راه ضربهزدن به مصر اینجاست
تیم ملی در بازی مرگ و زندگی در مرحلۀ گروهی جام جهانی به مصاف مصر میرود. تیمی که نقاط ضعفی دارد که از آنها میتوان برای برد استفاده کرد.
گروه ورزشی فارس؛ بازی ایران و مصر در گروه G فقط یک مسابقه معمولی برای صعود نیست. هر دو تیم تا اینجا نشان دادهاند که میتوانند مقابل حریفان قدرتمند رقابت کنند، اما مسیرشان متفاوت بوده است.ایران با دفاع فشرده و نمایش منظم برابر بلژیک یک امتیاز ارزشمند گرفت. مصر هم بعد از تساوی مقابل بلژیک، برابر نیوزلند به اولین برد تاریخ خود در جام جهانی رسید و با اعتمادبهنفس بیشتری وارد بازی آخر میشود.سؤال اصلی برای ایران این است: مقابل تیمی که هم میتواند دفاع کند و هم در انتقالها خطرناک باشد، چه باید کرد؟
مصر چگونه بازی میکند؟
مصر زیر نظر حسام حسن معمولاً با ساختاری نزدیک به ۱-۳-۲-۴ بازی میکند. مهمترین تغییر این تیم، نقش جدید محمد صلاح است. او دیگر صرفاً وینگر راست کلاسیک نیست که کنار خط بماند و از آنجا به داخل بزند. در این تورنمنت، صلاح بیشتر بهعنوان بازیکن آزاد پشت عمر مرموش استفاده شده است.این تغییر باعث شده مصر چند مزیت مهم پیدا کند. اول اینکه صلاح بیشتر در مرکز بازی قرار میگیرد و لمس توپهای خطرناکتری دارد. دوم اینکه میتواند هم به سمت راست متمایل شود، هم بین خطوط صاحب توپ شود و هم با مرموش، زیکو و امام عاشور ترکیب کند.مرموش با دوندگی و حرکتهای عمقی خود مدافعان را عقب میکشد و برای صلاح فضا باز میکند. زیکو و عاشور هم در اطراف صلاح حرکت میکنند و با جابهجاییهای کوتاه، دفاع حریف را مجبور به تصمیمگیری میکنند.
درس بازی مصر و نیوزلند
مصر مقابل نیوزلند شروع خوبی نداشت و با ضربه سر فین سورمن عقب افتاد. اما نکته مهم واکنش این تیم در نیمه دوم بود. مصر بعد از استراحت بین دونیمه ریتم بازی را بالا برد، تعداد بازیکنان بیشتری را وارد محوطه کرد و از سمت راست بهتر حمله کرد.گل اول مصر با ارسال محمد هانی و ضربه سر زیکو به دست آمد. گل دوم روی همکاری کوتاه صلاح و زیکو شکل گرفت؛ صحنهای که دقیقاً نشان میدهد چرا نقش مرکزی صلاح برای مصر مهم است. او از مرکز زمین وارد ترکیب شد، یکدو کرد و با ضربهای دقیق بازی را برگرداند. گل سوم هم از کرنر صلاح و ضربه ترزگه به ثمر رسید.پس مصر فقط به یک الگو وابسته نیست. میتواند از سانتر، ترکیب مرکزی، ضربات شروع مجدد و انتقال سریع موقعیت بسازد.
خطر اصلی؛ صلاح بین خطوط
برای ایران، بزرگترین خطر این نیست که صلاح از سمت راست دریبل بزند. خطر اصلی زمانی است که او پشت هافبکهای ایران و جلوی مدافعان صاحب توپ شود.در بازی با بلژیک، ایران با ساختار ۱-۴-۵ و گاهی ۱-۳-۶ فضاهای مرکزی را خوب بست. اما مقابل مصر، مسئله کمی متفاوت است. بلژیک در بسیاری از دقایق توپ را کند و عرضی میچرخاند. مصر اگر بتواند صلاح را بین خطوط پیدا کند، با سرعت بیشتری به دروازه میرسد.بنابراین ایران باید مراقب فاصله میان خط هافبک و خط دفاع باشد. اگر این فاصله زیاد شود، صلاح دقیقاً در همان فضای خطرناک صاحب توپ میشود. اگر مدافعان بیش از حد جلو بیایند، مرموش پشت آنها حرکت میکند. اگر هم خط دفاع بیش از حد عقب بماند، صلاح فرصت چرخش و پاس آخر پیدا میکند.پیشتر در بازی با نیوزلند مشاهده کردیم که فاصله بین خطوط دفاعی ایران زیاد است که باتوجهبه حضور صلاح نباید چنین فضاهایی به او داد.
