صنعت ایران؛ ایستاده در میانِ طوفانِ بیمهریها
دهم تیرماه، روز صنعت و معدن است؛ اما آیا در تقویمِ صنعتگران، روزی برای جشن گرفتن باقی مانده است
بخش صنعت، موتور محرک اقتصاد است؛ این جمله را همه میدانیم، اما حقیقتِ جاری در شهرکهای صنعتی و پهنههای معدنی کشور، روایتی متفاوت دارد.صنعتگرِ ایرانی امروز نه تنها در حال نبرد با غولِ «تحریمهای ظالمانه» و «تنشهای منطقهای» است، بلکه باید در جبههای دیگر، با «سیاستگذاریهای متغیر»، «بخشنامههای خلقالساعه» و «سدِ بزرگِ بی مهری های دولتی» نیز پنجه در پنجه شود. چرا این موتور محرک، به شماره افتاده است؟ صنعت ایران در محاصره است؛ از یک سو، دشواری های تأمین ارز و مواد اولیه در سایه تحریم و جنگ، و از سوی دیگر، کمبود نقدینگی و نرخهای بهره کمرشکن بانکی که تولید را به سمت «بقا» برده، نه «توسعه». بدتر از آن، بیمهریهایی است که در قالبِ نرخگذاریهای دستوری، قیمتگذاریهای ناعادلانه در بورس کالا، و بروکراسیهای فرساینده اداری، رمق را از فعال اقتصادی گرفته است. راهکار؛ فراتر از شعار برای عبور از این وضعیتِ «سربالایی»، نسخه شفابخشی جز اینها نیست:۱. تغییرِ پارادایم از "شعار" به "حمایت عملی": دولت باید بداند که صنعتگر، رقیبِ سیاستگذار نیست؛ بلکه بازوی نجاتِ کشور است. امنیت سرمایهگذاری، یعنی ثبات در قوانین و حذف امضاهای طلایی.۲. بازنگری در نرخگذاری دستوری: صنعت برای رقابت در بازارهای جهانی و حتی حفظِ کیفیتِ داخلی، نیازمندِ آزادیِ عمل در قیمتگذاری بر اساسِ عرضه و تقاضاست.۳. تسهیل در تامین مالی: بهجای تزریقِ نقدینگیِ تورمزا، باید بازارهای مالی را به سمت تأمین سرمایه در گردشِ تولید هدایت کرد.
۴. دیپلماسی اقتصادی فعال: صنعتگر نمیتواند در خلأ کار کند. رفع موانعِ تعاملاتِ بانکی و تجاریِ بینالمللی، وظیفهی حاکمیت است تا مسیرِ ورود تکنولوژی و صادرات هموار شود. سخن آخر؛اگر امروز صنعتی در کشور سرپاست، نه به مددِ حمایتهای دولتی، که به همت و غیرتِ صنعتگرانی است که «ماندن» را به «رفتن» ترجیح دادهاند. ما به جای جشنِ نمایشی، نیاز به «تغییرِ مسیر» داریم. روز صنعت و معدن، بر تمامی سربازانِ خط مقدمِ تولید که در این روزهای سخت، چراغِ کارخانهها را روشن نگه داشتهاند، مبارک باد. شما نه فقط تولیدکننده، که معنایِ واقعیِ غیرتِ ملی هستید.
15:26 - 1 جولای 2026
1 واکنش
91 بازدید
