پدری از جنس آسمان، در کالبد خاک تأملی در زادروز مولی‌الموحدین و فلسفه روز پدر
نام‌گذاری این روز مبارک به «روز پدر» و «روز مرد»، انتخابی نیست که از سر اتفاق باشد؛ ریشه در تکوین عالم و منطق الهی دارد. پدری در نگاه دینی، فراتر از تأمین نان و نام و آسایش مادی است؛ یعنی «ریشه بودن»، استوارسازی و هویت‌بخشی به وجود فرزندان.
📝 حجت‌الاسلام والمسلمین کمال خداداده، امام جماعت مسجد النبی ولنجک در یادداشتی نوشت؛سیزدهم رجب، روزی است که دیوار کعبه از فرط شوق می‌شکافد تا «علی(ع)» را در آغوش کشد. این رویداد، پیامی ژرف در خود نهفته دارد؛ گویی خانه خدا می‌خواهد فریاد بزند: «صاحب‌خانه آمد!» ولادت امیرالمؤمنین(ع)، تجلی کامل «انسان کامل» در عالم ناسوت است. لقب «ابوتراب» برای او، نه به معنای نشستن بر خاک و آلوده شدن به آن، بلکه نمادی از تسلط بر مادیت و دنیاست. ابوتراب، پدر خاک است، نه فرزند آن؛ کسی که دنیا را مدیریت می‌کند، نه اینکه دنیا بر او چیره شود. از دل خاک فروتنی، نردبانی استوار به سوی افلاک می‌سازد و حقیقتی به وسعت لاهوت را با زمین پیوند می‌زند.پدری ولایی: ریشه و هویت امتنام‌گذاری این روز مبارک به «روز پدر» و «روز مرد»، انتخابی نیست که از سر اتفاق باشد؛ ریشه در تکوین عالم و منطق الهی دارد. پدری در نگاه دینی، فراتر از تأمین نان و نام و آسایش مادی است؛ یعنی «ریشه بودن»، استوارسازی و هویت‌بخشی به وجود فرزندان. پیامبر اکرم(ص) به صراحت فرمودند: «أَنَا وَ عَلِیٌّ أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّةِ» (من و علی، دو پدر این امت هستیم). این پدری از سنخ «ولایت» است؛ همان‌گونه که پدر جسمانی واسطه فیض حیات مادی می‌شود، این دو بزرگوار واسطه فیض حیات معنوی، عقلانی و تربیتی‌اند. انسان بی‌ریشه، چون نیزار در تندباد حوادث می‌شکند و پراکنده می‌شود؛ اما اتصال به علی(ع)، آن ریشه استواری است که انسان را رویین‌تن، شکست‌ناپذیر و جاودان می‌کند.مردانگی علوی: فراتر از جنسیت، تکیه‌گاه در میدان بلامردانگی در مکتب علوی، مفهومی والا و فراتر از مرزهای جنسیت و جسم است. مردِ حقیقی، آن کسی است که در میانه میدان بلا و آزمون‌های زندگی،
«تکیه‌گاه» باشد. فتوت و جوانمردی امیرالمؤمنین(ع) در این نهفته است که قدرتش را نه برای سلطه و ستم، بلکه برای احیای حق، دفاع از مظلوم و خدمت بی‌وقفه به خلق به کار می‌گیرد. مرد علوی، خشمش را با رمق ایمان لجام می‌زند و شمشیرش را تنها بر میزان دقیق «عدل» فرود می‌آورد. در ادبیات تربیتی اهل‌بیت(ع)، مرد آن است که «درد» دارد؛ دردی ژرف برای انسانیت، برای رشد و کمال، و برای عبودیت خالصانه در برابر پروردگار.مسجد، کارخانه انسان‌سازی علویدر این هندسه الهی و تربیتی، مسجد جایگاه ویژه و محوری می‌یابد. اگر کعبه زادگاهِ جسمانی علی(ع) است، مسجد باید زادگاهِ «علی‌وار زیستن» و تربیت علوی باشد. مسجد در فرهنگ علوی، نه صرفاً یک بنای معماری و مکانی برای عبادت تشریفاتی، بلکه «کارخانه انسان‌سازی» است؛ جایی برای تطهیر انگیزه‌ها، جهت‌دهی به حرکت‌ها و آرمان‌ها. در مسجد، انسان از کثرت پراکنده نفس به وحدت توحیدی بازمی‌گردد و در صفوف منظم جماعت، تمرین عملی «ما» شدن می‌کند تا از حصار تنگ و تاریک «من» رها شود. مسجدی که خروجی‌اش انسان مجاهد، عاقل، دلسوز و مسئولیت‌پذیر نباشد، تنها مشتی خاک و سنگ بی‌جان است. مسجدِ حقیقی، پناهگاه فکری و روحی جامعه است؛ همان‌گونه که کوفه برای علی(ع) هم منبر قضاوت عادلانه بود، هم محراب عبادت خالصانه و هم پایگاه تحول اجتماعی.درس ابدی ولادت: ظرفیت بی‌نهایت انسانولادت امیرالمؤمنین(ع)، یادآور این حقیقت جاودان است که ظرفیت وجودی انسان، بی‌نهایت و نامحدود است. او آمد تا به بشریت نشان دهد می‌توان در اوج قدرت و سلطنت، بنده‌ترین بندگان خدا بود و در قله‌های عرفان و معرفت، فعال‌ترین و پُرکارترین فرد در عرصه اجتماع و خدمت‌رسانی. امید است این روز فرخنده، نه صرفاً یک جشن گذرا و تشریفاتی،
بلکه آغازی باشد برای بازگشت جمعی به آن پدری آسمانی که همواره با دستان گشاده منتظر فرزندان خویش است؛ تا آنان را از سرگردانی و طوفان‌های دنیا، به ساحل امن و آرامش توحید برساند و در پرتو ولایتش، به کمال انسانی دست یابند.
12:14 - 12 دی 1404
1 واکنش
181 بازدید