داغ فراموش‌نشدنی معدن زمستان یورت هفت ساله شد
از عمق هزار و ۳۰۰ متری زمین فریاد می کشیدند و کمک می خواستند. آواری از زغالسنگ تونل را مسدود کرده بود و ۴۳ نفر از گلوگاه تنگ و تاریکی که لبریز از گازهای مرگ آور بود فریاد برمی آوردند اما کسی صدایشان نمی شنید.
خبرگزاری فارس گلستان_ پریسا مسعودی: از عمق هزار و ۳۰۰ متری زمین فریاد می کشیدند و کمک می خواستند. آواری از زغالسنگ تونل را مسدود کرده بود و ۴۳ نفر از گلوگاه تنگ و تاریکی که لبریز از گازهای مرگ آور بود فریاد برمی آوردند اما صدایشان را کسی نمی شنید. هوا سنگین بود و اکسیژن داشت تمام می شد.گازهای متان و مونوکسید فضای ریه ها را پر کرده بود و آخرین فریادهای ۴۳ معدن کار بی گناه معدن یورت که زیر آواری از زغالسنگ محبوس شده بودند کم کم خاموش شد.
صبح سیزدهم اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ وقتی کارگران معدن زمستان یورت آزادشهر، وارد تونل شماره یک شدند، نمی دانستند چه حادثه دلخراشی در انتظار آن هاست. نمی دانستند که تونل ایمنی ندارد و روشن کردن لوکوموتیو حمل ذغال سنگ به شیوه باتری به باتری باعث ایجاد جرقه و انفجار مهیبی در تونل شماره یک معدن یورت خواهدشد. انفجاری که ده ها نفر از معدن کاران بی گناه را در کام مرگ می کشد. ساعت یازده ونیم صبح است که انفجار اتفاق می افتد و کارگران در فضایی که از هرطرف مسدود شده، گیر می افتند. جز ورودی اصلی هیچ راهی برای فرار وجود ندارد و اگر تونل یورت مثل همه تونل‌ها یک ورودی و خروجی داشت، شاید راهی برای کمک پیدا می شد. کارگران تونل های دیگر که صدای انفجار را می شنوند به سمت تونل شماره یک می‌دوند، به دنبال خانواده و رفقاشان می روند و بدون تجهیزات وارد تونل معدن می شوند و بعضی ها در همان گاز تونل خفه می شوند.
فاطمه عبدی اولین خبرنگاری است که اندکی بعد از حادثه، خود را به محل می رساند. اولین چیزی که می بيند خانواده های دلواپس کارگرانی است که منتظر ایستاده اند تا بلکه خبری از عزیزانشان بشنوند. عبدی پرس و جو می کند که چه اتفاقی افتاده است اما کسی به درستی اطلاع دقیقی ندارد که داخل معدن چه می گذرد. او می خواهد از در ورودی معدن عبور کند که ممانعت می کنند اما با کمک یکی از افراد خانواده کارگرانی که جلو در معدن تجمع کرده اند، از مسیر فرعی ناهموار وسربالایی سنگلاخ خود را به دهانه معدن می رساند و می تواند علیرغم نبود آنتن اولین خبر را از حادثه ارسال کند.عبدی دو شبانه روز در آن جا می ماند و می گويد روزهای خیلی سختی بود. همه فکرهایشان را روی هم‌می ریختند تا بتوانند کارگران را نجات دهند. ساعت ها به سرعت سپری می شدند و هر دقیقه ای که می گذشت کارگرانی که در احاطه آواری از زغالسنگ محصور شده بودند نفسشان به شماره می افتاد.
