ایران، تکیه کرده بر عمودِ آسمان
ایران نه به پیمانهای سستِ روی کاغذ، که به صلابتِ کوههای سربهفلککشیدهاش تکیه دارد. این خاک، پشتش به تاریخِ چندهزارسالهای گرم است که تبرِ هیچ امپراتوری نتوانست ریشههای عمیقش را بخشکاند. ما پشتمان به غیرتِ جوانانی گرم است که در روزگارِ حادثه، سینه در برابر گلوله سپر میکنند و از بذلِ جان ابایی ندارند. ایران تکیه به دعای خیرِ مادرانی دارد که از تبارِ تهمینهاند و پسرانی چون رستم به معرکه میفرستند. پشتِ ما به آرشهایی گرم است که مرزها را نه با مرکب، که با تار و پودِ جان ترسیم کردهاند. ما به میراثِ حکیمِ طوس و ذوالفقارِ حیدر پشتگرمیم؛ به ایمانی که صخرهها را میشکافد و به همتی که طوفان را به زانو درمیآورد. بدخواهان بدانند؛ اینجا سرزمینی است که از خونِ سیاوشانش، سروهای آزاده میروید. ایران نه به شرق مینگرد و نه به غرب؛ این شیرِ خفته در بیشه، تنها به بازوانِ پولادینِ فرزندانش و به ایزدِ منانی که نگاهبانِ این مرز و بوم است، تکیه زده است. ما را از غرشِ پوشالیِ هیچ توفانی هراسی نیست، که ریشههای ما در اعماقِ حقانیتِ این خاک دوانده شده است.
17:22 - 22 اردیبهشت 1405
