کاندیدای ریاست جمهوری فرانسه: جهان در آتش جنگ آمریکا می‌سوزد
عدنان عزام، نامزد انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۷ فرانسه است که در مقاله‌ای مفصل، به نقد سیاست‌های جنگ‌طلبانه آمریکا و اسرائیل در جهان پرداخت که در ادامه آن را می‌خوانید.
گروه تحلیل بین‌الملل: هرکسی که امروز اخبار جهان را دنبال می‌کند، گاه احساس می‌کند که پایان دنیا نزدیک شده است. گویی یوحنای قدیس در کتاب مکاشفه بار دیگر زمزمه می‌کند: «شر از بند رها شده است.»دونالد ترامپ مدام تهدید می‌کند که حمله‌ای نظامی و شدید علیه ایران انجام خواهد داد؛ اقدامی که نشانه گسترش جنگ در خاورمیانه است. گویی ویرانی‌ها و مرگ‌هایی که در ماه‌های گذشته به بار آمده، برای او کافی نبوده است.از سوی دیگر، بنیامین نتانیاهو جنگی را ادامه می‌دهد که جان فلسطینی‌ها، لبنانی‌ها، عراقی‌ها و ایرانی‌ها را می‌گیرد، در حالی که جنگ سودان همچنان قربانی می‌گیرد و جنگ اوکراین نیز همچنان مردم، اقتصاد و امنیت اروپا را فرسوده می‌کند. در جنوب نیز هزاران مهاجر به سوی سئوتا و ملیلیا روانه هستند، در حالی که رسانه‌های فرانسه سرگرم پوشش آتش‌سوزی‌های جنگلی و رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری‌اند.در مورد نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه نیز، بسیاری از آنان از مالیات، بازنشستگی و مهاجرت سخن می‌گویند، گویی جهان پیرامونشان در آتش نمی‌سوزد. تناقض آنجاست که برخی از کسانی که آرزوی ریاست‌جمهوری دارند، خود با دستگاه قضایی روبه‌رو هستند، در حالی که باید مشغول درک تحولات جهانی پیرامون فرانسه باشند. چگونه کسی که نمی‌تواند فرانسوی‌ها را به پاکدستی و صداقت خود متقاعد کند، می‌تواند آنان را قانع سازد که قادر است کشوری را در برابر عمیق‌ترین تحولات بین‌المللی چند دهه اخیر رهبری کند؟اما پرسشی که بیش از هر چیز ذهن مرا به خود مشغول کرده، این است:شهروند عادی فرانسه در میان همه این رخدادها کجاست؟
او بیش از آنکه تنها یک تماشاگر باشد، یک قربانی است. هر صبح با ده‌ها خبر متناقض از خواب برمی‌خیزد، بی‌آنکه زمان یا امکانات لازم را برای درک پیوند میان جنگ غزه، جنگ اوکراین، آنچه در سودان می‌گذرد، بحران‌های مهاجرتی و رقابت جهانی تسلیحاتی در اختیار داشته باشد.او این رویدادها را جدا از هم می‌بیند، در حالی که من آنها را به هم پیوسته و مرتبط با یک رشته واحد می‌دانم. بیش از پنجاه سال است که سیاست بین‌الملل را دنبال می‌کنم، میان ملت‌ها سفر کرده‌ام، مقاله و کتاب نوشته‌ام و در کنفرانس‌های مختلف شرکت داشته‌ام. همین تجربه مرا به این باور رسانده است که بیشتر این بحران‌ها صرفاً تصادف‌های تاریخی نیستند، بلکه نتیجه یک نبرد عظیم بر سر منافع‌اند؛ نبردی که در آن قدرت‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی در هم تنیده شده‌اند.من معتقدم که بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ عامل اصلی این تراژدی‌ها هستند، زیرا آنان نمایندگان آن چیزی هستند که «دولت پنهان جهان» نامیده می‌شود؛ یعنی حکومت جنگ‌ها، تجارت اسلحه و سرمایه‌های مالی بین‌المللی. آنان چهره آشکار این ساختارند. نخست می‌خواهد نام خود را در تاریخ به عنوان رهبر صهیونیسم و مردی که عراق، سوریه، فلسطین، مصر و ایران را ویران کرد، ثبت کند. دوم نیز می‌خواهد نام خود را به عنوان رئیس‌جمهوری استثنایی در تاریخ آمریکا ثبت کند که سلطه ایالات متحده را بازگرداند، بی‌آنکه به ویرانی‌ها و مرگ‌هایی که به بار می‌آورد، اعتنایی داشته باشد.
