از نسل کشی تا مدرسه کشی/ قسمت اول
آیا تا به حال واژه‌ی «مدرسه‌کشی» به گوشتان خورده؟ ترکیبی هولناک از خشونت و آگاهی‌ست؛ واقعیتی تلخ که در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، قدم به قدم با نسل‌کشی فرهنگی و آموزشی پیش می‌رود. در این مجموعه مقالات تکان‌دهنده، می‌خوانید که چگونه رژیم صهیونیستی به‌صورت سیستماتیک، آموزش و پرورش را در غزه نابود می‌کند؟ از بمباران دانشگاه‌ها و کتابخانه‌ها تا حذف تاریخی کتب درسی، و اینکه چرا تولید و انتقال دانش، این‌قدر برای استعمارگران تهدیدآمیز است. این مقالات، فقط یک گزارش نیست؛ سند جنایتی‌ست علیه فرهنگ، علم و انسانیت. علی خلخالی
اصطلاح “مدرسه‌کشی” (Scholasticide) ترکیبی از پیشوند لاتین schola به معنی مدرسه و پسوند لاتین cide به معنی کشتن است. این اصطلاح برای اولین بار توسط پروفسور کارما نابولسی، متخصص فلسطینی در مورد قوانین جنگ در دانشگاه آکسفورد، ابداع شد. او این اصطلاح را در سال 2009 در چارچوب حمله اسرائیل به غزه، با اشاره به الگوی حملات استعماری اسرائیل به دانش‌آموزان، دانشمندان، و مؤسسات آموزشی فلسطینی، ابداع کرد. این الگو به سال 1948 بازمی‌گردد و پس از سال 1967 و تهاجم 1982 به لبنان نیز گسترش می‌یابد.سیاست‌گذاران استعماری اسرائیل نمی‌توانند سنت یادگیری فلسطینی را تحمل کنند و باید آن را از بین ببرند.نابولسی از این ترکیب برای توصیف “تخریب سیستماتیک آموزش و پرورش در فلسطین توسط اسرائیل” استفاده کرد. او مشاهده کرد که سنت یادگیری فلسطینی، که منعکس‌کننده “قدرت و نقش عظیم آموزش و پرورش در جامعه‌ای اشغال شده” است، با دیوار آپارتاید، غل‌های پاسگاه‌های خفه‌کننده زندان و زنجیر، و باز نبودن افق امکانات، در تضاد شدید است. نابولسی خاطرنشان کرد که سنت یادگیری فلسطینی و انقلاب فلسطین چقدر مهم است و “سیاست‌گذاران استعماری اسرائیل نمی‌توانند این سنت یادگیری فلسطینی را تحمل کنند و باید آن را از بین ببرند”.
سیاست استعماری اسرائیل در غزه اکنون از تمرکز بر “تخریب سیستماتیک” به “نابودی کامل آموزش و پرورش” تغییر کرده است.در سال 2023/2024 در جریان نسل‌کشی اخیر اسرائیل در غزه که همچنان ادامه دارد، مقیاس بی‌سابقه مدرسه‌کشی تشدید شده است. سیاست استعماری اسرائیل در غزه اکنون از تمرکز بر “تخریب سیستماتیک” به “نابودی کامل آموزش و پرورش” تغییر کرده است. در واقع، بین مدرسه‌کشی و نسل‌کشی رابطه نزدیکی وجود دارد. رافائل لمکین، محقق حقوقی لهستانی که اولین بار مفهوم نسل‌کشی را تعریف کرد، آن را تلاشی برای “تضعیف پایه‌های اساسی نظم اجتماعی” دانست و نقش محوری را در وارد کردن این مفهوم در حقوق بین‌الملل ایفا نمود. کلید این تلاش، در تصور لمکین، حمله به فرهنگ بود. شواهد نشان می‌دهند که مدرسه‌کشی نیز اجتناب‌ناپذیر شده است، در امتداد و تداوم نسل‌کشی برای رژیم آپارتاید صهیونیسم. اصطلاح مدرسه‌کشی بطور اختصاصی برای توصیف ماهیت رژیم صهیونیستی ساخته شده است.
