از توهم «آرامش فوری» تا کابوس شبهای امتحان
در میان هیاهوی آسیبهای اجتماعی، ردپای خاموش عوامل فردی در اعتیاد جوانان بیش از هر زمان دیگری خودنمایی میکند؛ از فشارهای روانی و توهم «زندگی بدون مشکل» گرفته تا سادهانگاری خطرناک نسبت به مصرف مواد مخدر، زنگ خطر را برای نسل تحصیلکرده به صدا درآورده است.
به گزارش خبرگزاری فارس از کرمان، اگرچه شبکههای پیچیده قاچاق و ناهنجاریهای اقتصادی در گسترش اعتیاد مقصر شناخته میشوند، اما روانشناسان زنگ خطر را در لایهای عمیقتر به صدا درآوردهاند: فروپاشی سپر روانی در درون خود فرد.امروزه دیگر «اعتیاد» صرفاً سراغ قشر خاصی نمیرود؛ پای این غول سیاه به لایههای پنهان زندگی جوانان، از جمله دانشجویان، باز شده است. در نگاه نخست، آنچه یک جوان را به سمت مصرف مواد سوق میدهد، صرفاً در دسترس بودن مواد نیست، بلکه زمینههای روانی مستعدکننده حکمِ باروت در انبار وجود او را دارد.یکی از نقاط بحرانی که کارشناسان بر آن انگشت میگذارند، «فشار عصبی» و «استرس مزمن» است. در این میان، دانشجویان بهعنوان قشری که در خط مقدم تنشهای تحصیلی قرار دارند، بیش از پیش در معرض خطرند. بیخوابیهای شب امتحان، کابوس کنکور و رقابتهای فرسایشی دانشگاهی، جوان را به دنبال «مسکنی فوری» میکشاند؛ مسکنی که گاه به اشتباه، در محاق دود و توهم جستجو میشود.علاوه بر این، نقص در زیرساختهای شخصیتی، میدان مین گرایش به اعتیاد است. اختلالات شخصیتی نظیر انزوای مفرط، کمبود اعتماد به نفس و شخصیتهای رشدنیافته، تابآوری جوان را در برابر ناملایمات کاهش میدهد. فردی که توانایی حل مسئله ندارد، به دنبال «تسکین» کاذب میگردد و در دام تجربه «زندگی بدون مشکل» گرفتار میشود، غافل از آنکه این سراب، او را به عمق باتلاق اعتیاد پرتاب میکند.در این میان، نقش «ناآگاهی» و «کنجکاوی» را نمیتوان نادیده گرفت. کماطلاعی از عوارض ویرانگر مواد مخدر، دست به دست یک حس کنجکاوی مهارنشده میدهد تا جوانی که برای کاهش درد یا تفنن به مصرف مواد روی میآورد، تبدیل به بیمار همیشگی مراکز ترک اعتیاد شود.
این عوامل روانی نشان میدهد حل بحران اعتیاد، پیش از آنکه نیازمند برخوردهای قهری و فیزیکی باشد، نیازمند مهندسی فرهنگی و تقویت بنیانهای شخصیتی در نسل جوان است؛ نسلی که اگر تابآوریاش بالا نرود، با هر بهانهای چون بیداری شب امتحان، هستی خود را بر باد خواهد داد.
15:44 - 4 خرداد 1405