عهد انتقام، کابوس ترامپ و باند رفقای جنایتکارش
اولین کسی که پیام این اجتماع را فهمید، نه تحلیلگران سیاسی بودند و نه رسانههای جهان؛ بلکه فردی بود که خود را در مرکز این خشم تاریخی میدید. واکنش او کوتاه بود اما از هراس حکایت میکرد: "آنها میخواهند من را بکشند."
وقتی خیابانها پیام خود را رساندندفارس - خط رهبری: گاهی یک جمله بیش از هزار تصویر، حقیقت یک صحنه را روایت میکند. وقتی میلیونها نفر در خیابانهای ایران و عراق با پرچمهای سرخ و شعارهای کوبنده و مشتهای گرهکرده، پیکر امام شهید خود را بدرقه کردند، اولین کسی که پیام این اجتماع را فهمید، نه تحلیلگران سیاسی بودند و نه رسانههای جهان؛ بلکه فردی بود که خود را در مرکز این خشم تاریخی میدید. واکنش او کوتاه بود اما از هراس حکایت میکرد: "آنها میخواهند من را بکشند."این جمله، تنها یک واکنش احساسی نبود؛ اعترافی بود به اینکه تشییع باشکوه ملت ایران صرفاً یک مراسم سوگواری نبود، بلکه نمایش اراده ملتی بود که هنوز پرونده جنایت را بستهشده نمیداند. خیابانها به میدان اعلام یک مطالبه ملی تبدیل شده بودند؛ مطالبهای که در پرچمهای سرخ «یالثارات الحسین(ع)»، شعارهای انتقامخواهانه و پلاکاردهای گسترده علیه جنایتکاران آمریکا و رژیم صهیونیستی، خود را آشکارا نشان میداد. این جمعیت تنها برای سوگواری نیامده بودند؛ آمده بودند تا به قاتلان اعلام کنند که زمان، جنایت را فراموش نمیکند.
ترامپ پس از مشاهده این موج عظیم، نه از موضع قدرت بلکه از موضع ترس سخن گفت. سخنرانی خود را از پناهگاهی ضدگلوله انجام داد و حتی وصیتنامهاش را هم گفت. او در تروث سوشال نوشت: "موشکها آماده شلیک هستند و به سمت ایران نشانه رفتهاند و اگر حکومت این کشور تهدید خود را عملی کند، هزاران موشک دیگر نیز بلافاصله شلیک خواهند شد." این تهدید بیش از آنکه نشانه اعتماد به نفس باشد، نشانه اضطراب بود. آنکس که از انتقام هراسی ندارد، پیش از هر چیز به پناهگاه نمیگریزد، وصیتنامهاش را آماده نمیکند و از هزاران موشکِ آمادهی شلیک سخن نمیگوید. او دریافته بود که با ملتی روبهروست که حافظه تاریخی خود را از دست نداده و خون شهیدانش را با گذر زمان فراموش نخواهد کرد.
عهدی برای انتقام قطعیاما آنچه ترامپ از فهم آن ناتوان است، ریشه این مطالبه است. خونخواهی در فرهنگ ملت ایران، واکنشی مقطعی و احساسی نیست؛ امتداد یک باور تاریخی و اعتقادی است؛ باوری که از کربلا آغاز شده و در هر عصر در برابر ظلم و جنایت، خود را بازآفرینی کرده است: «ملّت ما خونخواه حسین است. این ملّت بزرگ سالها فرزندان خود را در راه حسین و در جنگ با دشمنان حسین و مرام حسینی فدا کرد. و اینک هم خونخواه او و حسینیان زمان است.» ۱۴۰۵/۰۴/۱۸
در این نگاه، جنگ تحمیلی سوم تنها یک رویارویی نظامی نبود؛ صحنهای بود که بار دیگر مرز میان جبهه ظلم و جبهه حق را آشکار کرد و خون امام شهید، این پیوند تاریخی را عمیقتر ساخت. از همین رو، مطالبه انتقام نه یک شعار خیابانی بلکه ادامه همان مسیری است که ملت ایران سالهاست آن را پیموده است.رهبر معظم انقلاب نیز در واکنش به این مطالبه عمومی، انتقام از عاملان این جنایت را وعدهای قطعی دانستند و فرمودند: «اکنون به پیشوای شهیدمان عرض میکنم: ای قتیل مظلوم! عهد میبندیم که انتقام خون پاک شما و همهی شهیدان این دو جنگ را از قاتلین جنایتکار و بیآبرو بگیریم.» ۱۴۰۵/۰۴/۱۸
مأموریتی فراتر از مرزهااین عهد تنها یک احساس گذرا نیست؛ عهدی است که پشتوانه آن، اراده یک ملت است. همان ملتی که در تشییع میلیونی، پیام خود را با صدایی رسا به جهان مخابره کرد: «این انتقام، خواست ملّت ما است و بهطور حتمی باید صورت بگیرد. این جنایتکاران که فهرستی از صدر تا ذیلشان موجود است، آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد.» ۱۴۰۵/۰۴/۱۸اما این مأموریت، محدود به یک نسل، یک دولت یا حتی یک جغرافیا نیست. خون شهید، مرز نمیشناسد و ندای عدالت تنها در ایران شنیده نمیشود. این مسئولیت، مأموریتی الهی است که هر آزادهای میتواند سهمی از آن داشته باشد: «آنها باید بدانند که این امر، متوقّف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست. ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقّق خواهد شد و بزودی آحادی از آزادگان در سراسر دنیا هر یک بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد.» ۱۴۰۵/۰۴/۱۸
شاید به همین دلیل بود که ترامپ پیش از همه، پیام تشییع تاریخی امام شهید را فهمید. او در میان انبوه جمعیت، تنها یک مراسم تشییع ندید؛ آیندهای را دید که در آن، جنایت بیپاسخ نمیماند و خون شهید به فراموشی سپرده نمیشود. این همان حقیقتی است که میلیونها نفر در خیابانها فریاد زدند؛ حقیقتی که از کربلا تا امروز زنده مانده است: ملت ایران، ملتی است که خون شهیدانش را به تاریخ نمیسپارد بلکه آن را به عهدی برای عدالت تبدیل میکند؛ عهدی که تا تحقق کامل آن نه خاموش میشود و نه از حرکت بازمیایستد.
20:05 - 20 تیر 1405