فریادِ توبهِ مجسمهِ اسارت
من، همان مجسمهام که مرا آزادی نامیدند، اعترافی دارم: روز اَلَست، ذرات عالم به یگانگی خداوند گواهی دادند، من اما دیر گواهی دادم، دیرتر از سنگهای دیگر، یقیناً همان تاخیر بود که تقدیرم را به ساحلِ آمریکا گره زد؛ تا قرنها تماشاگر باشم(ادامه متن را بخوانید)۳ MB
