهای سانسور پیدا کرد.ابوغریب، سردار سلیمانی در سازمان ملل و ویدیوی قالیباف مقابل CNN نشان دادند که حتی اگر رسانهها یا قدرتها بخواهند چیزی را پنهان کنند، واقعیت در نهایت میتواند به چشم جهانیان برسد.ما باید از این تجربهها یاد بگیریم. ما هم باید گوشیهای خود را بالا بگیریم و به قدر وسعمان به دیگران نشان بدهیم که چه اتفاقی افتاده است، فرقی نمیکند، یک نفر یا یک جهان! موضوع بر سر اقدام است.ما باید حواسمان باشد که بین آدمها یقینا پلی خراب شده که راه ارتباطی ما قطع شده است و صدای ما به یکدیگر نمیرسد. ما باید این پل را درست کنیم. باید با هم حرف بزنیم و واقعیتها را مستقیم با هم در میان بگذاریم. هر گوشی میتواند یک قطعه کوچک از این پل بزرگ باشد.باید نشان بدهیم: «حقیقت حتی اگر از نظر رسانهای بایکوت شود، میتواند مسیر خود را به افکار عمومی جهان باز میکند!»
23:19 - 10 بهمن 1404