مدرسه‌کشی مجموعه اعمالی است که منجر به تخریب سیستماتیک زندگی آموزشی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی می‌شود، به طور کلی یا جزئی.مدرسه‌کشی مجموعه‌ای از اعمالی است که منجر به تخریب سیستماتیک زندگی آموزشی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی می‌شود، به طور کلی یا جزئی. این اعمال عبارتند از: قتل و ترور معلمان، دانش‌آموزان، کارکنان و مدیران مدارس و دانشگاه‌ها؛ آسیب جسمی یا روحی به معلمان، دانش‌آموزان، کارکنان و مدیران مدارس و دانشگاه‌ها؛ دستگیری، بازداشت و حبس معلمان، دانش‌آموزان، کارکنان و مدیران مدارس و دانشگاه‌ها؛ آزار و اذیت سیستماتیک، قلدری، و ارعاب معلمان، دانش‌آموزان، کارکنان و مدیران مدارس و دانشگاه‌ها. همچنین شامل بمباران و تخریب مؤسسات آموزشی؛ تخریب و یا غارت منابع آموزشی و پژوهشی از جمله کتابخانه‌ها، بایگانی‌ها، و آزمایشگاه‌ها؛ ممانعت از واردات مواد ضروری برای بازسازی مدارس و دانشگاه‌های آسیب دیده؛ ممانعت از ایجاد ساختارهای آموزشی جدید؛ تحمیل برنامه‌های آموزشی و درسی مورد پذیرش نسل کشان و مدرسه کشان؛ تعطیلی مؤسسات آموزشی؛ محاصره مدارس و دانشگاه‌ها و استفاده از آنها به عنوان پادگان، پایگاه لجستیکی، ستاد عملیاتی، انبارهای سلاح و مهمات، و بازداشتگاه و بازجویی.
تهاجم عمدی به مؤسسات آموزشی و ایجاد اختلال در فعالیت روزانه آنها؛ محدود کردن دسترسی اساتید، دانشجویان و کارکنان به مؤسسات آموزشی؛ ممانعت از دسترسی به اینترنت، اختلال در برق و آزمایشگاهی؛ مسدود کردن استخدام کارکنان؛ جلوگیری از ورود لوازم آموزشی رایگان؛ لغو حق اقامت دانشجویان یا دانشگاهیانی که ممکن است فرصت‌های تحصیل را در خارج از کشور دنبال کنند؛ محرومیت زندانیان سیاسی از جمله کودکان از تحصیل در زندان؛ و جلوگیری از تبادل علمی در همه اشکال آن نیز بخشی از این اعمال هستند. اخلال در تأمین مالی مؤسسات آموزشی بین‌المللی و داخلی نیز وجود دارد.همه این اقدامات در حال حاضر در فلسطین و به ویژه در نوار غزه به صورت هدفمند و به عنوان بخشی از تلاش گسترده‌تر اشغال برای ممانعت از بازتولید نظم اجتماعی و پاکسازی قومی همه‌جانبه در آن سرزمین غیرقابل سکونت توسط اشغالگر انجام می‌شوند. بسیاری از این اعمال حتی توسط اشغالگر در کرانه باختری و قدس شرقی انجام می‌شوند و برخی از آنها نیز توسط شهروندان فلسطینی مقیم اسرائیل تجربه می‌شوند.
در پروژه صهیونیسم، فضاهایی که از دانش محافظت می‌کنند، مانند دانشگاه، مدرسه، کتابخانه‌ها، بایگانی‌ها، و مراکز اجتماعی، به عنوان تهدید دانسته شده‌اند. پروژه صهیونیسم، از لحاظ تاریخی، از زمان ظهور خود در فلسطین در اوایل قرن بیستم، به‌شدت از قدرت دگرگون‌کننده ذاتی دانش آگاه بوده است. فضاهایی که از دانش محافظت می‌کنند، مانند دانشگاه، مدرسه، کتابخانه‌ها، بایگانی‌ها، و مراکز اجتماعی، پیوسته آگاهانه به عنوان تهدید دانسته شده‌اند. در نتیجه، نیروهای اشغالگر اسرائیل (IOF) بطور سیستماتیک این فضاها را با بمباران، تخریب یا غارت هدف قرار داده‌اند. این مستندسازان علمی از این پدیده به عنوان فرهنگی کشی نسل یاد کرده‌اند.از همان ابتدای اشغال، در جریان نکبت 1948، نیروهای اسرائیلی 30000 نسخه خطی و کتاب را فقط از خانه‌های فلسطینی‌هایی که از بیت‌المقدس غربی رانده شده بودند، غارت کردند. در حالی که تعداد کل کتاب‌های غارت شده در آن دوره تخمین زده می‌شود که 70000 جلد بوده است. اشکال دیگر تولید فرهنگی نیز غارت شدند، مانند مجموعه‌های عکس. تخریب فرهنگ فلسطین پس از رویداد نکبت متوقف نشد. در سال 1958، مقامات اسرائیلی دستور حذف 27000 کتاب درسی فلسطینی مربوط به دوره قبل از 1948 را که توسط دولت اشغالگر بی‌فایده یا تهدیدآمیز تلقی می‌شدند، صادر کردند. آنها را به یک کارخانه کاغذ فروختند تا به خمیر تبدیل شوند. به گفته آمیت گیش، دانشجوی دکترای اسرائیلی، “این اقدام یک قتل عام فرهنگی بود که بدتر از استعمار اروپایی بود”.
