روایت یک عشق قدیمی؛ بوی غدیر در کوچههای چاهحسن جازموریان
در روزهایی که محرومیت سایه خود را بر زندگی بسیاری از خانوادههای بخش چاهحسن شهرستان جازموریان گسترانده، مردم این دیار با دستانی که شاید برخوردار از امکانات محدود باشد اما دلهایی سرشار از عشق به امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) دارند، ایستگاه صلواتی عید غدیر را برپا کردند؛ حرکتی که بار دیگر نشان داد محبت مولای متقیان در قلبهای این مردم، از هر دارایی و ثروتی ارزشمندتر است.
به گزارش خبرگزاری فارس از جازموریان، عید غدیر برای مردم چاهحسن جازموریان فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ روزی است که عشق دیرینه به مولای عدالت، حضرت علی(ع)، در کوچهها و خیابانهای این منطقه جریان پیدا میکند و در چهره مردمانی دیده میشود که با وجود همه سختیها، هنوز هم دلهایشان برای اهلبیت(ع) میتپد.اینجا در جنوبیترین نقطه کرمان، جایی که بسیاری از خانوادهها سالها طعم محرومیت را چشیدهاند، مردم بار دیگر ثابت کردند که عشق به ولایت با حسابهای مادی سنجیده نمیشود. برای برپایی ایستگاه صلواتی غدیر، هر کس هرچه در توان داشت به میدان آورد؛ یکی چند بسته آب معدنی، دیگری چند کیلو شیرینی، یکی با توان مالی اندک و دیگری با دستانی که تنها سرمایهاش کار و تلاش بود. اما آنچه این ایستگاه را برپا کرد نه امکانات فراوان، بلکه دلهایی بود که برای نام علی(ع) کنار هم قرار گرفتند.از ساعتهای ابتدایی یک روز مانده به عید، عطر شیرینی و شربت در فضای ایستگاه پیچیده بود. کودکان با شوق در کنار بزرگترها خدمت میکردند و پیرمردانی که سالها با رنج روزگار زندگی کردهاند، با لبخندی از سر رضایت، از مهمانان عید ولایت پذیرایی میکردند. گویی همه آمده بودند تا سهمی هرچند کوچک در جشن بزرگ امامت داشته باشند.در میان هیاهوی زندگی و دغدغههای معیشتی، این صحنهها معنایی عمیقتر داشت؛ مردمی که شاید بسیاری از نیازهایشان بر زمین مانده باشد، اما برای نام امیرالمؤمنین(ع) از داشتههای اندک خود گذشتند تا چراغ محبت اهلبیت(ع) روشن بماند. اینجا کسی از کمبودها سخن نمیگفت؛ همه از عشق میگفتند، از ارادتی که سالهاست نسل به نسل در این دیار جریان دارد.
چاهحسن جازموریان امروز تصویری زیبا از همدلی را به نمایش گذاشت؛ تصویری از مردمانی که ثابت کردند ثروت واقعی نه در داراییهای مادی، بلکه در قلبهایی نهفته است که با نام علی(ع) آرام میگیرد. قلبهایی که با شنیدن نام مولای متقیان به تپش میافتد و با عشق به ولایت، رنجها و سختیهای زندگی را آسانتر تحمل میکند.شاید ایستگاه صلواتی این مردم از نظر امکانات با ایستگاههای بزرگ شهرهای برخوردار قابل مقایسه نباشد، اما بیتردید چیزی در آن وجود داشت که در هیچ ترازو و معیاری قابل اندازهگیری نیست؛ اخلاص. اخلاصی که در نگاه خادمان، در لبخند کودکان، در دستان پینهبسته مردان و در دعای خیر مادرانی دیده میشد که همه آرزویشان سربلندی پرچم ولایت بود.از این صحنهها آنچه در ذهنها باقی میماند، تصویر مردمی است که با وجود همه کمبودها، سفره محبت علی(ع) را گستردند و نشان دادند عشق به امیرالمؤمنین(ع) در این سرزمین محروم، همچنان زنده، جاری و پرشکوه است.
20:12 - 13 خرداد 1405
0 بازدید
