نامهای از مادرم حوا به پدرم آدم!
تو میدانستی چه میشوی محبوبم؟ من هم نمیدانستم، اما وقتی که آبِ «چه بودن» از سرمان گذشت و تو آدم شدی و من حوا، دیدم که حوا بودن جرأت میخواهد و این امانت چقدر برای شانههای کوچکم سنگین است!
به گزارش خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: آن هنگام که نطفههایمان بسته میشد، آن لحظه که خداوند جنسیتمان را تعیین میکرد و آن روز که به بهشت آمدیم، هیچکدام دست خودمان نبود که آدم باشیم یا حوا؛ تو میدانستی چه میشوی محبوبم؟ من هم نمیدانستم، اما وقتی که آبِ «چه بودن» از سرمان گذشت و تو آدم شدی و من حوا، دیدم که حوا بودن جرأت میخواهد و این امانت چقدر برای شانههای کوچکم سنگین است! تو اما آدم بودی و خیالت راحت بود! توی بهشت میچرخیدی و برای فرشتهها از عظمت خدایی میگفتی که چقدر مهربان است و چطور از روحش در جسمت دمیده اما من دلم میخواست تکثیر شوم، مثل میوههای بهشت در وجود درختها! یادت هست؟ میگفتی «حوا جان، زیاده نخواه، ببین چقدر درختهای اینجا زیباست، ببین پرندهها را، میوهها، شیرینی خاصی ندارند؟ پایت را توی جویهای شیریِ مشکبو نمیگذاری؟» اما حواس من همیشه پرت آنجا بود، آنجا که خدا برای اولین بار از روحش در گِل ما دمید و ما را ما کرد؛ میدانی چقدر یواشکی دور آنجا چرخیدم؟ چقدر سراغ آدمها و حواهای دیگر را از فرشتهها گرفتم؟ اما درش همیشه بسته بود و هیچکس نمیدانست توی سر خدا چه میگذرد! آدم، تو هم دورت خیلی شلوغ بود و حتی بعضی وقتها مرا یادت میرفت اما من حواسم جمع تو بود؛ فرشتهها دسته دسته میآمدند و زیر پایت به سجده میافتادند؛ از زیر سایهی انارها نگاهت میکردم، همانطور که نسیم توی زلفهای مشکیات میوزید دستی به بالهایشان میکشیدی و نشانی خدا را میدادی، میگفتی که تنها سزاوارِ سجده، اوست و آنها با پرهایی از اکلیل
اما من با آنها غریبه بودم؛ من آدمهایی مثل تو و حواهایی مثل خودم را میخواستم که با آنها یک بهشت دیگر بسازیم! یک روز یواشکی این فکرم را به یکی از فرشتهها گفتم، بالش را جلوی دهانم گرفت و تا پشت تپههای نور، عقبم کشید؛ میگفت خدا کند که خدا این کُفرم را به رویم نیاورد، فکر میکرد میخواهم جای خدا را بگیرم اما نمیدانست که خود خدا همان روز که از روحش در گِلم دمید زیر گوشم زمزمه کرد که «روزی تو باید از روحت در وجود موجودی در اعماق وجودت بدمی!» چند بار از تو پرسیدم «آدم، این بشارت را خدا به تو نداد؟» و تو هیچوقت از این راز ما سر در نیاوردی! رازی که میگفتی بین خداست و حوا! تا اینکه شیطان وسوسهمان کرد و از آن درخت ممنوعه میوه چیدیم، سیبی سرخ و زیبا اما تلخ و زهر، مثل روزِ رانده شدن شیطان! جسمهایمان کم کم عاری شد، دست و پایمان را گم کردیم، گفتی «از برگها دور خودت بپیچ حوا» و شیطان از دور به غیرتت قهقهه زد اما فرشتهها با بالهایشان به آغوشم کشیدند تا روز توبه؛ روزی که خدا دلخور بود اما گفت «إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَةً»! تو به طرفم با تعجب برگشتی اما من مطمئن بودم از اینکه هنگامه آن بشارت، آن رازِ بین خدا و حوا فرا رسیده و باید به زمین بروم تا از روحم در وجود موجودی در اعماق وجودم بدمم! روز رفتن، فرشتهها گریه میکردند آدم، من اما خنده بودم، یادت هست چطور محکم به آغوششان کشیدم؟ آنقدر که بالهایشان درد گرفت و بلند رازم را توی بهشت فریاد زدم؟ که «من میروم تا از روحم در وجود موجودی در اعماق وجودم بدمم؟!»؛ ف
» انتهای پیام/م.
10:33 - 3 بهمن 1400
2 بازنشر
34 بازدید
1 پاسخ
تازه ترین اخبار
- رگبارهای پراکنده در راه آسمان مازندران
- تولیدات ویدئویی کانون پرورش فکری به رسانه ملی میرسد
- روز قدس امسال، تجلی پیوند «مقاومت» با «رهبری حکیمانه» است
- استاندار تهران: مصرف بنزین در تهران یک سوم شد
- به یاد دانش آموزان شهید
- قهرمان پارالمپیک: یک شب هم خیابان را خالی نکردم
- قهرمان کاراته دنیا:جنایت جنگی دشمنان ایران در تاریخ ثبت شد
- پیکر شهید ۸ ساله در امامزاده عبدالله آرام گرفت
- جزئیات راهپیمایی روز قدس در باشت اعلام شد
- شب سوم قدر مراسم کجا بریم؟