بعد، در جریان تهاجم اسرائیل به لبنان در سال 1982، نیروهای اسرائیلی مرکز تحقیقات سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) در بیروت را هدف قرار دادند که حداقل بیست و پنج سال از اقلام دزدیده شده در موزه‌ها و کتابخانه‌ها محافظت می‌کرد. نیویورک تایمز گزارش می‌دهد که سربازان اسرائیلی نه تنها کل کتابخانه را که شامل 25000 جلد کتاب به زبان‌های عربی، انگلیسی و عبری بود، بلکه چاپخانه، میکروفیلم‌ها، و سایر آرشیوهای دست‌نوشته را نیز دزدیدند و همه تجهیزات مربوطه را نابود کردند.
سیاست استعماری غاصب رژیم صهیونیسم، محو تولید دانش فلسطین و جلوگیری از ظرفیت‌سازی آن است.با توجه به این تاریخ، تخریب تمام دانشگاه‌ها و بسیاری از کتابخانه‌ها در نوار غزه از اکتبر گذشته نباید به عنوان یک انحراف یا استثنا تلقی شود، اگرچه در مقیاس آن بی‌سابقه است. بلکه بیانگر ادامه سیاست استعماری غاصب رژیم صهیونیسم است که با هدف محو تولید دانش فلسطین و جلوگیری از ظرفیت‌سازی آن، به گونه‌ای که نه تنها برای پاک کردن گذشته و حال آن، بلکه برای آینده احتمالی آن است.بر اساس گزارشی که توسط کتابداران و بایگان‌ها در فلسطین منتشر شده است، حداقل 22 کتابخانه و موزه در غزه بین اکتبر 2023 تا ژانویه 2024 توسط نیروهای مسلح اسرائیل تخریب، آسیب دیده یا غارت شده است. دور تازه تخریب کتابخانه‌های غزه از 9 اکتبر 2023 آغاز شد، زمانی که IOF کتابخانه دانشگاه اسلامی غزه را با خاک یکسان کرد. کمی بعد، کتابخانه و کتابفروشی سمیر منصور که در سال 2021 تخریب و سپس بازسازی شده بود، مجدداً بمباران شد. روز بعد، کتابخانه جواهر لعل نهرو در دانشگاه الازهر همراه با کل دانشگاه ویران شد. در 25 نوامبر، کتابخانه دیانا تماری صباغ در مرکز فرهنگی رشید الشوا با گلوله‌باران اسرائیل تخریب شد که منجر به از دست رفتن ده‌ها هزار کتاب و تخریب ساختمانی شد که پناهگاه هزاران فلسطینی آواره بود. دو روز بعد، منابع محلی گزارش دادند که کتابخانه شهرداری غزه به واسطه بمباران عمدی، دچار آتش‌سوزی شده و خسارات زیادی به این موسسه وارد شده است.
