اون تصاویر عبای گل آلود ایشون و تویوتا سواری برخی دنیای حرف بودجایگاهت رفیع باد
عاشق مردم
در دنیای سیاست، «مردمی بودن» واژهای است که بسیار شنیده میشود؛ اما کمتر میتوان آن را در قاب زندگی دید.
فارس - خط رهبری: صدای جمعیت، آرامآرام فضای حسینیه را پر میکند. زن و مرد، پیر و جوان، از دل کویر، از دامنه کوهها، از روستاهای دورافتاده، از شهرهای ساحلی و کلانشهرهای شلوغ، خود را به اینجا رساندهاند. چشمها به یک نقطه دوخته شده است؛ مردی که نه بر سکوی بلند قدرت بلکه بر صندلیای ساده، روبهروی مردم نشسته است. فاصلهای میان او و جمعیت نیست؛ آنقدر نزدیک که میتوان گرمای نگاهش را حس کرد. چهرهاش از شوق دیدار روشن است و نگاهش، نگاه پدری است که پس از ماهها دوری، فرزندانش را دوباره یافته باشد.در دنیای سیاست، «مردمی بودن» واژهای است که بسیار شنیده میشود؛ اما کمتر میتوان آن را در قاب زندگی دید. درباره امام شهید آیتالله سیدعلی خامنهای، این واژه نه در شعار بلکه در سالها حضور مستمر معنا پیدا میکند؛ در سفرهای استانی، دیدارهای بیوقفه، شنیدن بیواسطه مردم و ارتباطی که هیچگاه به مناسبتهای رسمی محدود نماند. ایشان بارها تصریح کرده بود که این ارتباط، یک روش سیاسی نیست؛ ریشه در باوری دارد که مردم را «ولینعمت» نظام و اصلیترین سرمایه انقلاب اسلامی ایران میداند؛ مردمی آگاه، مسئول و شریک در سرنوشت کشور.
هر سال نخستین روز فروردین، این پیوند رنگ و بویی دیگر میگرفت. حرم مطهر امام رضا علیهالسلام، میزبان هزاران زائری میشد که از سراسر ایران خود را به مشهد رسانده بودند. در میان آن جمعیت، او نیز حضور داشت؛ نه برای یک مراسم تشریفاتی بلکه برای آغاز سال در کنار مردم. این دیدار را «توفیق بزرگی» مینامید؛ فرصتی که هر سال نصیبش میشد تا سال نو را با مردم آغاز کند. در سخنانش، از زبان پیچیده سیاست خبری نبود؛ با بیانی صمیمی، عملکرد یکسال گذشته کشور را مرور میکرد، از موفقیتها میگفت، کاستیها را پنهان نمیکرد و افق پیشرو را ترسیم میکرد.چند ماه بعد در نیمه خرداد، صحن حرم امام خمینی(ره) روایت دیگری از همین پیوند را به تصویر میکشید. سالگرد ارتحال بنیانگذار انقلاب، تنها یک مراسم رسمی نبود؛ میعادگاهی بود برای هزاران نفر از مردم که از دورترین نقاط کشور آمده بودند تا بار دیگر رهبر خود را از نزدیک ببینند و سخنانش را بیواسطه بشنوند. فضای حرم، بیش از آنکه رنگ سیاست داشته باشد، حال و هوای یک دیدار خانوادگی را تداعی میکرد.
این ارتباط در طول سال نیز ادامه داشت. حسینیه امام خمینی(ره) در مناسبتهایی چون روز معلم، روز کارگر، روز زن، روز دانشجو، روز دانشآموز، قیام نوزدهم دی، عید غدیر، مبعث پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله و دهها مناسبت دیگر، میزبان هزاران نفر از اقشار مختلف مردم بود. خانوادههای شهدا، کارگران، معلمان، دانشجویان، نخبگان، مسئولان، نظامیان و خادمان حرمهای مطهر، همه در فضایی ساده و بیتکلف گرد هم میآمدند؛ جایی که تشریفات جای خود را به گفتوگو داده بود.اما شاید ملموسترین جلوه این مردمباوری، در سفرهای استانی دیده میشد. او به استانها نمیرفت تا تنها سخن بگوید؛ میرفت تا بشنود. پای درد دل جوانان مینشست، دغدغه بانوان را میشنید، با تولیدکنندگان و فعالان اقتصادی گفتوگو میکرد، به دیدار خانوادههای شهدا میرفت و مشکلات مناطق محروم را از نزدیک میدید. حتی پس از پایان سفر نیز این ارتباط قطع نمیشد. هزاران نامه و درخواست مردمی از طریق سازوکاری مشخص جمعآوری، بررسی و پیگیری میشد تا هیچ صدایی در ازدحام جمعیت گم نشود.
در کنار مردم، جامعه نخبگانی نیز جایگاهی ویژه داشت. دیدارهای منظم با صدها دانشمند، پژوهشگر و نخبه، تنها جلسات تشریفاتی نبود. آنان آزادانه دغدغهها، نقدها و پیشنهادهای خود را مطرح میکردند و امام شهید با دقت گوش میسپرد. بر شتاب گرفتن جنبش علمی تأکید میکرد، نخبگان را سرمایه راهبردی کشور میدانست و رفع موانع پیش روی آنان را از مسئولان مطالبه میکرد.همین روحیه در دیدار با دانشجویان نیز جلوهای روشن داشت. فضای جلسات، فضایی زنده و صریح بود؛ دانشجویان بیپرده سخن میگفتند و پاسخهایی روشن و بیواسطه میشنیدند. خود ایشان درباره این دیدارها گفته بودند: «یکی از بهترین ساعات، آن ساعتی است که با دانشگاهیان، مخصوصاً با دانشجویان روبهرو باشم، و با آنها سخن بگویم و از آنها بشنوم.» ۱۳۶۸/۰۱/۱۶
شاید راز ماندگاری این پیوند، در همین شیوه گفتوگو نهفته بود. او در برابر مردم، چهرهای دستنیافتنی از قدرت ترسیم نمیکرد؛ با آنان صریح سخن میگفت، از ابهام و کنایه میپرهیزید و بیش از آنکه گوینده باشد، شنونده بود. از صحنهای نورانی حرم رضوی تا حرم امام خمینی(ره)، از کوچههای شهرهای محروم تا سالنهای دیدار با نخبگان، رشتهای نامرئی همه این صحنهها را به هم پیوند میدهد؛ رشتهای از حضور، شنیدن، اعتماد و پیگیری. همین حضور مستمر بود که مردمباوری را از یک شعار سیاسی، به بخشی از هویت رهبری امام شهید تبدیل کرد؛ هویتی که در حافظه ملت ایران، نه با کلمات بلکه با سالها همراهی و همدلی ماندگار شده است.
20:28 - 1 مرداد 1405
3 پاسخ
@Ala28112 روز پیشدر پاسخ بهروح امام شهیدم شاد.آقای عزیزوشهیدم بخداک دلم براتون تنگ شده.توروخدادعامون کن.امشب خیلی دلتنگتونم.پهلوان مردایران مارویادکن.
@Delsokhte2 روز پیشدر پاسخ بهکَشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز..باشد که باز بینیم دیدار آشنا را ..روحت شاد بزرگوارترین مرد..❤️
