"پیده" طعم سنت و معنویت در سفره‌های افطار

"پیده" بویی آشنا و نوستالژیک که یادآور دست‌های مهربان مادران و مادربزرگ‌هاست؛ هرچند برخی سنت‌ها در گذر زمان کمرنگ شده‌اند، اما خانواده‌های ترک‌زبان با دستان خود نان رمضان را می‌پزند و سفره‌های افطار را رنگین می‌کنند. از تزیین خمیر تا طلایی شدن رویه نان، هر مرحله همراه با ذکر و یاد خداست.
خبرگزاری فارس_البرز: ماه رمضان که از راه می‌رسد، در کوچه‌ها و خانه‌های البرز بوی دیگری می‌آید؛ بویی آشنا و نوستالژیک که یادآور دست‌های مهربان مادران و مادربزرگ‌هاست. در این استان که به تعبیر رهبر انقلاب «ایران کوچک» است، اقوام مختلف در کنار هم زندگی می‌کنند و آیین‌های قدیمی رمضان را با رنگ و بوی خود حفظ کرده‌اند.یکی از این آیین‌ها، پخت «نان رمضان» در خانواده‌های ترک‌زبان است؛ نانی که نه تنها خوراکی است، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و معنوی این مردم به شمار می‌آید.در یکی از خانه‌های شهر کرج، خانم «مریم قادری» مشغول آماده‌کردن خمیر نان رمضان است. او می‌گوید: «این نان برای ما فقط شیرینی نیست، یادآور ماه خداست و وقتی خمیر را ورز می‌دهیم، انگار دعای سحر در خانه جاری می‌شود.» خمیری که از آرد، خمیرمایه، شکر، تخم‌مرغ، ماست، کره و کمی روغن تهیه می‌شود، پس از استراحتی دو ساعته آماده می‌شود تا نوارهای تزئینی‌اش را روی آن بچینند و رومال زعفرانی آن را بمالند.او ادامه می‌دهد: زمانی که نان از فر بیرون می‌آید و شربت را روی آن می‌ریزیم، بوی شیرین و طلایی آن خانه را پر می‌کند. بچه‌ها از همان لحظه چشم‌انتظار می‌شوند که اولین برش را بچشند. برای ما این لحظه، لحظه شکرگزاری است؛ شکر برای نعمت خدا، شکر برای خانواده و محبت‌های کوچک.در البرز، این رسم هنوز زنده است. هرچند برخی سنت‌ها در گذر زمان کمرنگ شده‌اند، اما خانواده‌های ترک‌زبان با دستان خود نان رمضان را می‌پزند و سفره‌های افطار را رنگین می‌کنند. از تزیین خمیر تا طلایی شدن رویه نان، هر مرحله همراه با ذکر و یاد خداست. نان رمضان، به گفته اهالی، پل بین خاطرات گذشته و لحظات معنوی امروز است؛ نشانه‌ای زنده از ایمان، صبر و مهربانی در این ماه مبارک.
خانم قادری در پایان می‌گوید: «وقتی نان را می‌بریم سر سفره، نگاه همه اعضای خانواده پر از احترام و شکر می‌شود. این حس را هیچ خوراکی دیگر نمی‌تواند بدهد؛ این همان روح ماه رمضان است که در نان ما جاریست.»نتیجه‌گیری:نان رمضان در البرز، فراتر از یک خوراکی ساده است؛ آن تجلی یک سنت معنوی و فرهنگی است که نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد. هر برش نان، یادآور صبر، شکر و محبت است؛ پلی است میان گذشته و حال، و یادآور حضور خدا در لحظه‌های ساده زندگی. این نان، با عطر و رنگ خود، همچون صدای آرام دعای سحر، فضای خانه‌ها را معطر و دل‌ها را سبک می‌کند و به همه یادآوری می‌کند که معنویت و آیین، حتی در کوچک‌ترین لحظات، می‌تواند جاری و زنده باشد.
22:22 - 5 اسفند 1404

0 بازدید