پارادوکس قدرت ترامپ
✍️حجهالاسلام دکتر محمدعلی رنجبر؛ مدیر گروه علوم سیاسی دانشگاه باقرالعلوم(ع)مقالهای در نشریه آتلانتیک مدعی است که ترامپ، علیرغم تسلط کمسابقه بر حزب جمهوریخواه، ممکن است زودتر از موعد به یک «رئیسجمهور لَنگ» تبدیل شده باشد. این ادعا در نگاه اول متناقض به نظر میرسد؛ چگونه ممکن است فردی که تقریباً همه رقبای درونحزبی خود را کنار زده، در اوج قدرت باشد و همزمان نشانههای افول را نیز بروز دهد؟پاسخ در یک واقعیت بنیادین نهفته است: قدرت با سلطه اشتباه گرفته میشود. سلطه بر یک حزب، یک رسانه یا حتی یک ساختار سیاسی، لزوماً به معنای افزایش قدرت نیست. گاهی بازیگر سیاسی آنقدر سرمایه سیاسی خود را برای حذف رقبا، تسویهحسابهای داخلی و پیگیری اولویتهای کوتاهمدت مصرف میکند که از انباشت قدرت بازمیماند.در سیاست، همانند روابط بینالملل، توافقها، ائتلافها و حتی پیروزیهای انتخاباتی تا زمانی پایدارند که پشتوانهای از قدرت واقعی داشته باشند. هرگاه بازیگری به جای افزایش ظرفیتهای خود، صرفاً به مدیریت رقبا مشغول شود، به تدریج وارد مرحله فرسایش قدرت میشود؛ حتی اگر در ظاهر همچنان مسلط و پیروز به نظر برسد.این درس فقط برای آمریکا نیست. در هر سطحی از سیاست، از احزاب و دولتها گرفته تا نظام بینالملل، ضامن بقا و موفقیت نه توافق است و نه هیاهوی رسانهای؛ بلکه توانایی مستمر در تولید، حفظ و افزایش قدرت است. هرجا این فرآیند متوقف شود، افول آغاز شده است؛ حتی اگر هنوز نشانههای ظاهری اقتدار پابرجا باشد.
00:04 - 10 خرداد 1405
1 واکنش
34٫1k بازدید
