اختلاف آماری نقاط حادثهخیز جادههای کشور
اختلاف آماری در شناسایی نقاط حادثهخیز جادههای کشور و پیامدهای آن بر ایمنی راهها
ایمنی جادهها یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار و حفظ جان شهروندان است. با این حال، بررسی آمارهای منتشرشده از سوی نهادهای مختلف کشور نشان میدهد که در زمینه شناسایی و رفع نقاط حادثهخیز، با اختلافهای آماری چشمگیری مواجه هستیم؛ موضوعی که میتواند برنامهریزیهای کلان در حوزه حملونقل را با چالش جدی مواجه کند.وضعیت موجود:• سازمان راهداری در سال ۱۴۰۰ از شناسایی حدود ۸۰۰ نقطه حادثهخیز خبر داد. این عدد در سال ۱۴۰۱ به ۸۸۷ نقطه پرخطر و ۱۵۰۰ نقطه کمخطر رسید.• در سال ۱۴۰۳، پلیس راهور اعلام کرد ۴۷۶۰ نقطه حادثهخیز در کشور وجود دارد.• در سال ۱۴۰۴، معاون پلیس راهور از شناسایی بیش از ۵۳۰۰ نقطه حادثهخیز در جادهها و شهرها خبر داد.• در همین سال، سازمان راهداری مجموع نقاط شناساییشده را حدود ۹۶۰ اعلام کرد و از باقیماندن تنها ۱۴۰ نقطه برای رفع خطر سخن گفت.اختلافها:۱. نبود تعریف واحد از «نقطه حادثهخیز» میان نهادها (پلیس بر اساس تصادفات، راهداری بر اساس مطالعات مهندسی)۲. تعدد نهادهای مسئول و نبود هماهنگی در جمعآوری و انتشار دادهها۳. فقدان سامانه ملی یکپارچه برای ثبت، تحلیل و گزارشگیری از نقاط پرخطررویکرد فعلی: در حالی که مسئولان اغلب رفتار رانندگان را عامل اصلی تصادفات میدانند (با استناد به سهم ۷۰٪ی عوامل انسانی)، کارشناسان هشدار میدهند که تمرکز صرف بر این عامل، موجب نادیدهگرفتن نقش زیرساختهای ناایمن، خودروهای بیکیفیت و ضعف مدیریت میشود.
پرسشهای موجود:• آیا پیش از احداث جادهها، مطالعات ایمنی و ارزیابی ریسک انجام شده است؟• چرا پس از سالها بهرهبرداری، تازه به فکر شناسایی نقاط حادثهخیز افتادهایم؟• چه نهادی مسئول نظارت بر ایمنسازی پیش از بهرهبرداری است و چرا پاسخگو نیست؟راهکارهای فناورانه: در سالهای اخیر، دولت و معاونت علمی ریاستجمهوری با اجرای برنامههایی مانند «کاج» از ظرفیت شرکتهای دانشبنیان برای ایمنسازی جادهها بهره گرفتهاند. این اقدامات شامل توسعه حسگرهای هوشمند، سامانههای پایش ترافیک، دوربینهای تحلیلگر و سامانههای مدیریت حملونقل هوشمند بوده است.______________________________منابع آماری:• پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی – آمار سازمان راهداری• باما – آمار تصادفات و تلفات جادهای ۱۴۰۴
07:23 - 22 اردیبهشت 1405