معمولا زمانی که صحبت از مهاجرت می‌شود، یکی از مسائلی که از سوی مخالفان این کار مطرح می‌شود، شبهه «شهروند درجه یک نبودن» در کشور مقصد است. قصد دارم در ادامه این مطلب با استدلالی ساده، این شبهه را به چالش بکشم (کلیک کنید)
در طول سال شمسی گذشته، سه قطعی اینترنت گذرانده‌ام که دو تای آخری به دلیل شدت قطعی و کار من (برنامه‌نویس، و صاحب یک فروشگاه آنلاین کوچک در بستر شبکه‌های اجتماعی) به شدت به لحاظ اقتصادی به من آسیب زده. درآمد من عملا قطع شده، در حالی که عده بسیار زیادی دسترسیشان به #اینترنت_بین_الملل برقرار بوده است.
و اما، من که در طول سه ماه گذشته دو ماه عملا امکان فعالیت اقتصادی نداشته‌ام. الان یک هفته است که #اینترنت داخلی من هم از سوی #ایرانسل قطع شده و برای شکایت من از این موضوع پشیزی ارزش قائل نیستند. پس در حالی که حقوق ماهانه‌ام کمتر از نیمی از حداقل حقوق مصوب اداره کار هست، تنها یک پرسش برایم پیش می‌آید
من در کشور خودم و در شهری که به دنیا آمده‌ام، شهروند درجه چندم هستم؟
03:08 - 7 فروردین 1405




1 پاسخ

تصویر نمایه‌ی ‌Lana‌
@Sad_iranian7 فروردین 1405
در پاسخ به
متاسفانه الان در خبرگزاری مهر خوندم‌ یکی از آقایون درخواست اینترنت سفید کردن برای هتل ها و پاساژهای حرم امام رضا . چرا؟ چون توریستا کاهش پیدا کردن بیان نتی که ما نداریم و بهشون بدن هاها