همچنین معتقدم بسیاری از بحران‌هایی که ظاهراً مستقل از یکدیگر به نظر می‌رسند، در حقیقت جلوه‌های گوناگون یک منازعه واحد هستند که از منافع عظیم راهبردی و اقتصادی، به‌ویژه منافع صنایع تسلیحاتی، سرچشمه می‌گیرد. افراد می‌آیند و می‌روند، اما منافع باقی می‌مانند. پشت سر سیاستمداران، شبکه‌های نیرومند اقتصادی و نظامی قرار دارند که تنها زمانی شکوفا می‌شوند که آشوب گسترش یابد و جنگ‌ها شعله‌ور شوند. هرچه ترس بیشتر شود، بودجه‌های نظامی افزایش می‌یابد، سودها بیشتر می‌شود و دامنه درگیری‌ها گسترده‌تر می‌گردد.از خواننده نمی‌خواهم که همه این تحلیل را بپذیرد، اما او را دعوت می‌کنم پرسش‌هایی را مطرح کند که بسیاری از آنها می‌گریزند: ادامه جنگ‌ها به سود چه کسانی است؟چرا بحران‌ها از منطقه‌ای به منطقه دیگر منتقل می‌شوند، بی‌آنکه راه‌حل واقعی پیدا کنند؟چرا صلح به استثنا تبدیل شده، در حالی که جنگ به قاعده بدل شده است؟
همین پرسش‌ها مرا در تمام زندگی به نوشتن واداشته‌اند. همین پرسش‌ها مرا بر آن داشتند که کتاب «فرانسوی‌ها از نگاه یک عرب» را بنویسم و همین پرسش‌ها امروز مرا به نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در سال ۲۰۲۷ سوق داده‌اند. من این کارزار انتخاباتی را صرفاً رقابتی برای رسیدن به یک مقام نمی‌دانم، بلکه آن را فرصتی برای گشودن یک گفت‌وگوی واقعی درباره جایگاه فرانسه در جهانی که به سرعت در حال دگرگونی است و نیز درباره نقش این کشور در دفاع از صلح، به جای گرفتار شدن در چرخه رویارویی دائمی، می‌دانم. به همین دلیل نیز تصمیم گرفته‌ام پیاده از پاریس تا کلمبه - له - دو -اگلیز راهپیمایی کنم. این راهپیمایی تنها یک کارزار انتخاباتی نیست، بلکه سفری است برای شنیدن سخنان مردم فرانسه و پرسیدن از آنان:جهان به کجا می‌رود؟و آیا شهروند عادی هنوز می‌تواند بیش ازآنکه دیگران درباره سرنوشتش تصمیم بگیرند، صدای خود را باز یابد؟ممکن است در برخی از نتیجه‌گیری‌هایم اشتباه کرده باشم، اما هرگز نمی‌پذیرم از کسانی باشم که نظاره‌گر سوختن جهان هستند و سکوت می‌کنند.نویسنده‌ای که پرسش‌های دشوار را مطرح نکند، شایسته در دست گرفتن قلم نیست؛ سیاستمداری که از بیان آنچه واقعاً می‌اندیشد هراس داشته باشد، شایسته اعتماد مردم نیست؛ و شهروندی که در برابر جنگ‌های استعماری و بیهوده اعتراض نکند، او نیز از وظیفه شهروندی خود چشم پوشیده است.عدنان عزام، نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه ۲۰۲۷
20:05 - 18 شهریور 1405