قهرمانی که رهبر شهید او را «شیرزن کرمانشاهی» خطاب کرد
کمتر پیش می‌آید عالی‌ترین مقام یک کشور، نه‌تنها نام یک قهرمان را به خاطر داشته باشد، بلکه از رقبای جهانی، وزن مسابقات و حتی غیبت او در یک دیدار نیز باخبر باشد؛ روایتی که در ادامه می‌خوانید، از همین دقت و توجه آقای شهید ایران به بحث ورزش و ورزشکاران است.
به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه، نامش برای علاقه‌مندان ورزش ایران، به‌ویژه ووشو، نامی آشناست؛ بانویی که سال‌ها پرچم ایران را بر بلندترین سکوی جهان به اهتزاز درآورد و امروز در قامت سرمربی تیم ملی ووشوی بانوان، مسئولیت ساختن نسل تازه‌ای از قهرمانان را برعهده دارد.مریم هاشمی، متولد سال ۱۳۷۰ در کرمانشاه، پرافتخارترین بانوی ووشوکار ایران با پنج مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان، دو مدال نقره جام جهانی، یک مدال برنز آسیا و دارنده عنوان فنی‌ترین مربی جهان در سال ۲۰۲۴ است. او اکنون نیز هدایت تیم ملی بزرگسالان بانوان ایران را برای حضور در رقابت‌های مهم آسیایی برعهده دارد.اما آنچه مریم هاشمی را تنها به یک قهرمان ورزشی محدود نمی‌کند، روایت زندگی، نگاه و باورهایی است که پشت این افتخارات قرار گرفته است.در گفت‌وگویی صمیمی، او از نخستین روزهای ورودش به ورزش، خاطرات شیرین قهرمانی، دیدارهای به‌یادماندنی با رهبر انقلاب، مسئولیت امروز خود در جایگاه سرمربی تیم ملی و آینده ووشوی ایران سخن گفت.
از بسکتبال تا قهرمانی جهان؛ مسیری که با یک تشخیص درست آغاز شد
هاشمی در معرفی خود، پیش از هر چیز به سابقه ورزشی‌اش اشاره می‌کند؛ سابقه‌ای که شاید برای بسیاری ناشناخته باشد.او می‌گوید: «من در چهار رشته ورزشی عضو تیم ملی بودم، اما رشته اصلی‌ام ووشو شد؛ رشته‌ای که در آن موفق شدم پنج مدال طلای جهان، دو نقره جام جهانی و یک برنز آسیا کسب کنم. در سال ۲۰۲۴ عنوان فنی‌ترین مربی جهان را به دست آوردم و اکنون نیز سرمربی تیم ملی بزرگسالان بانوان ایران هستم و تیم را برای حضور در بازی‌های آسیایی آماده می‌کنیم.»اما آغاز این مسیر، از ووشو نبود.
هاشمی با لبخند از روزهایی می‌گوید که بازیکن تیم ملی بسکتبال بود؛ روزهایی که احساس می‌کرد در ورزش‌های تیمی، سرنوشت مسابقه تنها در اختیار یک نفر نیست.«دوست داشتم نتیجه تلاش خودم را ببینم. احساس می‌کردم باید در رشته‌ای فعالیت کنم که همه چیز به عملکرد خودم وابسته باشد.»همین نگاه باعث شد وارد کیک‌بوکسینگ شود؛ جایی که سرنوشت زندگی ورزشی‌اش تغییر کرد.او با احترام ویژه از اکرم طاهری، مربی خود یاد می‌کند؛ کسی که استعدادش را در ووشو کشف کرد: «هر جا که باشم و هر موفقیتی که به دست آورده باشم، مسیر زندگی‌ام را مدیون خانم اکرم طاهری هستم. ایشان اولین کسی بودند که گفتند تو استعداد فوق‌العاده‌ای برای ووشو داری.»
ورود به ووشو اما بسیار دیرتر از عرف قهرمانان این رشته بود. «فقط یک سال از رده جوانانم باقی مانده بود که وارد ووشو شدم. همان سال عضو تیم ملی شدم، اما اعزام نشدم. هجده ساله بودم که برای نخستین بار در رده بزرگسالان مسابقه دادم و همان اولین حضور، اولین مدال طلای جهان را برایم به همراه داشت؛ مدالی که مسیر زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد.»
پنج طلای جهان؛ هر کدام شیرین‌تر از دیگری
وقتی صحبت از شیرین‌ترین مدال دوران قهرمانی به میان می‌آید، هاشمی مکث می‌کند.انتخاب برای او ساده نیست. «من سه دوره متوالی مدال‌های طلای جهانم را به رهبر انقلاب تقدیم کردم؛ مدال‌های سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵. بعد از آن نیز در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ دو طلای دیگر جهان را به دست آوردم. واقعاً نمی‌توانم بگویم کدام شیرین‌تر بود؛ هر کدام برایم دنیایی از خاطره و افتخار دارد.»با این حال، اگر قرار باشد یکی را انتخاب کند، نخستین طلای جهان را متفاوت می‌داند. «هم برای خودم اولین طلای جهان بود و هم شادی پدر و مادرم وصف‌ناشدنی بود. وقتی خوشحالی آن‌ها را می‌بینم، احساس می‌کنم آن مدال هنوز هم شیرین‌ترین خاطره زندگی ورزشی من است که با عشق تقدیم رهبر شهیدم کردم.»
