نهج البلاغه به عنوان بخشی از سخنان امیرالمومنین(ع) پیوندی نادیدنی با غدیر دارد. هر چند امام(ع) در نهج البلاغه به صراحت به ماجرای غدیر اشاره نداشته،اما در بخش های مختلف به این موضوع اشاره کرده است. در خطبه سوم که به شقشقیه مشهور است، امام پس از برشمردن فجایع بعد از شهادت پیامبر(ص) به حق خود برای خلافت اشاره می کند و فرماید: «اَری تُراثی نهبا»؛ یعنی میراثم را می دیدم که به غارت می برند.در خطبه ششم نیز از حقّ پایمال شده خود چنین سخن می گوید: «به خدا سوگند، پس از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله تا امروز پیوسته حق مرا از من باز داشته اند، و دیگری را بر من مقدّم داشته اند.»امام(ع) در خطبه هشتاد و هفتم مردم را به روی آوردن به عترت پیامبر صلی الله علیه و آله دعوت می کند و می فرماید: «پس کجا می روید؟ و کی باز می گردید؟ که علامتها بر پاست و دلیلها هویداست و نشانه ها برجاست. گمراهی تا کجا؟ سرگشتگی تا کی و چرا؟ خاندان پیامبرتان میان شماست که زمامداران حق و یقینند. ... پس همچون قرآن، نیک حرمتِ آنان را در دل بدارید و چون شترانِ تشنه که به آبشخور روند، روی به آنان آرید»در واقع می توان گفت استدلال به حدیث غدیر در هیچ جای نهج البلاغه به چشم نمی خورد. این موضوع نیز با توجه به انگیزه گردآورنده نهج البلاغه یعنی سیدرضی قابل فهم است. سید رضی نهج البلاغه را به عنوان بخشی از کلام امیرالمومنین(ع) و با هدف خاصی گردآوری کرده است و از بیان صریح برخی مسائلی که موجب می شد تا این کتاب، مورد غفلت قرار گیرد، پرهیز کرده است.#عید_غدیر