سفیدپوشِ عزیز ما
آن روز مردم برای سلامتیتان نگران بودند و امروز که دوازده سال از آن روزها میگذرد، میلیونها نفر در ایران و بیرون از ایران برای رفتن شما سوگوار هستند.
فارس - خط رهبری: صفحه موبایل را بالا و پایین میکنم و عکسهایتان در آن لباس سپید و نشسته بر تخت بیمارستان را نگاه میکنم. در اکثر تصاویر با اینکه نشانه بیماری در چهرهتان مشخص است، اما لبخند به لب دارید و یادم است چقدر آن روزها همین لبخند شما، برای دل و قلب نگران ما، امیدبخش بود. مایی که نگران حال شما بودیم و خبر سلامتی و مرخص شدنتان از بیمارستان، بهترین خبر آن روزهایمان بود. روزهایی که امروز، حسرتمان شده است...
امامِ همهآدمهای مختلفی از گروهها و قشرهای گوناگون، در آن روزها پیگیر حالتان بودند؛ علما و مراجع، مدیران و سیاسیون، هنرمندان و ورزشکاران و مردم عادی. پیامها و تماسها و عیادتها، آنقدر زیاد بود که خودتان بعد از ترخیص، وقتی خبرنگار از حالتان پرسید، گفتید جسمتان سالم است، اما دلتان زیر بار این همه محبت سنگینبار شده است. گفتید روزی نبوده که صدها و هزارها پیام محبت از مردم کشور، مثل قطرههای باران حیاتبخش، بر دل و جانتان نازل نشود. از پیام مردمان کشورهای دیگر گفتید و پیوندهای عاطفی و ایمانیای که فراتر از مرزهای کشور شکل گرفته ؛ همان چیزی که از آن به عنوان «عمق راهبردی» ملت ایران یاد کردید.آن روز مردم برای سلامتیتان نگران بودند و امروز که دوازده سال از آن روزها میگذرد، میلیونها نفر در ایران و بیرون از ایران برای رفتن شما سوگوار بودند. همان محبت، این بار خودش را در تشییع شما نشان داد؛ در دریایی از آدمها که آمده بودند آخرین بار با شما وداع کنند. آنچه خودتان سالها پیش از پیوند عاطفی و ایمانی ملت ایران با دیگر ملتها گفته بودید، حالا خودش را در تشییع شما به بهترین نحو نشان داد.
مبارزه تا همیشهاولین سخن مهمتان بعد از مرخصی از بیمارستان، درباره خودتان و بیماریتان نبود؛ درباره دشمن بود. درباره داعش و پیشنهاد آمریکا برای همکاری و هدفی که پشت این پیشنهاد میدیدید؛ حضور نظامی آمریکا در منطقه. شما تازه از بیمارستان مرخص شده بودید، اما انگار بیماری حتی برای چند روز، نتوانسته بود ذهن شما را از میدان اصلیتان جدا کند؛ از مبارزه با دشمن که تا آخر عمر بر آن ماندید و نه از میدان عقب نشستید و نه از تهدیدها ترسیدید و نه در برابر دشمن جا زدید.
علمالیقین، عینالیقین شدسالها درباره جامعه پزشکی و توان علمی پزشکان ایرانی صحبت کرده بودید. اما این بار خودتان بیمار بودید و کار پزشکان را از نزدیک دیده بودید. برای همین وقتی از بیمارستان بیرون آمدید، گفتید: «من به این دکترهاى خودمان افتخار کردم.» از جراح و پزشک داخلی و دیگر متخصصان گفتید، از پرستاران و همه کسانی که در بخش سلامت و درمان کار میکنند. گفتید همیشه نگاهتان به جامعه پزشکی همین بوده، اما وقتی انسان خودش زیر دست اینها قرار میگیرد و نحوه کارشان را میبیند، «علمالیقین» تبدیل به «عینالیقین» میشود.سالها پیش از آن، در سال ۱۳۶۰، وقتی بعد از سوءقصد مسجد ابوذر در بیمارستان قلب شهید رجایی بستری بودید، آرزو کرده بودید روزی برسد که امکانات درمانی مناسب، بهویژه برای قشرهای کمدرآمد، در اختیار همه مردم باشد.چهار دهه از آن روز گذشته است؛ پزشکی ایران، بیمارستانها، دانشگاههای علوم پزشکی و توان تخصصی پزشکان و پرستاران، راهی طولانی را طی کردهاند و بخشی از آن آرزو امروز در گسترهای بسیار بزرگتر به واقعیت تبدیل شده است؛ حاصل تلاش همان جامعهای که شما آن را «ثروت عظیم نیروی انسانی» کشور میدانستید.
مَحرم مردمسال ۱۳۷۵، از پزشک به عنوان «محرم مردم» یاد کردید؛ کسی که از آغاز تولد تا پایان زندگی انسان با او در ارتباط است و به همین دلیل، اخلاق و رفتار پزشکان را در شکلگیری اخلاق جامعه مؤثر دانستید. شاید کمتر شغلی باشد که انسان در آن، چنین اندازهای از اعتماد را به دیگری داشته باشد. بیمار، فقط جسمش را به پزشک نمیسپارد؛ ترسها، امیدها، نگرانیها و گاهی خصوصیترین بخشهای زندگیاش را هم با او در میان میگذارد. برای همین بود که شما از دانشگاههای علوم پزشکی میخواستید در کنار دانش و مهارت، پزشکِ بااخلاق و متدین تربیت کنند.چند سال پیش از آن نیز، در سال ۱۳۶۸، وقتی از پزشکان و پرستاران و مددکاران سخن میگفتید، زحمت آنان را نوعی مجاهدت میدانستید؛ تلاش برای هدفهای بلند انسانی و الهی. میگفتید لحظههایی که انسان در راه خدمت به دیگری سختی میکشد، از زندگی او هدر نرفته است؛ همان لحظهها میتوانند او را رشد بدهند و به خدا نزدیکتر کنند. سالها بعد، وقتی کرونا آمد، این حرفها دوباره معنای عینی پیدا کرد. شما در آن روزها برای تشکر از پزشکان، پرستاران و مجموعه دستاندرکاران پزشکی گفتید کارشان بسیار باارزش است و خداوند به آنها اجر خواهد داد.
امروز در روز پزشک، آن جمله شما که «من به این دکترهای خودمان افتخار کردم.» را به همه پزشکانی که سالهاست بالای سر بیماران این سرزمین ایستادهاند و به همه سفیدپوشانی که بارها از تلاش و مجاهدتشان گفتید، یادآور میشویم؛ با یاد احترام نگاه شما به این جامعه و اعتمادی که به دستهای آنان داشتید. سفیدپوش عزیز ما، جایتان خالیست...
21:17 - 1 شهریور 1405
0 بازدید