چند روز بعد که با کمک امدادگران و معدن کاران، مسیر تونل باز می شود به جنازه ها می رسند. ۴۳ جان‌باخته ای که براثر موج انفجار و ریزش آوار، ضربه مغزی ناشی از شکستگی جمجمه و نارسایی تنفسی جان خود را ازدست‌داده بودند از معدن خارج می شوند و مصدومان هم به بیمارستان منتقل می شوند.برادر یکی از جانباختگان معدن که خودش هم معدن کار است می گوید: هفت سال پیش چند دستگاه گازسنج را به معدن زمستان یورت تحویل داده بودند، اما چرا هیچ کدام نسبت به وجود گاز در محیط تونل هشدار نداد؟ آن هم تونلی که ۸۰۰ "پی پی ام" گاز متان داشت.چرا تونل فقط یک ورودی داشت و راه خروجی برای فرار نداشت؟ چرا دویل نداشت؟ چون دویل میلیون ها تومان هزینه ساخت می‌برد و کسی دلش نمی خواست هزینه کند و به فکر جان کارگرها باشد. چرا وقتی میانگین کار در معدن چهار متر در روز است که اگر انجام شود کار تمام است، پیمانکار قانون خودش را اجبار می کند و نمی‌گذارد کارگران بعد از اتمام کار بروند؟روز حادثه هم همین بود...کارگران را به اجبار نگه داشته بودند.
یکی از پیمانکاران این معدن هم می گوید: بعد از آن حادثه، معدن فقط ۲۰ روز تعطیل بود و دوباره کار در معدن از سرگرفته شد اما بعد از گذشت سال ها هنوز کار تعمیر تونل شماره یک که انفجار درآن رخ داد به کندی پیش می رود. می گوید: آن موقع ها تونل دویل نداشت. دویل حفره‌ای برای ورود جریان هوا و بالا بردن ایمنی است که اگر مسیر آن در تونل باز بود این حادثه رخ نمی داد. حالا دیگر از تونل فعالی که روزی ٢٥٠ تُن و تا ٤٠٠ تُن زغال از آن استخراج می شد، بهره برداری نمی شود.
حسینعلی خواجه مظفری، مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی گلستان می گوید: بعد از حادثه و تا به الان شش بار به معدن یورت سر زده ایم. حالا ۴۲۰ نفر در معدن زمستان یورت مشغول به‌کار هستند و از روش ها و دستگاه های به روز و جدید در معدن استفاده می شود.می گوید: بعد از این اتفاق سطح امنیت معادن نسبت‌به گذشته ارتقا پیدا کرده، و مسیرها محکم تر شده و ضریب اطمینان در همه تونل‌ها بالابرده شده است تا دیگر این حادثه دلخراش تکرار نشود. کار تعمیرات تونل شماره یک تمام شده اما هنوز از آن بهره برداری نمی شود.
حالا هفت سال از حادثه معدن زمستان یورت گذشته است دیه جانباختگان پرداخته شده و حقوق و حق بیمه کارگران هم توسط کارفرما و پیمانکاران ماهانه واریز می‌شود.شرکت البرز شرق هم مقصر این حادثه شناخته شد و مدیران داخلی آن برکنار شدند و معدن با مدیریت جدید کار می‌کند. اما برکنار شدن آن ها برای خانواده های قربانیان نان و آب نمی شود. حالا بیشتر کارگرانی که در معدن کار می کنند نیروهای جدید هستند. کارگران قبلی بیمه بیکاری می‌گیرند و خیلی‌هایشان دیگر به معدن برنگشتند و خودشان را بازنشسته کردند. دوباره هر صبح ۴۲۰ کارگر معدن زمستان یورت چکمه‌ها را به پا می‌کنند، لباس کار می پوشند و با چراغ‌های مخصوص خودشان پا به تونل می گذارند و در اعماق چند صد متری زمین، با ریه های بیماری که هر روز پر از غبار سیاه زغال سنگ می شود برای لقمه ای نان حلال، جانشان را کف دست می گیرند تا دست خالی به خانه برنگردند.اخبار گلستان را زودتر از همه بخوانید:@golestan#معدن_زمستان_یورت#کارگر#انفجار#تونل#روزجهانی_کارگر
09:35 - 13 اردیبهشت 1403
0 بازدید
1 پاسخ