دیداری که هرگز فراموش نمی‌شود
یکی از ماندگارترین بخش‌های زندگی مریم هاشمی، دیدار با رهبر انقلاب و تقدیم مدال جهانی به ایشان است.او با شوق از آن روز یاد می‌کند. «وقتی مدالم را تقدیم کردم، ایشان با روی باز استقبال کردند و بسیار خوشحال شدند.»اما آنچه بیش از هر چیز برای قهرمان ووشوی ایران شگفت‌انگیز بود، اشراف کامل رهبر انقلاب بر جزئیات رقابت‌های جهانی بود.«بعد از صحبت درباره مدال، ایشان درباره رقبای من صحبت کردند؛ درباره مسابقاتی که قرار بود انجام دهم و حتی ویژگی‌های حریفانم را می‌دانستند. برای من بسیار عجیب بود که عالی‌ترین مقام کشور، این‌گونه دقیق رقابت‌های ورزشی را دنبال کرده باشد.»
رهبر شهید انقلاب: شیرزن کرمانشاهی کجاست
هاشمی در ادامه، خاطره دیگری از دیدار ورزشکاران با رهبر انقلاب را روایت می‌کند؛ خاطره‌ای که با وجود غیبت او در آن دیدار، برایش به یکی از ماندگارترین لحظات زندگی تبدیل شده است.او می‌گوید: «در یکی از دوره‌ها به دلیل جابه‌جایی وزن و شرایط مسابقات، در جمع قهرمانانی که به دیدار حضرت آقا رفته بودند حضور نداشتم. آن زمان برای حضور در بازی‌های آسیایی مجبور شده بودم از وزن همیشگی خودم، یعنی ۷۵ کیلوگرم، به وزن ۶۰ کیلوگرم بیایم؛ اتفاقی که در تمام دوران قهرمانی‌ام سابقه نداشت و شرایط بسیار سختی را پشت سر گذاشته بودم.»
هاشمی ادامه می‌دهد: «با این حال، دوستانی که در آن دیدار حضور داشتند، بعدها برایم تعریف کردند که حضرت آقا هنگام دیدار با قهرمانان، سراغ مرا گرفتند و فرمودند: «شیرزن کرمانشاهی کجاست؟» این جمله برای من ارزش وصف‌ناپذیری داشت. اینکه رهبر انقلاب، با وجود حضور نداشتنم در جلسه، هم از شرایط مسابقاتم اطلاع داشتند و هم جویای احوالم شدند، نشان‌دهنده اشراف و توجه دقیق ایشان به ورزشکاران بود؛ اتفاقی که برای من بسیار شگفت‌انگیز، افتخارآفرین و فراموش‌نشدنی است.
دلتنگی برای رهبری که پدر همه بود
در بخش دیگری از گفت‌وگو، هاشمی از احساس خود نسبت به خبر شهادت رهبر انقلاب سخن می‌گوید؛ روزی که به گفته خودش تا لحظه اعلام رسمی خبر، باورش نمی‌شد.او می‌گوید: «صبح آن روز، حدود ساعت ۹، دوستانم خبر دادند که حضرت آقا به شهادت رسیده‌اند. باورش برایم سخت بود. از چند نفر دیگر هم پرس‌وجو کردم و همه می‌گفتند چنین خبری صحت ندارد. حتی با یکی از همکارانم تماس گرفتم و او هم با قاطعیت گفت که این خبر درست نیست. همین باعث شد تا آخرین لحظه امیدوار باشم و باور نکنم؛ تا اینکه سحرگاه دهم اسفندماه، تلویزیون خبر را به صورت رسمی اعلام کرد.».
هاشمی از واکنش خانواده‌اش نیز می‌گوید. «هیچ‌وقت آن لحظه را فراموش نمی‌کنم. پدر و مادرم خودشان هم به شدت ناراحت بودند، اما وقتی حال مرا دیدند، آرام از خانه بیرون رفتند؛ انگار نمی‌خواستند اندوه و گریه‌شان را مقابل من نشان دهند. چون این خبر برایم بسیار سنگین بود و می‌خواستند فرصت بدهند تا با آن کنار بیایم. آن روز بیشتر از همیشه فهمیدم که رهبر، برای خیلی از مردم فقط یک مسئول نبود؛ برای ما جایگاه یک پدر را داشت.»او رهبر انقلاب را پدر همه ملت بودند که با تدبیر در سال‌های مختلف، کشور را از بسیاری از بحران‌ها عبور دادند.
