سلامت معنوی یا ذکرسازی؟
کانالی با عنوان «سلامت معنوی»، ذکری را با عنوانی از مصادر امامیه منتشر کرده و در ذیل آن، فهرستی از منابع حدیثی و دعایی را ردیف کرده است؛ اما با بررسی و کنکاش در این منابع، چنین دعایی در منابع دعایی معرفیشده یافت نشد. اینجا یک پرسش جدی مطرح میشود:آیا نویسنده با ذکر این منابع، واقعاً قصد دارد منبع و مستند این دعا را معرفی کند، یا اینکه برای دعایی که خود یا دیگری ساخته است، مجموعهای از منابع را بدون ذکر صفحه و نشانی دقیق نیاورده است؛ تا به مخاطب القا کند که این دعا، دعایی معتبر و مستند است؟نکته تأملبرانگیزتر اینکه برای خواندن و حتی نوشتن این ذکر، آداب و دستوراتی نیز ذکر شده است؛ دستوراتی که در منابع حدیثی شناختهشده وجود ندارد و منشأ آن نیز مشخص نشده است؛ بلکه این نوع آداب، بیشتر یادآور برخی مطالب مطرحشده در کتابهای علوم غریبه است.در تجویز اذکار و ادعیه، سادهترین کار این است که ذکری را به مردم توصیه کنیم؛ اما سؤال اینجاست که ضابطه و معیار چیست؟اگر قرار باشد هر فردی بدون ارائه سند معتبر، ذکری را به نام اهلبیت علیهمالسلام منتشر کند، برای آن آداب خاص تعیین نماید و سپس با ردیف کردن نام چند کتاب، آن را معتبر جلوه دهد، نتیجه چیزی جز آشفتگی در عرصه معنویت نخواهد بود.این وضعیت نشان میدهد که مسئله فقط «ذکر گفتن» نیست؛ بلکه انتساب یک ذکر به منابع دینی، نیازمند سند، منبع دقیق و ضابطه علمی است.از عرفان و معنویت حقیقی، انتظار میرود انسان را به دقت، تقوا، امانت علمی و پایبندی به منابع معتبردعوت کند؛ نه اینکه هر ذکر و دستورالعملی بدون بررسی سند و منشأ آن، به مردم ارائه شود.
حال پرسش اصلی این است:آیا چنین شیوهای از ذکر دادن و القای اعتبار برای ذکری که مستند آن بهروشنی ارائه نشده، با عنوان «سلامت معنوی» سازگار است؟آنچه به ذهن میرسد این است که اگر سلامت معنوی قرار است بر پایه سلامت معرفتی و دینی بنا شود، تجویز اذکار بیضابطه و انتساب مبهم آنها به منابع امامیه، نهتنها با سلامت معنوی سازگار نیست، بلکه میتواند در جهت مخالف آن حرکت کند.سجادی زاده؛ پژوهشگر سلامت معنوی و نقد جریانهای انحرافی
08:54 - 3 شهریور 1405
15٫6k بازدید