در 6 دسامبر، شش مؤسسه علمی دیگر در شهر غزه تخریب شدند: کتابخانه عنعیم، مؤسسه توسعه آموزشی کنعان و کتابخانه محلی آن، کتابخانه لوبود، کتابخانه النهضه، کتابخانه الشروق الدائم، و کتابخانه دانشگاه آزاد قدس. خسارت سنگین دیگری در 8 دسامبر با تخریب کامل مسجد عمری قرن هفتم رخ داد، که یکی از مهمترین مجموعه‌های کتاب‌های کمیاب در فلسطین را در خود جای داده بود که قدمت برخی از آنها به قرن‌های گذشته بازمی‌گردد. هدف قرار دادن کتابخانه‌های فلسطینی، دانشگاه‌ها، مدارس، و سایر مکان‌های تولید دانش توسط اسرائیل همچنان ادامه دارد. در 18 ژانویه، ویدئویی پخش شد که تخریب کنترل شده دانشگاه الاسراء، شامل موزه ملی و کتابخانه آن را نشان می‌داد که حاوی بیش از 3000 اثر باستانی بود.
برداشت نژادپرستانه، شرق‌شناسانه، و تحریف شده از فلسطین، زمینه را برای روایتی فراهم کرد که می‌کوشد محو موجودیت فلسطین را نهادینه کند.محو چنین آثار، اسناد، هنر، ادبیات، شعر، و کتاب‌های کمیابی، بایگانی‌های فلسطینی، و خاطرات نه تنها به عنوان یک ضایعه جبران‌ناپذیر به شمار می‌رود. بلکه باعث طرح پرسش اساسی می‌شود که چرا موجودیتی که اشغال شده و ادعا می‌کند “متمدن و مدرن” است، مرتکب چنین جنایات فاحش و وحشیانه‌ای می‌شود، در حالی که بومیان را “بربر و عقب مانده” تلقی می‌کند؟. پاسخ این است که چیزی در ماهیت تولید دانش فلسطینی وجود دارد که چنین تهدیدی را ایجاد می‌کند. صهیونیسم، از بدو پیدایش، روایتی ساخت که فلسطین را سرزمینی خالی و تهی از فرهنگ، تاریخ و میراث می‌دانست. آنها فلسطینیان را به طرز بدخواهانه‌ای بی‌فرهنگ معرفی می‌کردند. آنها حتی نام فلسطین را مجعول می‌دانستند. آنها عقب مانده و وحشی معرفی می‌شدند. این برداشت نژادپرستانه، شرق‌شناسانه، و تحریف شده، زمینه را برای روایتی فراهم کرد که می‌کوشد محو موجودیت فلسطین را نهادینه کند.
استعمار شهرک‌نشینان، نوعی پاکسازی قومی است که هم جسمانی و هم معرفتی است.این نوع استعمار شهرک‌نشینان، مبتنی بر جایگزینی یک قوم با قومی دیگر است و مستلزم پاکسازی قومی است که هم جسمانی و هم معرفتی باید محقق شود. این پاکسازی قومی تنها کشتن و نابودی جسم فلسطینی در سراسر فلسطین تاریخی نیست، بلکه فراتر از آن است و به دنبال تخریب زیرساخت‌های فیزیکی آن از جمله باستان‌شناسی، آثار باستانی، موزه‌ها، کتابخانه‌ها، و بایگانی‌های آن است. به گفته کوین چمبرلین، محقق، “تخریب میراث فرهنگی یک مردم به منزله تخریب حافظه، آگاهی و هویت جمعی آن مردم است”. این هدف استعمار شهرک‌نشینان صهیونیست با بمباران مستمر نهادهای فرهنگی و آموزشی فلسطینی، محو گذشته، حال و آینده فلسطین است تا به تثبیت موجودیت جعلی خود، بر ویرانه‌ها و تاریخ مردم بومی، تداوم بخشد.
عادی‌سازی مدرسه‌کشی نشان‌دهنده بحرانی عمیق‌تر در ارزش‌های جهانی است.حجم ویرانی که بر سیستم آموزشی غزه وارد شده است، غیرقابل تصور است. هزاران دانش‌آموز و صدها معلم در یک سال گذشته کشته شده‌اند و صدها مدرسه آسیب دیده یا ویران شده‌اند. این تخریب عمدی سیستم آموزشی غزه نه تنها آینده هزاران کودک فلسطینی را زیر سوال برده است. بلکه قطب‌نمای اخلاقی جمعی و مدعیان بشردوستی بین‌المللی را نیز به‌طور جدی و عمیق زیر سوال برده است. عادی‌سازی مدرسه‌کشی نشان‌دهنده بحرانی عمیق‌تر در ارزش‌های جهانی است. جایی که دیگر حمایت از بی‌گناهان تضمین نمی‌شود و ساختار انسانیت در حال فروپاشی است. به‌نظر می‌رسد جامعه جهانی به‌آرامی چیزهای غیرقابل قبول را می‌پذیرد.