هاشمی در ادامه، می‌گوید: «من معتقدم باز هم لطف و تقدیر الهی شامل حال کشورمان شد. البته هیچ‌چیز جای حضور شخص حضرت آقا را نمی‌گیرد و همه ما این واقعیت را می‌دانیم و پذیرفته‌ایم. اما باور دارم خداوند به مردم، کشور و امت اسلامی لطف کرد که مسیر رهبری استمرار پیدا کرد. چون کسی که مسئولیت را بر عهده گرفته، در همان مکتب و با همان تربیت رشد کرده و امیدوارم همان راه و برنامه‌ها را ادامه دهد. ما نیز خود را موظف به تبعیت از رهبر کشور می‌دانیم و امیدواریم این مسیر با قدرت و موفقیت ادامه پیدا کند.»
ورزشکار؛ سرباز سنگر ورزش
سرمربی تیم ملی ووشوی بانوان، امروز رسالت خود را تنها آموزش فنون رزمی نمی‌داند. او باور دارد ورزشکاران سربازان سنگری هستند که نامش ورزش است.«همیشه به شاگردانم می‌گویم شما سربازان این کشور هستید. هر بار که در میادین بین‌المللی مبارزه می‌کنید، فقط برای مدال نمی‌جنگید؛ برای بالا رفتن پرچم ایران و نواخته شدن سرود ملی می‌جنگید.»او تأکید می‌کند افتخار واقعی زمانی رقم می‌خورد که ورزشکار بتواند نام ایران را با عزت بر بلندترین سکوها ثبت کند.
انگیزه‌ای به نام شهدا
هاشمی در بخشی از گفت‌وگو از تأثیر نام شهدا بر انگیزه‌های ورزشی خود نیز سخن می‌گوید.او به‌ویژه از شهید محسن حججی یاد می‌کند و می‌گوید: «بعد از شهادت شهید حججی، در یکی از مسابقات جهانی با خودم عهد کردم برای یاد و نام او بجنگم. می‌خواستم اگر مدال طلا گرفتم، بگویم این افتخار را به یاد شهدا به دست آورده‌ام. همیشه احساس کرده‌ام کوچک‌ترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم، زنده نگه داشتن یاد کسانی است که برای امنیت و عزت این کشور جان خود را فدا کردند.»
قول سرمربیذتبم ملی ووشو بانوان به مردم ایران
در پایان گفت‌وگو، وقتی از مهم‌ترین برنامه‌های آینده‌اش سؤال می‌شود، پاسخ هاشمی تنها درباره مدال نیست.او می‌گوید: «قول داده‌ام تا روزی که سرمربی تیم ملی هستم، حق هیچ ورزشکاری را ضایع نکنم. وقتی مسئولیت تیم ملی را پذیرفته‌ام، دیگر فقط متعلق به استان خودم، کرمانشاه نیستم؛ متعلق به همه ایران هستم.»او ادامه می‌دهد: «تلاش می‌کنم بهترین نتیجه را برای کشورم بگیرم، اما مهم‌تر از آن، می‌خواهم شاگردانم در کنار قهرمانی، اخلاق، ولایت مدار،مسئولیت‌پذیری، عشق به ایران و احترام به پرچم کشور را یاد بگیرند. دوست دارم نسل بعدی ووشوی ایران بداند موفقیت فقط مدال نیست؛ بلکه ولایت مداری، خدمت صادقانه به مردم و کشور است.»
روایت دختری از کرمانشاه که به قله جهان رسید
داستان مریم هاشمی، روایت دختری از کرمانشاه است که با پشتکار، استعداد و سال‌ها تلاش، از سالن‌های کوچک تمرین به سکوی نخست جهان رسید؛ قهرمانی که پنج بار پرچم ایران را بر فراز جهان برافراشت و امروز همان تجربه را در اختیار نسل تازه ورزشکاران قرار می‌دهد.کاروان ورزش ایران در آستانه رقابت‌های مهم آسیایی، بیش از هر زمان دیگری به تجربه چنین چهره‌هایی نیاز دارد؛ کسانی که علاوه بر افتخارآفرینی در میدان مسابقه، مسئولیت ساختن آینده ورزش ایران را نیز بر دوش گرفته‌اند.مریم هاشمی امیدوار است در ناگویا، نه فقط تیم ووشو، بلکه همه کاروان ورزش ایران بتوانند بار دیگر اقتدار ورزش کشور را به نمایش بگذارند و پرچم جمهوری اسلامی ایران را بر بلندترین سکوهای قاره آسیا به اهتزاز درآورند.
برای دسترسی سریع به خبر استان کرمانشاه، اخبار خود را از اینجا بخوانید.#باید_برخاست #بدرقه_آقای_شهید_ایران#رهبر_شهید #مریم‌ـ‌هاشمی#سرمربی‌ـ‌تیم‌ـ‌ملی#ووشو#قهرمان‌ـ‌جهان
12:36 - 18 تیر 1405