دفاع جانانه ایرانیها از وطن به ایستگاه سیام رسید
سی شب و روز بیوقفه به میدان آمدند. خیابانها را در تسخیر خود درآوردند، نه فقط در کلانشهرها و شهرهای کوچک، بلکه در دورافتادهترین روستاها نیز همهٔ مردم حضور داشتند، پس تا هر زمان که نیاز باشد، دشمن بداند، خیابانها با ماست و میدان با رزمندگان…
به گزارش خبرگزاری فارس از زنجان، دفاع جانانه مردم از وطن در سراسر کشور امشب به ایستگاه سیام رسید، رهبر شهیدمان خودشان فرموده بودند، «فکر نکنند زدند و تمام شده، نه به آنها اجازه نخواهیم داد که این جنایات بزرگی که انجامدادن، خودشون رو سالم خلاص کنند که در این زمینه هیچ کوتاهی انجام نخواهد شد.»مردم وفادار به توصیههای رهبر شهیدشان، لبیک گفتند و سی شب و روز بیوقفه به میدان آمدند. خیابانها را در تسخیر خود درآوردند، نه فقط در کلانشهرها و شهرهای کوچک، بلکه در دورافتادهترین روستاها نیز همهٔ مردم حضور داشتند. این حضور حماسی، نشان از عمق پیوند مردم با انقلاب و ایمان راسخشان به آرمانهای رهبرشان داشت.
در این سی شب فریادهایشان گوش فلک را پاره کرد، دستنوشتههایشان، پر بود از شعارهای آتشین و پیامهایی که به دشمنان نشان میداد، ایران، مهد شهادت است و فرزندانش عاشق فداکاری در راه آرمانهای انقلاب. هر قطره اشکشان، هر مشت گرهکرده، هر نگاه آتشین، سوگندی بود برای انتقام.در این سی شب، مردم هم خونخواه رهبر شهیدمان شدند و هم با سومین رهبر انقلاب بیعت کردند و هم از نیروهای مسلح حمایت کردند، یعنی به جرئت میتوان گفت که همبستگی و اتحاد مردم، یکی از ارکان اصلی قدرت و مقاومت در برابر تهاجم دشمن آمریکایی -صهیونیستی است. این ایستادگی و ایمان راسخ، نشان داد که ارادهٔ مردم، سدی مستحکم در برابر توطئههای دشمن است.
از هر قشر و جناحی، با هر تیپی و رنگی از کوچهپسکوچههای محله تا میدانهای شهر، به خیابانها آمدند، خیابانها، نه صحنه تظاهرات، بلکه بستر اندوه و خشم بود. خشم بر وطنفروش، بر دشمنان قسمخورده، بر کسانی که این مصیبت را به ارمغان آوردند.در این سی شب و روز، هر کسی به فراخور توان و امکاناتش، دل به جادهٔ مهربانی زد. هنرمندان باهنر، نویسندگان با قلم، خوانندگان با صدای دلنشین، کدبانوها با طعم غذا، گلفروشان با گل، نانوایان با نان و نیکوکاران با نذر قربانی و عیدی، همگی در تکاپوی رساندن کمی نشاط و همدلی به یکدیگر بودند.
موکبهای کوچک و بزرگ، خانوادگی و دوستانه، در کوچهها و برزنها برپا شد و این سی روز را به ضیافتی از همدلی و محبت تبدیل کرد و هزاران شکل دیگر از محبت و ایثار که نشان دهند این ملت، یک دل و یکصدا در راه آرمانهایشان قدم بر میدارد. دشمنان که از این اتحاد و همدلی مردم هاجوواج مانده و تمام معادلاتش بهم ریخته است، حالا که در آستانه شکست ایستادهاند، نه راه پیش دارند و نه راه پس. از سر ناچاری و استیصال، خشم خود را بهسوی مردم بیگناه سرازیر میکنند، خانهها را ویران، و جانها را هدف میگیرند. حتی از حمله به زنان و کودکان دریغ نمیورزند و دستشان بهسوی معصومیت «مجتبی» سهروزه هم دراز میشود، طفلی که فرصت زندگی و بزرگشدن را از او گرفتند.
دشمنان هر خانهای را که هدف قرار دادند، فردا در همان محله فریاد مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل سر داد شد، چرا که خون شهدا، بذر مقاومت را در دل مردم آبیاری کرد و هر حملهای، پاسخی محکمتر از قبل را برانگیخت.حالا در سیامین شب این حماسه، مردم بار دیگر صلابت و ایستادگی خود را به نمایش گذاشتند. با وجود فقدان رهبر انقلاب و ترور سرداران و دانشمندان این مرزوبوم، شعلهٔ این انقلاب نهتنها خاموش نشده، بلکه با قدرتی دوچندان زبانه میکشد که به قول مهدی رسولی مداح اهلبیت کشورمان که رجز میخواند و میگوید، «پریشانیم از این غمها، دمی اما پشیمان نه، شکست گر دلهامان، ولیکن عهد و پیمان نه، شده وقت عمل ما هم، شب حمله نشان دادیم، زمین کار و زار ما تلآویو است نه تهران!»
آری این حزن عمیق، نه سایهای از ضعف، بلکه انگیزهای برای ادامه راه و پاسداری از آرمانهای بلند این نهضت است.انقلاب اسلامی، میراثی گرانقدر و امانتی است که با عشق، ایثار و فداکاری نسل به نسل به ما رسیده و تا ابد در قلبهایمان جاودانه خواهد ماند. این انقلاب، بیش از آنکه یک نظام سیاسی باشد، یک مکتب، یک باور و یک سبک زندگی است که با تمام وجود از آن دفاع خواهیم کرد.
بنابراین سیامین شب، نه پایانی بر این حماسه، بلکه آغازی دوباره برای عزمی راسختر و قدمهایی استوارتر در مسیر اعتلای ایران اسلامی است، پس تا هر زمان که نیاز باشد، دشمن بداند، خیابانها با ماست و میدان با رزمندگان…#اخبار_جنگ#جنگ#رزمندگان#شهدا#مکتب 22:12 - 10 فروردین 1405