فضای مدرسه‌کشی در رژیم صهیونیستی و حامیان آن آشکار و نهان تداوم دارد!.انتخابی که پیش روی ما قرار دارد مشخص است: یا برای حمایت از اصول حقوق بشر و حمایت قاطعانه از بی‌گناهان مقاومت و عمل می‌کنیم. یا اجازه می‌دهیم فرسایش ارزش‌های مشترک بی وقفه ادامه یابد. دنیا می‌تواند بی‌تفاوت بماند. اما هزینه این بی‌عملی در زندگی نسل‌های آینده سنجیده خواهد شد. در سطح جهانی و در اذهان اندیشمندان، عبارت مدرسه‌کشی، بطور پربسامدی در حال تکرار است، اما هم‌صفت‌های آن، نسل‌کشی، رژیم کش، کودک کش، تاریخ کش، فرهنگ کش، علم کش رژیم، تصویر گویاتری از ماهیت ذاتی آن عرضه می‌دارد. فضای مدرسه‌کشی در رژیم صهیونیستی و حامیان آن آشکار و نهان در آن تداوم دارد!.
محور مقاومت فقط در نبرد نظامی خلاصه نمی‌شود.مقاومت همچنان ادامه دارد. مقاومت مردم بومی سرزمین‌ها، در برابر تهاجم همه‌جانبه و مستمر استعمارگران مهاجر. محور مقاومت فقط در نبرد نظامی خلاصه نمی‌شود. آنها حدود یک قرن است که به اشکال مختلف، مقاومت می‌کنند. برای نمونه، حمزه ابوطها، محقق دانشگاهی و کاندیدای دکترا، که خانه‌اش اخیراً توسط IOF در بیت لاهیا، شمال نوار غزه بمباران شد، هر روز در میان آوارهای خانه‌اش بیدار می‌شود و به دنبال بقایای کتابخانه شخصی ویران‌شده‌اش می‌گردد. ابوطها که اکنون 27 سال سن دارد، بیشتر عمر خود را صرف جمع‌آوری کتاب‌های گرانبها از کشورهای مختلف منطقه کرده است، روندی که با توجه به محاصره غزه توسط اسرائیل، چالش‌برانگیز است.
غزه به ما یاد داد که استقامت کنیم.ابوطها می‌گوید که کتابخانه او شامل بیش از 18000 کتاب در زمینه تاریخ، ادبیات، دستور زبان، صرف، دین‌شناسی و دیگر موضوعات است. او می‌گوید: “اگرچه جنگ همه چیز را از ما گرفت، اما نمی‌تواند غزه را از ما بگیرد … غزه به ما یاد داد که استقامت کنیم”. این عزم برای ماندن، جمع‌آوری و بازسازی کتابخانه‌ها و آرشیوهای تاریخ فلسطین برای آینده، مظهر عشق فلسطینیان به سرزمین خود، تعهد آنها به مراقبت و حفظ فرهنگ، تاریخ، و دانش خود، و اصرار آنها برای زندگی به‌رغم تلاش‌های صهیونیست‌ها برای از بین بردن زندگی فلسطینیان است.یادداشت بعدی، روایتی از هولناک‌ترین شکل عادی‌سازی و واژگون‌سازی رسمی در متن، با استفاده از کتاب درسی است. اینکه چگونه رژیم صهیونیستی به محو هدفمند یک ملت در کتاب‌های درسی می پردازد.ادامه دارد ...منبع:این مقاله از یادداشت های دکتر علی خلخالی عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن در مجلات رشد مدیریت مدرسه اقتباس شده است و در سایت آموزش پژوهی بازنشر شده است.انتهای پیام/از شما صاحبنظر گرامی در حوزه تعلیم و تربیت هم دعوت می کنیم، از نویسندگان، ممیزان و اعضای هیئت تحریریه پنجره تربیت باشید. برای ارسال مطالب و عضویت در هیئت تحریریه، از طریق ارسال پیام به تحریریه پنجره در بخش پیامهای محیط فارس، یا ایمیل FarsPanjarehTarbiat@gmail.com مکاتبه فرمائید.
21:46 - 7 تیر 1404
0 بازدید