پیرِ تئاترِ بکران در آرزوی حمایت

گفت‌وگو با عباس فخری هنرمند تئاتر پیربکران را اختصاصی برای فارس تعاملی بخوانید.عباس فخری را با نمایش «استاد نوروز پینه‌دوز» می‌شناسم. متأسفانه هنرمندی را دیر شناختم که احساس می‌کنم ریشه‌ی هنرش در خانواده‌ی ایرانی است و این را در گفت‌وگویی 40 دقیقه‌ای که با او داشتم باور کردم. وی از آن دست تئاتری‌های حومه‌ی اصفهان است که حق‌اش بیش‌تر از این‌ها دیده شدن است؛ چرا که ایمان دارم تنها راه نجاتِ فرهنگ از هنرِ تئاتر می‌گذرد و تنها تئاتری که می‌تواند به تقویت و تداومِ فرهنگِ خانواده‌ی ایرانی کمک کند ژانرِ تئاتری است که عباس فخری و امثال‌هم به آن پَر و بال می‌دهند. نگاهِ او به نقد و مُنتقد را خیلی دوست داشتم و البته که خود را مُنتقدِ تئاتر نمی‌دانم و به همان‌اندازه که می‌توانم در نقدِ سینما ادعا کنم تئاتر را بلد نیستم. از سویی دستانِ او که اصلاً شبیهِ دستان گوگولی مگولیِ تئاتری‌های دیگر نبود من را کنجکاو کرد و او در پاسخ گفت: من شغل اصلی‌ام جوش‌کاری است و به تئاتر عشق می‌ورزم. فخری تئاتر را با خیلی‌ها شروع و آموخته که از جمله‌ی آنها می‌توان به: اسداله اسدی، سعید محسنی، محسن رهنما و... اشاره کرد. فخری، فخرِ تئاترِ پیربکران است او را دریابیم.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی#عباس_فخری #پیربکران #تئاتر #هنر #فرهنگ #خانواده #ایران #جامعه #فارس #خبرگزاری_فارس #فارس_تعاملی🎩 ‎@alirafieivardanjani

بسی رنج بُردم در این سال بیست

عباس فخری گفت: همه شُعارِ حمایت می‌دهند امّا صرفاً در همان لحظه کاربردِ تزئینی دارد و بعد فراموش می‌شود. البته این مهم را باید بگویم که مسئولان عدمِ حمایت خود را می‌کنند و ما هم تئاتر خود را می‌سازیم. من پس از 20 سال کارکردن در تئاتر حق‌ام این نیست که هربار برای تهیه‌ی اکسسوار و لوکیشنِ مناسب اشکم در بیاید. به‌یاد دارم با مسئولی صحبت می‌کردم و به او گفتم که هرجا هنرمند و هنر آخر باشد ما شاهد آن هستیم که جرم و جنایت در اولویت ویراژ می‌دهد. این‌گونه می‌شود که هنر می‌تواند سهمِ عظیمی در فرهنگ‌سازی یک جامعه داشته باشد. وی با اشاره به اینکه در این سال‌ها نمایش‌های‌اش با استقبال از سویِ عمومِ جامعه روبه‌رو شده ادامه داد: من همواره سعی می‌کنم کمدی و طنزی را روی صحنه ببرم که به هر قیمتی بیننده را نخنداند بلکه بیننده با عمیق شدن و فکر کردن لبخند بزند. من نیل سایمون کار کردم و همواره دغدغه‌ام این بود که فُرمی برای عمیق شدنِ بیننده خلق کنم. اگر بخواهم به کسی پیشنهاد دهم که تئاتر را از فلانی یاد بگیرد، آذر قاسمی را معرفی خواهم کرد. نه برای آنکه برای من بازی کرده و همکارِ خوبی است برای آنکه باسواد است و دلسوزانه به دیگران می‌آموزد. تئاتر تنها جایی است که حالِ همه‌ی ما را خوب می‌کند و بر این باور هستم که تئاتر تنها ابزارِ هنری‌ای است که می‌تواند سطحِ فرهنگِ خانواده‌ی ایرانی را افزایش و گسترش دهد؛ انتظار دارم حمایت از این حوزه آنچنان که در شخصیت‌اش است انجام شود.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani

هنرمند در برابر هنرمند

عباس فخری ادامه داد: متأسفانه حُب و بُغض در کلان‌شهرها زیاد است. ما مثلاً فلانی را می‌بینیم که سفارش می‌کند از نمایش ما خوب بگو و نقدِ مثبت کُن و یا برعکس تا می‌شود فُلانی را بکوبان. این‌گونه هنرمند در برابر هنرمند قرار می‌گیرد؛ البته اگر برای هنرمند بودن و هنرمند شدن جایگاهی قائل شویم. این فکت را در ابعاد کوچکتر با تاثیر بیش‌تر، متأسفانه، در پیربکران می‌بینیم. این شهر بسیار هنرمندخیز است. عکاسی، نقاشی، موسیقی، شعر و تئاتر از جمله عواملی است که می‌توانند در این شهر به عنوان یک پایگاهِ هنری شناخته شوند امّا خُب متأسفانه آنطور که شایسته است مورد حمایتِ اُرگان‌های مربوطه قرار نمی‌گیرند. احسان جانمی، اُمید نیاز، محمدرضا رهبری و... از حومه‌ی اصفهان به این حرفه وارد شده‌اند و درخشیدند و محسن رهنما اولین بارقه‌های اُمید تئاتری‌اش را با بچه‌های گروهِ ما زد، امّا خُب باید پُرسید چه شده که ما برای دیده شدن و رسیدن به آن جایگاهی که مدنظرمان است باید محله و شهرِ خود را رها کنیم و به کلان‌شهر بیاییم؟ اگرچه هم‌چُنان بر این عقیده هستم که بسیاری از مخاطبینِ تئاتر در اصفهان از دانشجویانِ و دیگر تئاتری‌های این شهر هستند و این اصلاً خوب نیست. من وقتی کاری را از شهرستان به کلان‌شهر می‌آورم، همان‌طور که تهرانی‌ها وقتی کاری از اصفهان را در حالِ اجرا می‌بینند، انتظارِ حمایت و استقبالی در خور دارم که متأسفانه این‌چنین نمی‌شود.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani

اقتصاد مریض هنر

عباس فخری در پاسخ به این سوال که آیا فکر می‌کند هزینه‌ی تهیه‌ی بلیط نمایش منصفانه است یا خیر؟ گفت: تئاتر مسلماً جای نیازهای اولیه‌ی خانواده‌ی ایرانی برای گرسنه نماندن را نمی‌گیرد امّا باید این مهم را در نظر داشت که آنها هم که تئاتر کار می‌کنند نیاز به سیر شدن دارند. در واقع اگر هزینه‌ی معقولِ یک نمایش 200 هزارتومان باشد یک خانواده چهارنفره که می‌خواهد نمایشی را ببیند باید 800 هزارتومان بپردازد. خُب سرپرستِ آن خانواده نگاه می‌کند که با این مقدار هزینه می‌شود یک کیلو گوشت خرید یا چقدر تخم مرغ و... پس ما در این شرایط اقتصادی باید این نگاه را نیز داشته باشیم که او هم که تئاتر کار می‌کند در چُنین وضعی است. او هم می‌توانست در و پنجره‌اش را جوش دهد و در کنار دخترش فیلم تماشا کند امّا به روی صحنه آمد تا شما را برای لحظه‌ای از روزمره‌های زندگی جدا کند.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani
۱۲ MB
10:30 - 21 تیر 1404

1 بازنشر
2228 بازدید