در حوالی خرداد، هنوز صدایی می‌آید

در تقویم جمهوری اسلامی، بعضی ماه‌ها تنها یک مقطع زمانی نیستند، یک «یاد» هستند، یا بهتر بگوییم: یک «هویت». خرداد از آن ماه‌هاست و نیمه خرداد، نقطه‌ای‌ست که حافظه جمعی ما را هر سال، بی‌هیاهو اما پرصلابت، به بازخوانی خود وا‌می‌دارد.
خبرگزاری فارس _البرز، هر سال، وقتی هوا به گرمای خرداد نزدیک می‌شود، دوباره نام دو واقعه پررنگ می‌شود، رحلت امام خمینی (ره) و قیام ۱۵ خرداد. یکی پایان زمینی یک راهبر، دیگری آغاز زمینی یک مسیر. عجب تقارنی! یکی وداع، دیگری شروع. یکی بغض، یکی فریاد.اما آنچه این روزها را زنده نگه می‌دارد، صرفاً مرور تقویمی اتفاقات نیست. چیزی درون جامعه در این ایام حرکت می‌کند، از جنوب تهران تا صحن فاطمی قم، از دل جوانانی که شاید انقلاب را ندیده‌اند تا خاطرات کهنه‌پوشان دهه پنجاه.امروز اگر اتوبوس‌ها به سمت جماران می‌روند، اگر دانش‌آموزی در حیاط حرم امام خمینی (ره) در سکوت عکس می‌گیرد، اگر خانواده‌ای در گرمای قم نذر می‌پزند، اگر پدری به دختر نوجوانش می‌گوید ما این راه را انتخاب کردیم، همه این‌ها نشانه‌اند. نشانه‌هایی که می‌گویند نیمه خرداد، فقط روز تعطیل نیست، روز تجدید عهد است.امام خمینی (ره) دیگر در میان ما نیست، اما «اندیشه خمینی» هنوز در میان نسل‌ها می‌چرخد. البته نه در شعارها بلکه در جست‌وجوی نسل جدید برای معنا. در نگاه جوانی که جماران را نه فقط خانه‌ای قدیمی، که نمادی از ساده‌زیستیِ متعهد می‌بیند. در دل دانشجویی که دنبال عدالت است و در دلش این سؤال هست: اگر امام امروز بود، چه می‌گفت؟ چه می‌خواست؟ چه می‌ساخت؟نیمه خرداد، سالگرد یک فقدان است. اما در همان حال، سالگرد یک جریان است. جریانی که اگر متوقف شود، اگر نادیده گرفته شود، اگر روایتش از زبان مردم نیاید، از خاطره‌ها می‌لغزد و اینجاست که ما چه رسانه، چه معلم، چه خانواده وظیفه داریم روایتگر بمانیم. نه به تقلید، بلکه به تداوم. نه فقط به مدح گذشته، که به تحلیل آینده.
در حوالی نیمه خرداد، صدایی هنوز می‌آید. صدایی که می‌گوید: زمان می‌گذرد، اما راه هنوز باز است. بیایید دوباره بخوانیم، ببینیم و بپرسیم که چگونه می‌توان خمینی را امروز زندگی کرد.#نیمه_خرداد#اندیشه_خمینی#تجدید_عهد
13:00 - 14 خرداد 1404