فصلی که با خون سرخ شهید سیدعلی خامنهای نوشته شد
امت مبعوث، امروز بیش از هر زمان دیگری جوشش خون سرخ سیدالشهدا را در رگهای خود احساس کرده و به شعار او جامعه عمل پوشانده: ما با یزید بیعت نمیکنیم!
فارس - خط رهبری: اربعین رسانهای زنده برای روایت عاشورا است؛ راویاش زینب کبری سلاماللهعلیها است، زنی که از دریچه نگاهش تمام لحظات آن واقعه خونین سرشار از زیبایی بود و توسعهدهندهاش امام حسن عسکری علیهالسلام است که در سال پایانی عمر شریف خود با بیان حدیثی، شوق مؤمنان را برانگیخت و آنان را چونان پروانههایی گرداگرد امام واله و شیدا کرد: «عَلاماتُ المؤمنِ خَمسٌ: صلاةُ إلاحدی و الخمسین، و زیارةُ الأربعین...».
این حدیث در روزگاری صادر شد که شیعه بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفظ هویت جمعی خویش بود: «یک جامعهاى بود که در یک جا و در یک مکان زندگى نمیکرد؛ در مدینه بودند، در کوفه بودند، در بصره بودند، در اهواز بودند، در قم بودند، در خراسان بودند امّا یک روح در این کالبدِ متفرّق و در این اجزای متشتّت در جریان است؛ مثل دانههاى تسبیح، یک رشته و یک نخ، همهى اینها را به هم وصل میکرد. آن رشته چه بود؟ رشتهى اطاعت و فرمانبَرى از مرکزیّت تشیّع، از رهبرى عالى تشیّع یعنى امام؛ همهى این رشتهها به آنجا متّصل میشد؛ قلبى بود که به همهى اعضا فرمان میداد؛ و به این ترتیب، تشیّع یک سازمان و یک تشکیلات بود».
در آن روزگار اطاعت و فرمانبَرى شیعیان بهحساب، فریاد زدنشان از روى دستور، سکوتشان برطبق نقشه بود اما کار آنها یک عیب داشت و آن اینکه همدیگر را کمتر میدیدند؛ به همین خاطر یک کنگرهى جهانى لازم بود براى شیعیانِ روزگار ائمّه علیهمالسّلام. این کنگره جهانی، اربعین بود؛ میعادگاهی در سرزمین کربلا، چون روح شیعه، روح عاشورایی است. پس مؤمنان یکدیگر را به حضور در زیارت اربعین شناختند.
علمداران حماسه حسینیاز آن روز که کاروان عاشوراییان، به کربلا بازگشت تا روزی که جابر و عطیه در آب فرات غسل کردند و به زیارت امام حق شتافتند، از اولین نهضت پس از عاشورا که توابین بودند تا یکى از بزرگترین نهضتهاى شیعه در دوران تاریخ خلفاى بنىعبّاس، نهضت «ابن طباطبا»، یاد و خاطره عاشورا به جهاد و از خودگذشتگی گره خورده. اهل بیت علیهمالسلام میراثداران عاشورا بودند و در گذر زمان همیشه شیعیانی وفادار تلاش کردند که بیرق سرخ عاشورا را علمداری کنند؛ هرکس به سهم خود و به شیوهای!
در روزگار معاصر ایران نیز این رشته هرگز گسسته نشد؛ گاه در میدان مبارزه و گاه در میدان اندیشه و شعر و هنر، کسانی پرچمدار و راوی قیام سال ۶۱ ه.ق بودند. نقاشان زبردست، عصر عاشورا را به تصویر کشیده، شاعران شعر سرودند و مداحان، روضه اشرف اولاد آدم را خواندند و گریستند و روح کربلایی مردمان را با اشک زنده نگه داشتند. مرتضی مطهری حماسه حسینی را روایت کرد و امام خمینی (ره)، باتکیهبر منطق عاشورا، انقلاب اسلامی را در امتداد نهضت حسینی معنا کرد؛ تا آنجا که «کلُّ یومٍ عاشوراء و کلُّ أرضٍ کربلاء» به اندیشهای اجتماعی و سیاسی تبدیل شد و همگان دریافتند که اکنون کربلایی برپا است و امام حق همواره یاری میطلبد و دعوت میکند به ایستادگی علیه ستم خودکامگان و جنایتکاران.
خامنهای شهید هم عمری حسینی زیست و حسینی رزمید تا اینکه سرانجام با مشت گرهکردهاش پیام حسینی را بار دیگر به جهان مخابره کرد؛ پیام استقامت تا لحظه عروج روح از تن، رزمیدن تا پای جان و شهادت در راه حقیقت؛ و تو بگو مردمانی که چنین رهبرانی دارند و چنین پیام عزتمندانهای دریافت میکنند، چگونه از مرگ هراس داشته باشند؟
فرهنگ مقاومت مردمانی که اربعین را متعلق به گذشته نمیدانند و بر اساس آن اندیشه تمدنی خویش را پرورش داده و زندگی بر مدار امام را تمرین میکنند، با کدام موشک نابود خواهند شد و بهخاطر کدامین تهدید، تن به خواری میدهند؟ فرهنگ برآمده از عاشورا، فرهنگ مقاومت است؛ فرهنگ ایستادگی در برابر سلطه، و اربعین فریاد عدالتخواهانه مردمان آزاده جهان است که از کربلا تا قدس امتدادیافته و با خطی سرخ، مرز میان جبهه حسینی و جبهه یزیدی را آشکار میکند. اربعین میعادگاه شیعیان در یک کنگره بینالمللی است و جلوهای از اتحاد قلبها و برادری.
تنها آنچه اربعین امسال را از سالهای گذشته متمایز میکند بعثت دوباره خون حسین بن علی علیهالسلام است. جهان، بار دیگر بعثت خون را در قتلگاه کشور دوست به تماشا نشست؛ فریاد «لا یُبایع» را شنید و قیام کرد برای دفاع از عقیده و دین. امت مبعوث، امروز بیش از هر زمان دیگری جوشش خون سرخ سیدالشهدا را در رگهای خود احساس کرده و به شعار او جامعه عمل پوشانده: ما با یزید بیعت نمیکنیم!این است فصل جدید بیداری و نقشآفرینی برای تغییر معادلات ازپیشساخته مستکبران: فصل خونخواهی! سرآغاز فصل جدید تاریخ بنویسید: «حُبُّ الحسینِ یَجمعُنا» و انتهای آن ذکر کنید این فصل با خون سرخ سید علی خامنهای نوشته شد هنگامی که یاران عراقیاش بر دوش خود او را تشییع کرده و به زیارت اعتاب مقدسه میبردند: «فَوَاللَّهِ لَا تَمْحُو ذِكْرَنَا، وَلَا تُمِيتُ وَحْيَنَا».
19:08 - 16 مرداد 1405