ایران چگونه باید دفاع کند؟
ایران احتمالاً باز هم با یک بلاک میانی یا پایین (Mid block-low block) بازی خواهد کرد، اما این بار فقط عقبنشینی کافی نیست. تیم ملی باید دفاعی فعال داشته باشد.یعنی وقتی توپ به مدافعان مصر میرسد، ایران میتواند فضا بدهد؛ اما وقتی توپ به هافبکهای مرکزی یا صلاح نزدیک میشود، باید فشار سریعتر و هماهنگتری ایجاد کند. سعید عزتاللهی و سامان قدوس باید نقش مهمی در بستن مسیر پاس به صلاح داشته باشند.همچنین هافبکهای کناری ایران باید مراقب مدافعین کناری مصر باشند. محمد هانی مقابل نیوزلند نشان داد اگر زمان و فضا داشته باشد، میتواند ارسال مؤثر انجام دهد. در سمت دیگر هم اگر مصر بتواند با جابهجایی زیکو یا عاشور فضای کناری ایجاد کند، ایران مجبور به دفاع عمیقتر خواهد شد.
فقط دفاع کافی نیست
ایران مقابل بلژیک خوب دفاع کرد، اما مشکل این بود که در بسیاری از دقایق برای جلو بردن توپ برنامه محدودی داشت. برابر مصر، این مشکل میتواند جدیتر شود؛ چون مصر برخلاف بلژیک در انتقال دفاعی فعالتر است و با دبلپیووت خود میتواند توپهای دوم را سریع جمع کند.ایران نباید فقط به دفع توپ و امید بهاشتباه حریف تکیه کند. طارمی باید تنها نماند. اگر قرار است توپ مستقیم ارسال شود، اطراف او باید بازیکنانی برای توپ دوم حضور داشته باشند. اگر قرار است از کنارهها حمله کنیم، ارسالها باید با حضور چند بازیکن در محوطه همراه باشد، نه فقط یک مهاجم بین دو مدافع.رامین رضاییان و علیرضا جهانبخش (در صورت بازیکردن او) میتوانند در سمت راست مسیر مهمی برای خروج از فشار باشند. در سمت چپ نیز اگر حاج صفی یا محبی بازی کنند، ایران میتواند از فضای پشت فولبکهای مصر استفاده کند.
کلید حمله ایران؛ پشت فولبکها و ضربات ایستگاهی
مصر وقتی حمله میکند، فولبکهایش نقش مهمی در عرض دادن دارند. همین موضوع میتواند فرصت ایران باشد. اگر ایران بتواند پس از گرفتن توپ سریعاً به پشت فولبکها پاس بدهد، طارمی، محبی یا جهانبخش میتوانند موقعیتهای خطرناکی بسازند.مسیر دوم، ضربات ایستگاهی است. ایران مقابل بلژیک هم از کرنر و ضربات دوم خطرناک شد. مصر نیز برابر نیوزلند از کرنر گل زد، اما همان بازی نشان داد که خودش هم روی ضربات ایستگاهی دفاعی آسیبپذیر است. برای تیمی مثل ایران که مدافعان سرزن و ارسالکنندههایی مثل رضاییان دارد، این بخش میتواند یکی از مهمترین مسیرهای گلزنی باشد.
ایران باید چه چیزی را مدیریت کند؟
مهمترین نکته برای ایران، کنترل ریتم بازی است. اگر مسابقه کاملاً باز شود، مصر با صلاح، مرموش و زیکو خطرناکتر خواهد شد. اگر بازی بیش از حد بسته بماند، ایران ممکن است دوباره مثل بازی بلژیک در ایجاد موقعیت مشکل پیدا کند.پس ایران باید بین دفاع و حمله تعادل پیدا کند. نه عقبنشینی کامل، نه حمله احساسی با نفرات زیاد و بدون هافبک. تیم ملی باید با حفظ مرکز زمین، استفاده از پاسهای مستقیم هدفمند و حضور در توپهای دوم، مصر را از منطقه امن خود خارج کند.
جمعبندی
مصر تیمی است که با نقش جدید صلاح خطرناکتر شده است. او حالا بیشتر در مرکز بازی قرار میگیرد، مرموش با حرکتهای عمقی برایش فضا میسازد و زیکو و عاشور اطراف او ترکیب میکنند.ایران برای گرفتن نتیجه باید اول مسیر پاس به صلاح را ببندد، دوم اجازه ندهد مرموش پشت خط دفاعی آزاد شود و سوم پس از گرفتن توپ، فقط به دفعکردن بسنده نکند.اگر ایران مثل بازی بلژیک منظم دفاع کند اما در حمله جسورتر و دقیقتر باشد، میتواند مصر را تحتفشار بگذارد. اما اگر طارمی تنها بماند و ارتباط میان دفاع، هافبک و حمله قطع شود، مصر همان تیمی است که میتواند با یک انتقال سریع یا یکلحظه از صلاح، بازی را تغییر دهد.#ایران#مصر#آنالیز#جام_جهانی
22:56 - 5 تیر 1405
0 بازدید
